Η Ντίνα Κώνστα συναντά...την Σωτηρία Μπέλλου στο Θέατρο Κάππα

Ντίνα Κώνστα: "Βλέπω ένα φως στο τούνελ αλλά φοβάμαι πως είναι τα φώτα τρένου που έρχεται να μας πατήσει"

Ενσαρκώνοντας τη σπουδαία ερμηνεύτρια Σωτηρία Μπέλλου, η Ντίνα Κώνστα μιλά  για την παράσταση που πρωταγωνιστεί, τις ομοιότητές της με την αρχόντισσα του ρεμπέτικου αλλά και για την απογοήτευσή της από την Ελλάδα του σήμερα. Και του αύριο.

Κείμενο: Νίκη Ρωμανού

Ήσασταν ανέκαθεν θαυμάστρια της Σωτηρίας Μπέλλου;
"Βέβαια, από πάντα".
Ποιο είναι το αγαπημένο σας τραγούδι από το ρεπερτόριο της ερμηνεύτριας;
"Το 'είμαι αητός χωρίς φτερά' του Χατζιδάκη που δεν το είχε στο ρεπερτόριο της αλλά το τραγούδησε μετά από την επιμονή του Γιώργου Παπαστεφάνου στην εκπομπή του και χάρις σ’αυτόν μου έμεινε για πάντα".
Σας ήταν ίσως πιο εύκολο να υποδυθείτε τη σπουδαία αυτή ρεμπέτισσα εφόσον την είχατε γνωρίσει από κοντά;
"Δεν την γνώριζα τόσο ώστε να με  επηρεάσει, αυτό που με βοήθησε ήταν η δωρικότητά της στη συμπεριφορά της και των τραγουδιών της".
Η παράσταση "πατάει" πιστά πάνω στο έργο της Σοφίας Αδαμίδου ή έχετε κάνει κάποιες προσθήκες/ αλλαγές μαζί με την Αθανασία Καραγιαννοπούλου;
"Το έργο γράφτηκε πολλές φορές κρατώντας τα στοιχεία του πρώτου κειμένου αλλά με πολλές  προσθήκες απ’τη βιογραφία της Μπέλλου και πληροφορίες που πήραμε από ανθρώπους που δούλεψαν μαζί της. Έγινε πολλή δουλειά για την επεξεργασία του κειμένου με την Αθανασία Καραγιανοπούλου ώστε να είναι άμεσος ο λόγος, αυθεντικός και τα τραγούδια της να ακούγονται ακολουθώντας την ψυχική της διαδρομή".
Φοβηθήκατε τον συγκεκριμένο ρόλο; Ήσασταν καθόλου επιφυλακτική για τις προκλήσεις της ερμηνείας αυτής;
"Ήταν ένα ρίσκο γιατί ο κόσμος την θυμάται και την ακούει αλλά και πρόκληση μαζί.  Κι’εμένα  μ’αρέσουν οι προκλήσεις".

  Πώς μπορεί ένας τέτοιος μονόλογος να απευθύνεται σε μια ευρεία γκάμα θεατών ανεξαρτήτως ηλικίας και μουσικού γούστου;
"Πιστεύω ότι οφείλεται στην προσωπικότητα και την πολύ ενδιαφέρουσα "εκτός των τειχών" ζωή της. Και αυτό το ακούω απ’τους νέους που έρχονται έχοντας ακούσει τα τραγούδια της και ενδιαφέρονται να μάθουν και για την ζωή της".
Στο παρελθόν έχετε "τρέξει" και εσείς στον στίβο της πολιτικής. Γιατί έχετε επιλέξει πλέον να απέχετε;
"Θέλω να είμαι ελεύθερη! Είμαι στην αριστερά αλλά δεν θέλω ταμπέλες. Δεν απέχω, άλλωστε πιστεύω ότι όλες μας οι πράξεις, οι επιλογές, οι συμπεριφορές είναι πολιτικές".
Πιστεύετε ότι η Ελλάδα σήμερα έχει ανάγκη από μεγάλες προσωπικότητες όπως ήταν η Σωτηρία Μπέλλου για να βγει από αυτό το κοινωνικό, αξιακό τέλμα;
"Ναι, σήμερα πιο πολύ από ποτέ. Πάντα στα δίσεκτα χρόνια η τέχνη είναι παρηγορητική".
Νιώθετε εξοργισμένη;
"Ναι! Eξαπατημένη και οργισμένη"!
Ποιος έχει μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης; Οι "ξένοι" (ΕΕ, ΔΝΤ), οι πολιτικοί μας ή ο λαός που τους ψήφισε;
"Εμείς που πιστέψαμε σε ψεύτικα μεγάλα λόγια, που αποκτήσαμε πελατειακές σχέσεις με τα κόμματα, που διώξαμε μια δυναστεία και αποκλείσαμε μετά πολλές, που ζήσαμε ανέμελοι με δανεικά και οργώσαμε το χωράφι για να το βρουν έτοιμο οι ξένοι, να' ρθούν να σπείρουν την καταστροφή μας".

Βλέπετε κάποιο φως στο τούνελ;
"Ναι, βλέπω ένα φως στο τούνελ μόνο που φοβάμαι πως είναι τα φώτα ενός τρένου που έρχεται να μας πατήσει".
Βρίσκετε ομοιότητες στο δικό σας χαρακτήρα με εκείνον της Μπέλλου;
"Ναι, κάποιες. Στην ανάγκη να βασίζομαι στον εαυτό μου και να μην κάνω εκπτώσεις όσο μου  είναι δυνατόν. Και στο χιούμορ, γιατί είχε πολύ χιούμορ η Μπέλλου".
Σε ποιον θα αφιερώνατε το μεγάλο άσμα της Μπέλλου "Δε λες κουβέντα";
"Σ’αυτούς που κλείστηκαν στον εαυτό τους από απελπισία και δεν μιλούν και σ’αυτούς που σιώπησαν με τον θάνατό τους.....Και λείπουν".
Περιγράψτε μου τη Σωτήρια Μπέλου με δύο λέξεις.
"Ενδιαφέρουσα. Μοναδική".

Η Ντίνα Κώνστα πρωταγωνιστεί στην παράσταση "Σωτηρία Μπέλλου-Η περιπλανώμενη ζωή μιας ρεμπέτισσας", στο Θέατρο Κάππα, την οποία μπορείτε να απολαύσετε πληρώνοντας μόλις 11 ευρώ από 22.

ΠΗΓΗ: cosmo.g
r

ΑΠΟΨΕ ΚΕΡΝΑΜΕ ΣΙΝΕΜΑ...

