Γι'αυτό υπάρχουνε οι φίλες..!

Θέλει πολλά ο άνθρωπος για να νοιώσει λίγες ώρες ευτυχίας?

Ακόμα και σ'αυτές τις βίαιες εποχές που ζούμε..που βομβαρδιζόμαστε απο τον φόβο της πείνας, της φτώχειας της ανεργίας, της ανασφάλειας του αύριο,της ενοχής για την κατάντια της πατρίδας μας, ακόμα και τώρα πρέπει ν'αντιδράσουμε με κάθε τρόπο και να επιβιώσουμε!
Το χρωστούμε πρώτα στους εαυτούς μας και κυρίως στις γενιές που ακολουθούν!
Δύναμη χρειαζόμαστε για ν'ανταπεξέλθουμε στα δεινά που έρχονται, κι'αυτή την δύναμη μόνο απο την εσωτερική μας ισορροπία μπορούμε ν'αντλήσουμε!
Αρωγή ζητάμε απο τον δικό μας άνθρωπο!
Οι δικοί μου άνθρωποι δεν είναι μόνο οι συγγενείς και η οικογένειά μου.

Είναι και οι πολύτιμες φίλες μου!
Αυτές που επέλεξα και μέσα στα χρόνια της ζωής δοκιμάστηκαν δίπλα μου!
Δεν ξεχνά ποτέ η μία την άλλη...
Και όποτε αισθανθούμε την ανάγκη ότι πρέπει να συναντηθούμε για να τα πούμε το προγραμματίζουμε χωρίς δεύτερη σκέψη.
Μεσημέρι Πέμπτης και η Κάρυ με την Πανωραία και την Ελπινίκη βρέθηκε σ'ενα ζεστό ταβερνάκι της πόλης για να γευματίσουν.

 Το ντιβάνι του ψυχολόγου άνοιξε και η θεραπεία ξεκίνησε για τρεις ολοκληρες ώρες μπροστά απο τα μεξικάνικα μπουρίτος και στις φρεσκοψημένες τορτίγιες.
Μια βόλτα στον κόσμο της καθεμιάς συνοδευμένη με χρώματα και γεύσεις απο Μέξικο Σίτυ!

 Ενα ταξιδάκι αναψυχής και για τις τρεις μας...
Τι πειράζει κι'αν στον δρόμο μας χαθήκαν όνειρα, σχέδια που άλλαξαν και ξεχαστήκαν;
Άλλα πέρασαν και άλλα ήρθαν και ακόμα περισσότερα θα μας βρουν...
αλλά δεν νοιάζομαι και δεν φοβάμαι αφού θάχω πάντα δίπλα μου  εσάς ΦΙΛΕΝΑΔΕΣ!!!

Πρωτοχρονιάτικες σκέψεις...ελευθερίας

Την βόλτα μας θα την συνεχίσουμε μέσα στο δάσος του κάστρου των Σαλώνων και απ'εδω μέσα απο αυτόν τον μικρό Παράδεισο της Ελλάδας μας, αισθάνθηκα την ανάγκη ν'αραδιάσω τις σκέψεις που γεννήθηκαν με την πρωινή κουβέντα που έπιασα με το φίλο τον Τελευταίο..
Το θέμα μας ήταν η έννοια της ελευθερίας και το ποιοι πραγματικά την αποζητούν και παλεύουν γι'αυτήν.
Εκείνος θεωρεί ότι κυρίως όσοι φιλοσοφούν μπορούν να την υπερασπιστούν, εγώ πάλι θεωρώ πως όποιος πολυφιλοσοφεί χάνει χρόνο και δεν καταπιάνεται ενεργά με την προάσπισή της.
Οι αληθινοί επαναστάτες, ισχυρίζομαι, αφήνουν τις πολλές κουβέντες και αναλύσεις και προχωρούν στην δράση!

Αλλά μέρα που είναι ας χαλαρώσουμε λίγο και ας κάτσουμε να μιλήσουμε λίγο γι'αυτήν την πολυπόθητη ελευθερία και πώς ακριβώς την θωρεί ο καθένας μας.
Στα δικά μου μάτια, αγαπημένοι φίλοι μου, η ελευθερία είναι ο αντίποδας του θανάτου!
Ναι έτσι ακριβώς την βλέπω! Και ενώ ο θάνατος μας τρομοκρατεί , εκείνη την θεωρούμε ως κάτι αδιαφιλονίκητα θετικό!