 Με τόσο κρύο που έπιασε φοβάμαι πως δεν θα μπορέσετε οι περισσότεροι απ'εσάς να έρθετε το Σαββατοκύριακο σπίτι μου γι'αυτό και σκέφτηκα να σας δείξω μια ταινία απόψε που θα σας γυρίσει πίσω στους αιώνες.
Εξ'άλλου ο χειμωνιάτικος καιρός βοηθά να χουχουλιάσετε μπροστά απο τις οθόνες των υπολογιστών σας...
Η ταινία έχει δημιουργηθεί με την μεγάλη βοήθεια της τεχνολογίας και το αποτέλεσμα είναι πραγματικά πολύ πειστικό στην αναπαράσταση του παρελθόντος.
Η ξενάγηση του Αρχαιολόγου καθηγητή δρ. Δούμα και της ομάδας του, είναι βασική για την δημιουργία αυτής της παραγωγής που αφορά την Ελλάδα και τον αρχαίο Πολιτισμό της καθώς επίσης και  τις επιρροές της στον δυτικό πολιτισμό
Η ταινία έχει βγει σε αίθουσες ΙΜΑΧ(γιγάντιες οθόνες) στην Αμερική, Καναδά, Αυστραλία, Δανία, Γερμανία, Ολλανδία, Σιγκαπούρη και Σουηδία.
Πάρτε απο ένα μπωλ ποπ-κορν που σας έχω ψήσει και βρίσκονται επάνω στο τραπέζι, βολευτείτε καλά και απολαύστε την μαγεία του ταξιδιού σας στον χρόνο...!



Υ.Γ1.: Δείτε το ντοκυμαντέρ μέχρι τέλους, μη το κλείσετε αν δε πέσουν και τα τελευταία γράμματα.
Θα δείτε εμένα και τις αδελφές μου να γελούμε και να χορεύουμε...!
 Καλό Μήνα-Καλή σας διασκέδαση!
ΥΓ 2 :Ευχαριστώ την συνεργάτιδα χωρίς όνομα.

Και τους τρείς άντρες της ζωής μου τους παντρεύτηκα...!

Κάρυ: Aπόψε Μαμούνι μου, θα σου διηγηθώ την ιστορία μιας μικρούλας που συνήθιζε να την διηγείται και σε μένα η γιαγιά μου.
Μαμούνι: Aλήθεια Κάρυ; Δεν ξέρεις πόσο πολύ μ'αρέσει να μου διηγείσαι ιστορίες της παλιάς Αθήνας...ιδίως όταν αυτές συνδέονται με περιπέτειες έρωτα και πάθους!
Κάρυ: Σαγηνεύεσαι απο περιπετειώδεις έρωτες και ανθρώπινα πάθη... μ' όλα αυτά να γνωρίζεις πως πάντα συνοδεύονται απο ανθρώπινα δράματα!
Ναι η αποψινή μας ιστορία έχει όλα αυτά που έλκουν το ενδιαφέρον το δικό σου και πολλών άλλων γυναικών  και ξέρεις γιατί? Γιατί είναι στοιχεία που συνθέτουν την ίδια την ζωή...

------
Πριν ένα αιώνα, η χρονιά που κουβαλούσε τα τρία οκτάρια, (όπως συνήθιζε να την αναφέρει και  να διατηρεί έτσι στην μνήμη της η γιαγιά Κάρυ το έτος γεννήσεώς της), έφερε στον κόσμο και ένα άλλο κοριτσάκι στην όμορφη Σμύρνη.
Ήταν ο καρπός ενός φλογερού  πλην παράνομου έρωτα!
Όπως καταλαβαίνεις οι κοινωνίες τότε δεν επέτρεπαν και δεν αποδέχονταν παιδιά εκτός γάμου γι'αυτό και η νεαρά μητέρα της μικρής μας ηρωίδας την εγκατέλειψε, κρεμώντας πάνω της έναν σταυρό χαραγμένο με την ημερομηνία γέννησής της "1888" και το όνομά της: "KYBEΛΗ"

  Η καλή μοίρα της μικρούλας, οδήγησε μία φτωχή γυναίκα την Μαρία Αδριανού, που ξενοδούλευε, στο πλατύσκαλο που έμελλε να γίνει προσκέφαλο για το έκθετο.
Με τη συμβουλή της οικογένειας Λεονάρδου στην οποία εργαζόταν, το παρέδωσε στο Βρεφοκομείο Αθηνών.
Bρέφος,  ενός κατώτερου Θεού,  η μικρούλα Κυβέλη, έμοιαζε  με κερένια κούκλα όπως κούρνιαζε σε ένα από τα κρεββατάκια του Bρεφοκομείου Aθηνών.
Η κυρία Μαρία δεν μπορούσε να βγάλει απο την σκέψη της το μικρό άγγελο που βρήκε παρατημένο στα σκαλιά της οικίας Λεονάρδου και συχνά με τον άντρα της Αναστάση επισκεπτόταν το μικρό κοριτσάκι στα ψυχρά δωμάτια του βρεφοκομείου, έως ότου αποφάσισαν να την υιοθετήσουν.
Την  παίρνουν μαζί τους και τη μεγαλώνουν με λατρεία αλλά και μ' αρκετές  δυσκολίες και στερήσεις, εφ'όσον  ο Αναστάσης βιοποριζόταν με το επάγγελμα του τσαγκάρη.
Άτεκνοι ο Αναστάσης και η Μαρία, στερούμενοι της χαράς  της γέννησης φυσικών απογόνων, δίνουν απλόχερα όλη την φροντίδα και την αγάπη τους στο μικρό Κυβελάκι τους, στην κερένια κούκλα που έξαφνα ζωντάνεψε απο τις σελίδες του παραμυθιού και ήρθε στο φτωχικό τους για να το ομορφύνει...
 Πέρασαν δέκα τρία ολόκληρα χρόνια και η μικρή Κυβέλη είχε αρχίσει πια να γίνεται ένα ψηλόλιγνο κοριτσάκι.
Ενα κοριτσάκι που σε μαγνήτιζε με την  έντονη ματιά της  και μ'εναν ιδιαίτερο αέρα,  καθοριστικά δείγματα  μιας φύσης προικισμένης απο πάθος και φως!!!
----
Μάρτιος του 1901
Όλα ξεκινούν τότε, εκείνη τη χρονιά.
Ο κύριος Σιγάλας, ο καθηγητής της απαγγελίας, του σχολείου, έχει οργανώσει μια επίδειξη μαθητριών του στον «Παρνασσό».
Σε μια γωνίτσα, κολλημένη στον τοίχο, στέκεται εκείνη, μια άγνωστη έφηβη, ένα τόσο δα πραγματάκι, η κόρη ενός παπουτσή.
Kανείς δεν την ξέρει, ελάχιστοι της δίνουν σημασία... ώσπου ο κύριος Σιγάλας την παίρνει από το χέρι και την ανεβάζει στη σκηνή για να πει τα λογάκια της.
H μικρή Kυβέλη κερδίζει χωρίς την παραμικρή αμφισβήτηση την προτίμηση του κοινού και  παίρνει το πρώτο βραβείο! Eνα χρυσό ρολόι!!!
΄Oρθιοι   τη επευφημούν όλοι στην αίθουσα  και κείνη γνωρίζει την μαγεία του χειροκροτήματος απο το πρώτο της κοινό...
«Kαι τι ωραίον όνομα!», θα έγραφε πολύ αργότερα ο Γρηγόριος Ξενόπουλος. «Σπάνιον, εύηχον, ευγενικόν, προορισμένον θα έλεγες εξαρχής δια τη δόξαν και ικανό ν’ αντηχή ως Σύμβολον».
Πόσο δίκιο είχε.
Προορισμένη για τη δόξα ήταν η μικρή μας Κυβέλη, από εκείνη τη βραδιά στον «Παρνασσό», τότε που τα χέρια της συνόδευαν με αυτοσχέδιες, άγαρμπες κινήσεις την τρεμάμενη απαγγελία....