Απο υπαρξιακή άποψη η ελευθερία είναι συνώνυμη με το άγχος!
Ναι με το άγχος, και θα σας αναλύσω το σκεπτικό μου.
Η είσοδος και η τελική μας έξοδος απο την ζωή δεν γίνονται σ'ένα οργανωμένο κόσμο που κατευθύνεται απο ένα αιώνιο γενικό σχέδιο.
Με την ελευθερία ο άνθρωπος γίνεται υπεύθυνος για τις επιλογές , για τις πράξεις του και για την κατάσταση της ζωής του.
Ο καθένας μας είναι ο δημιουργός του σχεδίου της δικής του ζωής.
Ετσι αν το καλοσκεφτεί κάποιος θα διακρίνει την αντίφαση της παρακάτω αλήθειας:

Eίμαστε ελεύθεροι να είμαστε οτιδήποτε εκτός απο ανελεύθεροι! Είμαστε καταδικασμένοι στην ελευθερία όπως θάλεγε και ο Σάρτρ.
Κάποιοι μάλιστα φιλόσοφοι που προσπαθώ να διαβάσω και να κατανοήσω, υποστηρίζουν ακόμα το εξής: H αρχιτεκτονική του ανθρώπινου μυαλού καθιστά τον καθένα απο μας υπεύθυνο ακόμα και για την δομή της εξωτερικής πραγματικότητας, για την ίδια την μορφή του χώρου και του χρόνου!

Εδώ λοιπόν στην ιδέα της αυτοδημιουργίας, κατοικεί το άγχος! Είμαστε πλάσματα που επιθυμούμε την δομή και μας τρομάζει η ιδέα μιας ελευθερίας που συνεχώς μας δηλώνει πως δεν υπάρχει τίποτα πέρα απο μας και πως δεν πατάμε πουθενά.
Η ανάληψη ευθύνης λοιπόν για την πορεία της ζωής μας είναι το κλειδί της πόρτας της ευτυχίας που αναζητούμε συνεχώς...

Τα προβλήματα αν ξεκινούν "απ'έξω " απ' μας, σκέφτομαι..., γιατί θα πρέπει να τ'αντιμετωπίσω αλλάζοντας τον εαυτό μου?
Ο "εξωτερικός κόσμος" ( κράτος, φίλοι, επάγγελμα, σύζυγος) είναι αυτός που πρέπει ν'αλλάξει, ν'αντικατασταθεί και όχι εγώ!

Η ελευθερία δεν απαιτεί μόνο να φέρουμε την ευθύνη των επιλογών και πράξεων μας, αλλά εμπεριέχει και την προυπόθεση ότι για να επιτευχθεί η αλλαγή χρειάζεται και η πράξη της βόύλησης!!!

Όταν χρόνια και χρόνια ερμηνειών και αναλύσεων αποτύχουν να σ'οδηγήσουν στην αλλαγή, τότε χρειάζεται η Προσπάθεια!
Οφείλεις να προσπαθήσεις , να δοκιμάσεις για να μάθεις!
Υπάρχει σαφέστατα ο καιρός της σκέψης και της ανάλυσης αλλά κάποια στιγμή πρέπει να προχωρήσεις στον καιρό της Δράσης!

Μόνο μέσα απο την βούληση, την κυριότερη θεωρώ πηγή δράσης, εξασκούμε την ελευθερία μας!
Η βούληση έχει δύο φάσεις: O άνθρωπος ενεργοποιείται απο την επιθυμία και έπειτα εκπληρώνει με την απόφαση!
Πολλοί άνθρωποι έχουν ανεσταλμένη την επιθυμία τους και δεν ξέρουν ούτε τι νιώθουν ούτε τι θέλουν, αλλά ούτε και καταλαβαίνουν γιατί ζουν...

Χωρίς απόψεις, χωρίς ορμές, χωρίς κλίσεις, γίνονται παράσιτα των επιθυμιών των άλλων και καταλήγουν αξιοθρήνητοι έως και βαρετοί...

Άλλοι πάλι, παρότι ξέρουν πολύ καλά τι θέλουν και τι πρέπει να κάνουν, δεν μπορούν να πάρουν μία απόφαση. Δεν μπορούν να δράσουν, βασανίζονται βηματίζοντας πάνω-κάτω μπροστά στο κατώφλι της απόφασης, με τον φόβο μήπως και λαθέψουν!
Μα αλοίμονο σ'αυτόν που δεν τολμά γιατί φοβάται να μην αποτύχει...

Σίγουρα οι αποφάσεις είναι δύσκολες για πολλούς λόγους!
Κάποιοι μάλιστα απ'αυτούς τους λόγους έχουν τις ρίζες τους βαθιά μέσα στην αφετηρία της ζωής...
Αρκεί να συνειδητοποιήσουμε και να δεχτούμε την παρακάτω αλήθεια:
Η απόφαση οποιαδήποτε και νάναι αυτή εμπεριέχει την παραίτηση απο κάτι!
Για κάθε ΝΑΙ πρέπει να πεις και ένα ΟΧΙ, εφ'όσον η απόφαση παραμερίζει ή σκοτώνει τις άλλες επιλογές!

Αν και καταβάλλουμε μεγάλες προσπάθειες να διανύσουμε την ζωή μας σε δυάδες ή σε ομάδες, υπάρχουν στιγμές ιδίως όταν πλησιάζει το τέλος μας με τον βιολογικό θάνατο, που η αλήθεια-ότι γεννιόμαστε μόνοι και πρέπει να πεθάνουμε μόνοι-εμφανίζεται ξαφνικά έντονώτερα όσο ποτέ και με μια καθαρότητα που κυριολεκτικά μας παγώνει απο τον φόβο!

Το πλέον, λένε ανυπόφορο πράγμα στον θάνατο είναι ότι πρέπει να τον περάσεις μόνος σου! Κι'όμως... ακόμα και την στιγμή του θανάτου, η επιθυμία μας είναι αν αυτό μπορούσε να πραγματοποιηθεί

με το να εξακολουθούμε να είμαστε παρόντες!
Να έχουμε διαπεράσει την απομόνωση και να βρισκόμαστε εκεί ...
Να βιώσουμε ακόμα κι'αυτόν τον ανεπιθύμητο...
Σαν να είμαστε μόνοι στην βάρκα που θα μας οδηγήσει απέναντι αλλά τον αποχωρισμό

θέλουμε να τον  ανακουφίσουμε βλέποντας "τα φώτα των άλλων πλοίων ν'αναβοσβήνουν κοντά μας

Όλα αυτά βεβαιώνουν ότι ο άνθρωπος δυναμώνει με την συντροφικότητα!

Ακούγοντας τους επιστήμονες που επιβεβαιώνουν ότι ο θάνατος είναι αναπόφευκτος για όλους, για όλα τα επιτεύγματά μας, ακόμα για ολόκληρο το ηλιακό μας σύστημα και τους βλέπω να προσπαθούν να δώσουν απάντηση στο αιώνιο ερώτημα: Ποιό είναι το νόημα της Ζωής και ο σκοπός αυτού του κόσμου, καταλήγω στην εξής συμπέρασμα:

Δεν μ'ενδιαφέρει και δεν ψάχνω να βρω το νόημα! Μου αρκεί το πιο σημαντικό!
Οτι το νόημα της ζωής γεννά αξίες και αυτές οι αξίες έναν κώδικα συμπεριφοράς, έναν τρόπο διαβίωσης.

Ερωτήματα που αφορούν το γιατί δηλαδή το "γιατί -βρε αδελφέ= ζώ?' δίνω μόνο μια απάντηση:
Δεν με νοιάζει μεγάλε γιατί ζω...θες απο σύμπτωση, θες γιατί κάποιοι το θέλησαν, λίγο μ'ενδιαφέρει!
Μ'ενδιαφέρει όμως το πώς και όχι το γιατί!
Πώς ζω και πόσο προσπάθησα ώστε να ζω όπως εγώ θέλω!

 Φίλοι μου, έτσι ήταν είναι και θα είναι η ζωή...
Η ύπαρξή μας θα είναι πάντα στενά συνδεδεμένη με τον

θάνατο...