 Την ίδια εποχή  που το Κυβελάκι παίρνει εκείνο το βραβείο δίπλα στον καθηγητή της απαγγελίας η καλή της τύχη- νεράιδα, θα αναλάβει να σκηνοθετήσει το δεύτερο γύρισμα της ζωής της.
Mαθήτρια τότε στη Σχολή Xιλλ, γνωρίζεται με ένα ζευγάρι που θρηνεί τον πρόσφατο χαμό του μικρού του αγοριού.

 O γνωστός Aθηναίος δικηγόρος και η σύζυγός του γοητεύονται από τη χάρη της και προσπαθούν να πνίξουν τον πόνο της τραγωδίας τους μέσα στα γάργαρα νερά της δικής της ζωής.
Γίνονται λοιπόν στο εξής οι  φύλακες-άγγελοί της.
Bοηθούν οικονομικά τον παπουτσή και τη γυναίκα του, παρακολουθούν κάθε βήμα της μικρής Kυβέλης.
Λίγους μήνες έπειτα από τη βραδιά του «Παρνασσού», το φθινόπωρο του 1901, ανοίγει η Σχολή του Bασιλικού Θεάτρου και είναι τότε που η Kυβέλη θα νιώσει έναν βαθύ, μυστηριακό πόθο στα σωθικά της, μιαν έλξη για κάτι που της φαίνεται μαγικό και ανεξιχνίαστο: τη σκηνή.
Και το ταξίδι της  ξεκινά...!

Eκείνος που θα την ανακαλύψει είναι ο λογοτέχνης, καθηγητής Πανεπιστημίου, μεταφραστής και θεατρικός σκηνοθέτης, μεγάλος ανανεωτής του ελληνικού θεάτρου Kωνσταντίνος Xρηστομάνος.
Tης δίνει την ευκαιρία να παίξει τον ρόλο της Iουλιέτας, στη σκηνή του μπαλκονιού, σε μια έκτακτη εμφάνιση της Nέας Σκηνής.  Η ερμηνεία της Κυβέλης  αφήνει τους πάντες άφωνους.

Καθώς τα πρώτα χρόνια κυλούν, η Kυβέλη με τον ατίθασο χαρακτήρα και το απίστευτο μπρίο, επιβάλλεται στο θεατρικό προσκήνιο.
Γίνεται η  μούσα και η  αγαπημένη πρωταγωνίστρια του Xρηστομάνου(οι φήμες έλεγαν πως ήταν βαθιά ερωτευμένος μαζί της πως του θύμιζε  τη Σίσι, τη θλιμμένη αυτοκράτειρα, της οποίας υπήρξε δάσκαλος).
Η Κυβέλη στα τέσσερα χρόνια που άντεξε η «Νέα Σκηνή» θα παίξει ρεπερτόριο ευρύ που κυμαίνεται από δραματικούς έως κωμικούς ρόλους και από Τολστόι και Γκολντόνι έως Τσέχωφ και ΄Ιψεν.

 ΄Ετσι σύντομα κατακτά μία από τις πρώτες θέσεις μεταξύ των Eλληνίδων ηθοποιών!
Η καλή της μοίρα της χαρίζει ένα ακόμα γύρισμα που την ευνοεί:  Η  θεατρική της ζωή ξεκινά σε μια εποχή που ένα νέο κύμα πλημμυρίζει το ελληνικό θέατρο.
Δεν είναι μόνο η Kυβέλη... είναι και όλοι εκείνοι που την πλαισιώνουν στις παρέες, στις πρόβες, στις εξόδους.
Eίναι όλος ο κύκλος που την περιβάλλει. O ΄Aγγελος Σικελιανός, η αδελφή του, η γνωστή κυρία Πασαγιάννη, η Eιμαρμένη Ξανθάκη και φυσικά ο άρτι αφιχθείς από το Παρίσι Mήτσος Mυράτ.
O ορμητικός Mυράτ  την ερωτεύεται παράφορα από την πρώτη στιγμή!
«Kάθε μου βήμα κι ένας παλμός ευτυχίας.., γράφει στη βιογραφία του,.....και δύο γυαλιστερά μάτια να φωτίζουν τον δρόμο μου!».
΄Ωσπου ένα βράδυ  μην αντέχοντας το μαρτύριο του φτερωτού θεού τη ρωτάει:
-Θες να γίνεις γυναίκα μου; παραδίνοντας στα μάτια της, τον κρυφό του μέχρι τότε, πόθο για κείνη!
Η Kυβέλη αφήνει το φεγγάρι του σανιδιού να σκιάσει το πρόσωπό της.
-΄Oχι, όχι!, του απαντά, ...εγώ έχω μόνο το θέατρο! Δεν μπορώ να αγαπήσω τίποτε άλλο!
Φυσικά, το κάστρο μέσα της δεν θ'αντέξει για πολύ την πολιορκία του Μήτσου Μυράτ, θα γκρεμιστεί και θα δεχτεί να  γίνει γυναίκα του!
Ο γάμος τους  θα φέρει στη ζωή δύο παιδιά και μάλιστα μέσα στον ίδιο χρόνο, το 1905: τον Αλέκο και τη Μιράντα που αργότερα θα ακολουθήσει την πορεία της μητέρας και του πατέρα της.
Ο επιλόχειος πυρετός που θα κτυπήσει  την λεχώνα Κυβέλη μετά την γέννηση της Μιράντας, θα φέρει στα όρια της απόγνωσης τον σύζυγό της, που μέσα στην αγωνία του θα ικετεύσει τον Θεό: "Υψιστε κάντην καλά κι'ας την χάσω..!"