ο έρωτας με την απώλεια , η ελευθερία με τον φόβο και το μεγάλωμα με τον αποχωρισμό!
Συμβιβαστείτε μ'όλα αυτά και ζείστε με  ικανοποίηση την ζωή σας!

Τολμήστε και αλλάξτε ότι την στεναχωρεί, απειλεί και την μικραίνει....

Μ'αυτά κι'αυτά δεν ξέρω αν το καταλάβατε, πως η μεγάλη βόλτα που σας έκανα στο Κάστρο των Σαλώνων τελείωσε και

επιστρέψαμε κάτω στην πόλη της Άμφισσας με τα ωραία πέτρινα σπιτάκια της, που επιμένουν κόντρα στους καιρούς να  διατηρούν έντονα το χρώμα μιας άλλης εποχής!

Τα βλέπεις Δημητράκη?

ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ 2012 ΧΡΟΝΙΑ ΑΛΛΑΓΗΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΚΩΝ...

ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΠΙΣΤΕΨΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΔΥΝΑΜΗ ΜΑΣ Η ΟΠΟΙΑ

...ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΔΙΩΞΕΙ ΜΑΚΡΙΑ

ΓΙΑ ΝΑ ΠΡΟΒΑΛΛΕΙ ΚΑΙ ΠΑΛΙ Ο ΗΛΙΟΣ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΑΣ.!

ΤΟΛΜΗΣΤΕ!!!

Είμαι μια τυχερή, ευνοούμενη ...υπάλληλος!

Χαμένη στα άρθρα του  καινούργιου νόμου που ακούει στο αριθμό 4024, την τελευταία εβδομάδα, καταπιάστηκα με τις διατάξεις των επεξηγηματικών εγκυκλίων του.

Συνταξιοδοτήσεις, εφεδρείες, άμεσες καταργήσεις οργανικών θέσεων και λοιπών που τίθονται προς συζήτηση, ενιαία μισθολόγια και κατατάξεις σε βαθμούς και μισθολογικά κλιμάκια καταχωρήθηκαν άρθρο- άρθρο στον σκληρό δίσκο του εγκεφάλου που αγωνιωδώς πάσχισε σε περιορισμένα χρονικά όρια να κατανοήσει και να ερμηνεύσει τις ερμηνείες  του Νόμου Αλαλούμ!

Τα κατάφερε ο φτωχός εγκέφαλος, έκανε πραγματικά φιλότιμες προσπάθειες και κατάφερε να φέρει εις πέρας ότι του ζητήθηκε να εκτελέσει μέσα σε μηδέν χρόνο !

 Πρώτα-πρώτα εντοπίσαμε τους συναδέλφους που έπρεπε να  πετάξουμε έξω απο την πόρτα,  με διοικητικές πράξεις των διοικητικών πράξεων ώ!, διοικητικές πράξεις... όλες συνεταγμένες και

και με νομιμότυπες διαδικασίες, "διαυγέστατα" αναρτημένες, στο διαδίκτυο της ανοικτής διακυβέρνησης του "Διαύγεια προγράμματος", στο οποίο όλοι πια οι πολίτες έχουν πρόσβαση και μπορούν να ενημερώνονται!

Μετά κατατάξαμε τους εναπομείναντες σε καινούργιους βαθμούς και μισθολογικά κλιμάκια, περικόπτοντας τους έτσι, ανάλογα με τα τυπικά  προσόντα και τα χρόνια υπηρεσίας τους πάνω κάτω 300  ευρουλάκια!
.Αυτό το ποσόν αναλογούσε σε μισθούς που οι υψηλότεροι πλησίαζαν τα 1200-1500 ευρώ μηνιαίως.
Δεν ανήκουμε σε υπηρεσία προνομιούχου Υπουργείου! Βρισκόμαστε στα υπόγεια του δημοσιουπαλληλικού χώρου,ούτε καν σε διαμερίσματα του πρώτων ορόφων του!

Η ικανοποίηση έκδηλη στα πρόσωπα των συναδέλφων του τμήματός μου που τελειώνοντας όλες αυτές τις πολυδαίδαλες διοικητικές πράξεις και τις σπαζοκεφαλιές-υπολογισμούς, αφέθηκαν με ανακούφιση  στις πλάτες των τριμμένων απο την πολυκαιρία καθισμάτων τους.