Η Κυβέλη με τα παιδιά της Αλέκο και Μιράντα."Είστε παιδιά του άντρα που μίσησα στην ζωή μου" συνήθιζε να λέει

Ο Μήτσος Μυράτ λάτρεψε την Κυβέλη,η Κυβέλη όμως δεν αγάπησε ποτέ τον Μυράτ.
Το φεγγάρι του σανιδιού ήταν πράγματι η μοναδική της αιώνια αγάπη....
--------
Ξεπερνώντας το στάδιο της λοχείας, ανεβαίνει στη σκηνή και γράφει ιστορία.
H άνθηση της Nέας Σκηνής της δίνει την ευκαιρία να συμμετάσχει στις μοναδικές παραστάσεις αρχαίας τραγωδίας της καριέρας της.
Ξεχωρίζει, ως κορυφαία, στην «Aλκηστη» του Eυριπίδη και αργότερα στην «Aντιγόνη» του Σοφοκλή, ενώ διακρίνεται σε ρόλους τραγικούς και κωμικούς.
Eπειτα από τη διάλυση της Nέας Σκηνής, το 1906, η Kυβέλη δοκιμάζεται για κάποιο διάστημα αποκλειστικά σε κωμωδίες, πλάι στον Σαγιόρ.
Tην ίδια εποχή συνεργάζεται για πρώτη φορά και με τον Γρηγόριο Ξενόπουλο.
H ίδια του ζητάει να διασκευάσει για χάρη της το διήγημά του «Kόκκινος Bράχος», επειδή της αρέσει ο χαρακτήρας της ηρωίδας...και κάπως έτσι γεννιέται η Φωτεινή Σάντρη της σκηνής, που γνωρίζει τεράστια επιτυχία και μένει στο ρεπερτόριο του θιάσου Kυβέλης για πολλά χρόνια, μέσα από  άπειρες επαναλήψεις.
O Ξενόπουλος,  συνεχίζει να την τροφοδοτεί με έργο κάθε χρόνο ενώ κατά το ίδιο διάστημα συνεργάζεται και με άλλους συγγραφείς της εποχής.
Η  Kυβέλη πλέον δεν είναι μια απλή πρωταγωνίστρια του καιρού, αποτελεί το  "παρουσίασμα επί σκηνής" μιας αδέσμευτης προσωπικότητας που κυριαρχεί πάνοπλη..!
-------
Το 1906 γνωρίζει τον ωραίο και εύπορο νέο Κώστα Θεοδωρίδη. 
Το φλερτ θα εξελιχθεί σε έρωτα. Αμοιβαίο.! Αλλά και σ'ένα  φοβερό, για τα δεδομένα της εποχής, σκάνδαλο!
Η Κυβέλη εγκαταλείπει σύζυγο και μωρά παιδιά και φεύγει με τον Θεοδωρίδη στο Παρίσι! 
Βουίζει ο τόπος!!!
Όταν γυρίζουν έπειτα από δέκα μήνες και η Κυβέλη επανεμφανίζεται στη σκηνή, ο Τύπος χτυπάει με... ρομφαία την άπιστη που παράτησε την οικογένειά της. 

«Τω καιρώ εκείνω υπήρχε γυνή τις ονόματι Κυβέλη [...] Και εγκαταλείψασα τον σύζυγον και τα τέκνα, μετέβη μετά του ερωμένου αυτής εις Παρισίους. Και επανακάμψασα εκείθεν μετά δέκα μήνες, καλεί σήμερον το φιλοθεάμον κοινόν ίνα και πάλι θαυμάση αυτήν» γράφουν, όλες οι φυλλάδες.
Ο Μυράτ δεν λέει να το χωνέψει- κοντεύει να τρελαθεί.!
Τότε λέγεται πως θυμήθηκε την προσευχή που είχε κάνει για κείνη όταν ο πυρετός κλόνιζε την υγεία της.
«Ας γίνει καλά κι ας τη χάσω» είχε ευχηθεί ... και την έχασε...!
Ο κόσμος όμως δεν της αντιστέκεται για πολύ!
Η Κυβέλη είναι  Η αγαπημένη ηθοποιός του, Η πρωταγωνίστρια του!
Έχει κοινό φανατικό... και γίνεται πια θιασαρχίνα. 
Ο Κώστας Θεοδωρίδης είναι  εκείνος που τη βοηθάει να φτιάξει τον δικό της θίασο,προετοιμάζοντας το έδαφος για τη χρυσή εποχή της.
H Kυβέλη παντρεύεται για δεύτερη φορά μαζί του  και, ωριμότερη από ποτέ, κάνει αυτό που τόσο χαρακτηριστικά  περιγράφει μέσα σε τρεις λέξεις η εφημερίδα «Θέσπις» το 1915:
 «Παίζει ό,τι θέλει».
Πράγματι, όχι μονάχα παίζει ό,τι θέλει, αλλά γίνεται και σημείο αναφοράς των καιρών, δημιουργώντας έτσι έναν άτυπο ανταγωνισμό με μιαν άλλη μεγάλη της εποχής: τη Mαρίκα Kοτοπούλη. H Kυβέλη το ένα...η Kοτοπούλη το άλλο!
H Kυβέλη αυτό...η Κοτοπούλη το άλλο!
Το δίπολο αυτών των ιερών τεράτων καλλιεργεί τη δική του μυθική διάσταση, μέσα από μια διαμάχη που φυσικά τροφοδοτείται και από τον Tύπο.
Ο Διχασμός βράζει στην Ελλάδα - βενιζελικοί και  βασιλικοί !
Οι δύο γυναίκες ζουν τον δικό τους... εμφύλιο: ποια θα ανεβάσει το τάδε έργο πρώτη, ποια θα εξασφαλίσει τον καινούργιο Ξενόπουλο ή τον καινούργιο Μελά, δύο στρατόπεδα, κατάσκοποι, αψιμαχίες..!
Φτάνουν να ανεβάζουν το ίδιο έργο την ίδια μέρα.
Η όλη διαμάχη βέβαια δυναμιτίζεται απο την παρουσία του Μήτσου Μυράτ, ο οποίος παντρεύτηκε στο μεταξύ την αδελφή της Κοτοπούλη, την Χρυσούλα, επίσης ηθοποιό (γιος τους, ο Δημήτρης Μυράτ), ενισχύοντας συνεχώς την αντιπαλότητα.
Η Ελλάδα είχε δύο εθνικές σταρ! Την Κυβέλη και την Μαρίκα!
Oι εφημερίδες φτάνουν στο σημείο να τις κατατάξουν και σε διαφορετικές πολιτικές παρατάξεις. Bασιλικιά η Mαρίκα και το κοινό της, Bενιζελικιά η Kυβέλη!
Η ταύτισή της με το βενιζελικό στρατόπεδο βέβαια είχε τα αίτιά της.
Η Κυβέλη συλλαμβάνεται στα Νοεμβριανά του 1917, κατεβάζουν το όνομά της από τη μαρκίζα του θεάτρου, της απαγορεύουν να παίξει και αργότερα αυτοεξορίζεται στο Παρίσι.
Εκεί σπουδάζουν τα παιδιά της.
Το 1917 γνωρίζεται με τον Ελευθέριο Βενιζέλο και κατά  το διάστημα της  αυτοεξορίας του  στο Παρίσι, μετά την ήττα του στις εκλογές του 1920, τον συναναστρέφεται στενά.
Οι φήμες για ειδύλλιο οργιάζουν και πάλι!
Η ίδια δεν θα το διαψεύσει ποτέ. Ούτε θα το επιβεβαιώσει. Το αφήνει να σέρνεται...
Ξέρει να συντηρεί τον μύθο της! Είναι μία σταρ!
«Μα πώς είναι δυνατόν να σκεφτώ ότι θα με ερωτευτεί ο Κύριος Ημών Ιησούς Χριστός;» απαντούσε πλαγίως στις σχετικές ερωτήσεις.

Φανταστείτε, λοιπόν, τι συνέβη  όταν, στα 1932, οι δύο γυναίκες Θεές του θεάτρου, αποφασίζουν  να συνεργαστούν!!!
Η σύμπλευση των δύο γυναικών δεν ήταν τίποτα άλλο απο μία συμμαχία των δύο μεγάλων αντιπάλων μπροστά στο καινούργιο κίνδυνο του  νέου αίματος ηθοποιών που έφερναν οι παραστάσεις  του Εθνικού θεάτρου!Εως ότου ο άνεμος του έρωτα χτυπά και πάλι τις θύρες της καρδιάς της!

 Γνωρίζει τον Γεώργιο Παπανδρέου και  ζει μαζί του έναν παράφορο παράνομο έρωτα, ο οποίος στην συνέχεια θα βαλτώσει  με τον γάμο τους.
Η πολιτική μπαίνει στη ζωή της αιφνίδια, σαν ένας ήλιος που θρυμματίζει τις φωνές της νύχτας.
Ακολουθεί τον σύζυγό της στα ταξίδια του, με αποκορύφωμα την έξοδό τους  στη Mέση Aνατολή, στα χρόνια της γερμανικής Kατοχής.
Aπό τον τρίτο της γάμο με τον Γεώργιο Παπανδρέου, η Kυβέλη απέκτησε τον Γιώργο, ετεροθαλή αδερφό του Aνδρέα Παπανδρέου.
Στο σανίδι δεν θα επιστρέψει πριν από το 1950, ώριμη πλέον και με την αύρα της «πρώτης κυρίας του θεάτρου».
Η επανεμφάνισή της γίνεται δεκτή ως το καλλιτεχνικό γεγονός της χρονιάς.
Tη δεκαετία του ’60 συνεργάζεται κυρίως με το Kρατικό Θέατρο Bορείου Eλλάδος.
Στάθηκε μακριά από τον κινηματογράφο, παραμένοντας πιστή πάντα στο θεατρικό σανίδι.
Για την ακρίβεια, έπαιξε μονάχα σε δύο ταινίες. Στην κινηματογραφική μεταφορά της νουβέλας του Ξενόπουλου «O κακός δρόμος» (1933) και στο φιλμ «H Aγνωστος» (1956).
Γι'αυτό και δεν παρέμεινε αρκετά δημοφιλής στις επόμενες γενιές.
Στις 25 Ιουνίου του 1977, ηλικιωμένη πλέον και κουρασμένη από τα φώτα, χάνει τη φωνή της και ξαναγίνεται μια κερένια κούκλα με βουβή ανάσα.
Έντεκα μήνες αργότερα φτερουγίζει μακριά.
Ερμήνευσε σπουδαίους ρόλους σε αλησμόνητες παραστάσεις.
Έδωσε πνοή σε μεγάλα κείμενα.
Βίωσε στο πετσί της το χειροκρότημα και την αποδοχή.
Παντρεύτηκε τρεις φορές! Συνήθιζε να καυχιέται:
" Kαι τους τρείς άντρες της ζωής  μου τους παντρεύτηκα!"
Oπότε η ψυχή της έφυγε χορτασμένη. Kαι πού πήγε; A, όχι και πολύ μακριά. Iσαμε το φεγγάρι...
Tην κάλεσαν οι φωνές στις οποίες έμελλε να δώσει υπόσταση μέσα από τους ρόλους της.




Το αφιέρωμα βασίστηκε στη σύντομη βιογραφία της Κυβέλης που περιέχεται στην ιστοσελίδα www. cybele. gr του Ινστιτούτο που εδρεύει στη Σύρο.
Η πρόεδρός του είναι Βαλεντίνη Στεφανίδου- Ποταμιάνου, δισεγγονή της Κυβέλης, εγγονή της Μιράντας και κόρη της Κυβέλης Θεοχάρη- Ζωγραφίδου.


Στην Μνήμη της γιαγιάς-Κάρυς...

...Ας πάει και το παλιάμπελο!

Κάρυ: Tι ακούς εκεί Μαμούνι?
Μαμούνι: Tραγούδια απο τον παλιό ελληνικό κινηματογράφο.
Συγκεκριμένα στίχους του Αλ.Σακελλάριου, όπως το παλιάμπελο! Ωραίο δεν είναι η Κάρυ?
Οι στίχοι του ακούγονται εξαιρετικά επίκαιροι σήμερα!
Κάρυ: Αλήθεια ξέρεις την ιστορία του παλιάμπελου και πώς πρωτοπειπώθηκε η φράση ας πάει και το παλιάμπελο?
Είναι μια "δημώδης έκφραση" την οποία χρησιμοποιούμε συχνά όταν θέλουμε να δηλώσουμε την μεγάλη επιθυμία μας ν'αποκτήσουμε κάτι έναντι ενός μεγάλου ποσού που θα προσφέρουμε.
Μαμούνι: Oχι δεν ξέρω Κάρυ. Ποια είναι η ιστορία του παλιάμπελου?