Και τότε συνειδητοποίησα για  μία ακόμα φορά πόσο μα πόσο απελπιστικά ανούσια  και αντιπαραγωγικά  έχω περάσει τριάντα παγγελματικά χρόνια της ζωής μου, ανάμεσα σε αθώα λευκά χαρτιά που μουτζουρώνω...όπως εύστοχα πριν ένα ολόκληρο αιώνα, ένας ποιητής Κώστας περιέγραψε κλαίγοντας την δική του ίδια άχαρη και μίζερη ζωή που αναγκάστηκε ν'ακολουθήσει...
Εχω μια διαφορά βέβαια με την κατάσταση του τότε αξιολύπητου δημόσιου υπάλληλου.
Δεν μουτζωρώνει πια το μολύβι μου, αλλά ο πρίντερ του υπολογιστή μου!
Αχαρη επαγγελματική ζωή και ταυτόχρονα (αν είναι δυνατόν!) τυχερή που κέρδισε, την πολυπόθετη για τους περισσότερους, δημοσιουπαλληλική θεσούλα ικανή να καλύψει τα αναγκαία του "ζειν"!
Η ανεργία βρισκόταν πάντα στην γωνία και απαιτούσε πολλές "μετάνοιες" για να  σε προσπεράσει!

Να κατατάξω και  τον εαυτό μου στους ευνοούμενους  της Θεάς Τύχης ?

Στίχοι: Κώστας Καρυωτάκης
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Πρώτη εκτέλεση: Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Άλλες ερμηνείες:
Αλέξια


Οι υπάλληλοι όλοι λιώνουν και τελειώνουν
σαν στήλες δύο-δύο μες στα γραφεία.
Ηλεκτρολόγοι θα ‘ναι η πολιτεία
κι ο θάνατος που τους ανανεώνουν.

Κάθονται στις καρέκλες, μουτζουρώνουν
αθώα λευκά χαρτιά χωρίς αιτία.
"Συν τη παρούση αλληλογραφία
έχομεν την τιμήν..." διαβεβαιώνουν.

Και μοναχά η τιμή τους απομένει,
όταν ανηφορίζουνε τους δρόμους,

το βράδυ στις οχτώ, σαν κουρντισμένοι.

...Παίρνουν κάστανα σκέφτονται τους νόμους,
σκέπτονται το συνάλλαγμα τους ώμους
σηκώνοντας οι υπάλληλοι, οι καημένοι...

ΚΟΙΜΗΘΕΙΤΕ ΗΣΥΧΟΙ...

                            Μύρισε το Καλοκαιράκι στην Αθήνα...ήρθε και στην βεράντα μας!

     στις ανθισμένες γλάστρες,  με το  νανούρισμα  του  νερού που κελαρύζει  στο μικρό συντριβινάκι για να θυμίζει ήχους  αγαπημένους του χωριού ...

                         Η Αθήνα άναψε τα φώτα της και ξεκουράζεται κάτω απο τα πόδια μας...

 Η πεταλούδα μάζεψε  όλη μέρα το αττικό φως και έγινε πυγολαμπίδα θαυμαστή της νύχτας μέσα σε φορτωμένες ζαρντινιέρες

Και  γω ο μικρός Ερμής, το καμάρι λένε είμαι της οικογένειας!

Περιμένω υπομενετικά να  σερβίρουν το βραδυνό μου...

Ανησυχώ όμως  ....κάτι  ακούστηκε αλλιώτικο στην εξώπορτα, 

Ενα χάδι  όμως μου αρκεί ....φαίνεται  πως όλα είναι κάτω απο έλεγχο

 Τι είπατε  σας θυμίζω κάποιον?

Τον επιθεωρητή REX ίσως? Ναι, ναι δεν κάνετε λάθος της γενιάς του είμαι!

Λίγη δροσιά στα πλακάκια να απολαύσω..., σαν ν'αρχισε να ζεσταίνουν οι βραδυές μας!

                          Γουβ-γουβ φιλαράκια μου λέω να την κάνω για έναν υπνακο τώρα....

΄Αφοβα κοιμηθείτε θα στέκω εδώ άγρυπνος φρουρός σας...!