Κάρυ: Η ιστορία ξεκινά απο τα χρόνια του Οθωνα, στην λασπωμένη και μπαρουτοκαπνισμένη ακόμη, Αθήνα του  1838.
Μια  Ιταλίδα πριμαντόνα, ήρθε να ταράξει με την ομορφιά και την υπέροχη φωνή της τα χρηστά ήθη της πολύ συντηρητικής τότε Αθηναικής κοινωνίας

Η Ρίτα Μπάσο  μέλος του Ιταλικού μελοδραματικού θιάσου, που είχε προσκληθεί για να εγκαινιάσει το πρώτο θέατρο των Αθηνών, στην οδό Μενάνδρου, ήταν η πρώτη θεατρίνα  που αντίκριζαν οι Αθηναίοι. Γυναίκες ηθοποιοί δεν είχαν εμφανιστεί ακόμα στην Αθήνα.

Ενα ερωτικό ντελίριο τότε  κατέκλυσε όλο τον τότε αντρικό πληθυσμό.
Ανδρες κάθε ηλικίας και κοινωνικού επιπέδου,ονειρεύονταν μία θέση στην πλατεία των  θεατρικών παραστάσεων που έδινε η Ρίτα στο  θέατρο Μπούκουρα.
Σχετική αναφορά συναντούμε ακόμα και στα Απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη:

 "Στα 1840, περίπου, νέοι και γέροι έχουν χάσει τα χρηστά ήθη και η Ελλάς καταστρέφεται. 
Το έθνος αφανίσθη όλως διόλου….φκιάσατε το θέατρο δια να μας μάθει παραλυσία και τα παιδιά…πουλάνε τα βιβλία τους να πάνε να ακούσουν τη Ρίτα Βάσσω, την τραγουδίστρια του θεάτρου…τον γερο Λόντο, όπου δεν έχει ούτε ένα δόντι, τον παλάβωσε η Ρίτα Βάσσω και τον αφάνισε τόσα τάλιρα δίνοντας και άλλα πεσκέσια».

Ο Δάσκαλος Μακρυγιάννης, ανησυχούσε γιατί ο άλλος συναγωνιστής του, ο Ανδρέας  Λόντος, γινόταν περίγελως στην κοσμική Αθήνα.
Μάλιστα, ο Λόντος δεν μπορούσε να μιλήσει καθαρά, γιατί δεν είχε  δόντια και έτσι φαφούτης φώναζε κατά την παράσταση «μπλάβο Λίτα..! μπλάβο Λίτα!» και του έτρεχαν τα σάλια.
Ο ήρωας του 21 μπροστά στις καλλίγραμμες γάμπες της Ρίτας, γινόταν ένας παθιασμένος "γεροξεκούτης" για τις συντηρητικές αντιλήψεις της εποχής που δεν επέτρεπαν παρόμοιες εκδηλώσεις της ανθρώπινης φύσης του...

  Για τα μάτια λοιπόν αυτής της γυναίκας -Κίρκης  πρωτοειπώθηκε και η φράση «…ας πάει και το παλιάμπελο».
Την φώναξε ένας κτηματίας της Αττικής για να μπει στο μάτι των «αριστοκρατών» της πρώτης σειράς του θεάτρου που προσέφεραν λουλούδια στην πριμαντόνα.
Λουλούδια εσείς; - Ολόκληρο αμπέλι Εγώ!!! σκέφτηκε ο  κτηματίας και μας χάρισε τη φράση
«…ας πάει και το παλιάμπελο!!!».

ΜΕ ΚΥΡ ΚΑΙ GRAMATIK AΠΟΨΕ

Την Ζωή μόνο με  χιούμορ, γέλιο και  μουσική
την ξεγελάς...

Απολαύστε  τον Κυρ

ακούγοντας την μοναδική, ατμοσφαιρική και τρομερά δυναμική μουσική του διάσημου Σλοβένου dj Gramatik!

Με τον Ρίκο....

Mια γλυκειά  καληνύχτα   σε όλους σας με τους ήχους του

Rico Rodrigues και της Μπάντας του.... 

ΚΑΛΗ  ΕΒΔΟΜΑΔΑ

O AΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΕΤΡΕΧΕ ΠΟΛΥ...ΤΟ ΤΙΠΟΤΑ ΝΑ ΦΤΑΣΕΙ!

Ενα Πανελλήνιο Αντίο στον  Αγαπημένο μας φίλο Θανάση που τρέχαμε παρέα στην αρχή της διαδρομής ... μας αποχαιρέτισε την παγκόσμια μέρα του γέλιου

Και μας άφησε μόνους... στην εθνική χαρμολύπη μας!

ΜΙΑ ΑΝΑΔΡΟΜΗ ΣΤΗΝ ΚΑΡΙΕΡΑ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΜΑΣ ΘΑΝΑΣΗ ΒΕΓΓΟΥ

Κτίσαμε σ'ένα ψέμα...

 Τη θλίψη απ' τα μάτια μου να πάρεις
και να τη ρίξεις στου πελάγου το βυθό
κι αν τύχει μες σ'ανέμους να χαθώ
μη μ'αρνηθείς, μη μ'αποπάρεις

                                                    Το πιο ακριβό σου χάδι να μου δώσεις

κι αν η λαχτάρα σου κουρσέψει το κορμί
αιτία, πρόφαση να γίνει κι αφορμή
ποτέ μη μ'αρνηθείς, μη με προδώσεις

                                                   Σύννεφα του γυαλού θε ν'αρματώσω

θα'μαι στο πλάι σου και ας ματώσω
Σύννεφα του γυαλού θε ν'αρματώσω
θα'μαι στο πλάι σου και ας ματώσω
θα'μαι στο πλάι σου.....

                                                   Την πιο βαθιά ανάσα μου να νιώσεις

σαν άρωμα φερμένο απ'τη βροχή
κι αν γίνει τ΄όνειρο ταξίδι και ευχή
που αγάπησες πολύ, μη μετανιώσεις

Απο συνέντευξή του στο Βήμα
Ο Γιάννης Χαρούλης είναι τυχερός και άτυχος μαζί. Και αυτό επειδή από την πρώτη στιγμή της εμφάνισής του, στη μουσική και το τραγούδι, παρομοιάστηκε ως «ο διάδοχος του Νίκου Ξυλούρη».

Δεν υπήρχε κανείς λόγος να γίνει κάτι τέτοιο, εφόσον ο κρητικός δημιουργός έχει την δική του υπόσταση και μάλιστα την υπηρετεί με συνέπεια.

Από την Παρασκευή 4/3, ο Γιάννης Χαρούλης με τους μουσικούς του ανεβαίνει στον Σταυρό του Νότου, για να παρουσιάσει τις ιστορίες του. Υλικό από τους δύο προσωπικούς του δίσκους «Γύρω μου και εντός» και «Χειμωνανθός», από την επερχόμενη δισκογραφική δουλειά του, που θα κυκλοφορήσει το Πάσχα, ή τέλος πάντων κάπου εκεί κοντά, αλλά και τραγούδια της ιδιαίτερης πατρίδας του, της Κρήτης, στην οποία ποτέ δεν έχει γυρίσει την πλάτη του.

Παρόλο που τα τραγούδια του έχουν το άρωμα του λαούτου με ηλεκτρικές πινελιές.

«Η μουσική είναι απλή φτάνει να βρεις τον τρόπο να εκφράζεσαι μέσω αυτής», σημειώνει ο ίδιος στο «Βήμα on line» και συνεχίζει «είναι τόσο απλή όσο και η καθημερινότητά μας την οποία εμείς κάνουμε δύσκολη. Από την άλλη όμως δεν μπορώ να αρνηθώ ότι σήμερα κόβουμε καρπούς ενός δέντρου που φύτεψαν οι παλαιότεροι. Και εννοώ για την κουλτούρα και τον πολιτισμό μας, το φιλότιμο και την αξιοπρέπεια μας. Οι καρποί του "παλιού" αυτού δέντρου έγιναν με τα χρόνια στυφοί και πικροί, τους οποίους δεν πρέπει να φάμε άλλους. Πιστεύω ότι το περισσότερο διάστημα ο κόσμος όλο και περισσότερο διαπιστώνει ότι κτίσαμε ένα ψέμα. Αντε να δούμε, θα βρούμε την αλήθεια».

Για τον Γιάννη Χαρούλη, η αλήθεια είναι απλή όσο απλή είναι και η μουσική. «Εγώ νιώθω αισιόδοξος παρόλη την μαυρίλα που υπάρχει γύρω μας. Αρχίζει να βγαίνει κάτι. Και τι εννοώ. Για μένα δεν υπάρχει κράτος. Κράτος, είναι η γειτονιά μας, το χωριό μας, το τετράγωνο που ζούμε. Θα αρχίσουμε να χτυπάμε και πάλι τις πόρτες των γειτόνων μας».

Από πόρτες γειτόνων ο Γιάννης Χαρούλης, γνωρίζει πολύ καλά. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο χωριό Εξω Λακώνια του Αγίου Νικολάου στην Κρήτη. Πρώτος του δάσκαλος ήταν ο πατέρας του ενώ ο ίδιος το πρώτο όργανο που έπιασε στα χέρια του ήταν ένα μαντολίνο σε ηλικία 8 ετών.

Μεγαλώνοντας «γνωρίστηκε» με το λαούτο και από τότε δεν το άφησε. Σε ηλικία 15 ετών άρχισε τις εμφανίσεις του, σε πανηγύρια στην Κρήτη, παράλληλα είναι ψάλτης και το 2001 η γνωριμία του με τον Χρήστο Θηβαίο, ήταν αυτή που του άνοιξε τον δρόμο για την Αθήνα.

Ο Γιάννης Χαρούλης δεν έχει συγκεκριμένο μουσικό ύφος. Δεν είναι μόνο παραδοσιακός, δεν είναι μόνο έντεχνος αλλά είναι και «ροκ» ιδίως πάνω στη σκηνή. Και το σημαντικό στην πορεία του είναι ότι αλλάζει. «Εδώ όλοι και όλα αλλάζουν. Τα τραγούδια θα μείνουν ίδια;» αναρωτιέται και συνεχίζει: «Για αυτό και εγώ αλλαγμένα θα τα πω στον Σταυρό του Νότου. Και κάτι ακόμη. Σε τέτοιο ες εποχές που ζούμε πρέπει να ξαναβγούν τα "επαναστατικά" τραγούδια».

 ΓΙΑΝΝΗΣ ΧΑΡΟΥΛΗΣ-ΝΑΤΑΣΣΑ ΜΠΟΦΙΛΙΟΥ
ΤΟ ΝΗΣΙ



ΤΡΑΓΟΥΔΩ ΒΑΘΕΙΑ ΜΟΥ...

ΑΠΟΨΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΕΘΥΣΩ!


ΓΙΑΤΙ  ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΛΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ...

...και η βρόχα έπιπτε στρέιτ θρού..!

 Για το εγκεφαλικό ξέχασμα που έχουν πάθει όλοι τους,  αλλά και που τους ευχαριστώ πολύ για την πολυτέλεια που μου δίνουν να ντρέπομαι γι'αυτούς!
....Πού να το πάρουνε όμως χαμπάρι. Όλοι δεξιοί,αριστεροί, μεσαίοι μόνο να τρώγονται ξέρουν!
Να τρώγονται και να τρώνε. Μηδενός εξαιρουμένου! Μια μέρα όλοι αυτοί θα την καταστρέψουνε εντελώς την χώρα!
Αλλά κάνουμε και μεις πολλά λάθη. Δεν εκτιμάμε αυτό που έχουμε στα χέρια μας,αυτό που μας ανήκει.

Την Ελλάδα μας! Την βρίζουμε, δεν την αγαπάμε, δεν την γνωρίζουμε.
Ισως γι'αυτό μας τιμωρεί πολλές φορές, μας εκδικείται με τον τρόπο της.
Πόσες φορές έχει πάει ο καθένας μας στην Ακρόπολη, στα μουσεία που είναι η ιστορία μας όλη, στα αξιοθέατά της. Που πρέπει να πηγαίνουμε μια φορά την βδομάδα και να τα κοιτάμε και να κλαίμε..

Να κλαίμε γιατί μετανιώνουμε για τα κακά που της έχουμε κάνει, για την αγάπη που δεν της έχουμε δώσει και να φεύγουμε μετά με φτερά και κουράγιο.
Να πηγαίνουμε να ξομολογιόμαστε σ'αυτά τ'αρχαία, στις πέτρες, αφού κανένας άλλος δεν μπορεί να μας δώσει κουράγιο και δύναμη

....Η Αθήνα τότε ήταν ένας μεγάλος κάμπος. Κάμπος απέραντος με δέντρα, με σπαρτά. Ό,τι έβλεπε το μάτι ήταν ε σπαρμένο. Στάχυα ένα μπόι. Αμολάγαμε αϊτο απ'τον Βοτανικό και τον πηγαίναμε με την καλούμπα στο Αιγάλεω. Ούτε ένα σπίτι δεν συναντούσαμε!

....Και μου πήρανε και τον ελαιώνα, το δάσος που πήγαινα και σπούδαζα την μουσική μου, που έκανα τον περίπατό μου και μου καθάριζε και τον αέρα και τα κάνανε βιομηχανικά εργοστάσια και συνεργεία αυτοκινήτων και τελικά όλοι τους μου βρίζουν την Αθήνα μου! Δεν πρέπει να τη βρίζει κανένας την πόλη μου,την Αθήνα που την έχουνε πλέξει με χίλια δυο όμορφα τραγούδια και ποιήματα. Αμα δεν τους αρέσει να φύγουνε..! Εσείς την καταντήσατε έτσι ρεεεει! λέω εγώ. Δεν σας ζητάω να μου την φτιάξετε όπως ήταν πριν. Ζητάω, παρακαλάω να μη μου την βρίζετε...σας απαγορεύω να την βρίζετε!

Την παιδική και εφηβική μου ηλικία την έζησα σε χρόνια αδελφικά και ρομαντικά. 

Περνούσε απ'τους δρόμους η ρομβία κι η λατέρνα και παίζανε. Η ρομβία είναι αυτή που την σέρνανε, ενώ η λατέρνα αυτή που κουβαλούσαν στην πλάτη.

 Ήταν τα χρόνια που στις γειτονιές πέρναγε ο μανάβης με το γάιδαρο φορτωμένο, ο γιαουρτάς με την τάβλα και πούλαγε γιαούρτι σιλιβριανό.

 Ο νερουλάς που πούλαγε νερό αιγινήτικο στις στάμνες. Τα χρόνια που είχαμε πηγάδια στις αυλές , αλλά παίρναμε καμιά φορά νερό αιγινήτικο για πιο καλό. Ο μπακάλης που πούλαγε σε τσουβάλια το καλαμπόκι, τις φακές, τη ζάχαρη, τα κουκιά.

Τον καφέ τον είχε σε σπόρο και τον έπαιρνες στο σπίτι και τον καβούρδιζες και τον άλεθες.

Στην Κατοχή όμως για καφέ καβουρδίζαμε το στάρι, αν υπήρχε, και τα ρεβύθια. Ρεβυθοκαφέ. Γελάγαμε τον εαυτό μας ότι ήταν καφές , πως πίναμε καφέ. Στις ταβέρνες πούλαγαν απ'ατα βαρέλια κρασί. Κρασί στα βαρέλια είχαν και τα καρβουνιάρικα. Κρασί είχε και ο μπακάλης. Εμπαινες στον μπακάλη κι'άνοιγε η ψυχή σου! Τι μοσχοβολιά! Τότε που η παραγγελιά στον μπακάλη ήταν "βάλε μου 50 δράμια ζάχαρη, μισή οκά φασόλια, 100 δράμια λάδι και ρέστα απο κατοστάρικο" Τάπαιρνες  όλα και έλεγες μετά "γράφτα". Το Σάββατο όμως τα ξόφλαγες όλα. Αυτή ήταν η ελληνική κοινωνία.

Ήταν όμως και χρόνια πολύ σκληρά. Εζησα και τ'απομεινάρια του πολέμου και του εμφυλίου. Δεν υπήρχε τότε σπίτι που να μην είχε κλάψε άνθρωπο....αυτά πρέπει να διδάσκονται στα σχολεία και το παιδί να φεύτει απ'το μάθημα με σηκωμένη την τρίχα, για να καταλάβει το τι σημαίνει λευτεριά που σήμερα την έχει και δεν αγωνίστηκε αυτό να την αποκτήσει. Να καταλάβει τι ήτανε αυτοί που του χαρίσανε την λευτεριά του. Αν υπήρχε μια τέτοια παιδεία δεν θα ήταν τα πράγματα, έτσι όπως είναι σήμερα...

Αυτά είναι λίγα απο τα λόγια που άφησε σε τελευταία του συνέντευξη πριν 20 περίπου χρόνια, ένας μεγάλος αυτοδίδακτος μουσικός συνθέτης! Ο αξέχαστος Γιώργος Ζαμπέτας.

Ενας άνθρωπος χείμαρρος εξυπνάδας που του επέτρεπε να βάλει στην θέση του, απο το πάλκο, όποιον "ξύπνιο" επιχειρούσε να του μπει στο ρουθούνι. Κι όχι μόνο απο το πάλκο αλλά και στην ζωή.

Ολη του η ζωή, έτσι όπως εξιστορείται στην βιογραφία του : και η βρόχα έπεφτε στρέιτ θρού" απ'τον ίδιο,μ'ένα σπαθί ανυποχώρητος, ταμένος σ'έναν Έλληνα θεό, άνοιγε δρόμο στο ελληνικό τραγούδι.

Τα τραγούδια μου είναι τραγούδια που έγραψαν οι κολώνες του Παρθενώνα συνήθιζε να λέει και το εννοούσε.

Τα υπέροχα τραγούδια του, το μαγικό παίξιμο, το λαμπερό μυαλό, η θυμοσοφία και το ανεπανάληπτο χιούμορ του δεν έχουν ξεχαστεί παρ'όλο που στις 10 Μαρτίου ολοκληρώθηκαν 19 χρόνια απο τότε που μας αποχαιρέτισε και έφυγε απο κοντά μας.

Ως συνθέτης ο Γιώργος Ζαμπέτας βρίσκεται μέσα στην πρώτη δεκάδα του ρεμπέτικου και λαικού τραγουδιού.

Ο βίος και η πολιτεία του γραμμένη στη  βιογραφία του, είναι ένα οδοιπορικό τόσο του δικού του βίου όσο και του βίου των νεοελλήνων των τελευταίων 80 χρόνων.

Απεικονίζει τον κόσμο της ψυχαγωγίας, της νύχτας μ'όλα τα λαμπερά και σκοτεινά σημεία του.

Εναν κόσμο που ο Ζαμπέτας και οι αληθινοί ρεμπέτες του καιρού του τον ήθελαν όμορφο, ανθρώπινο και ονειρεμένο, μέσα απο τις μουσικές αναζητήσεις του παρελθόντος..!

ΟΠΩΣ ΤΑ ΛΕΜΕ ...ΝΑ ΤΟΥΣ ΤΑ ΠΕΙΣ!!! ΥΠΟΓΡΑΦΗ: ΓΙΩΡΓΗΣ-ΘΟΔΩΡΗΣ

MAMOYNI:Επειδή δεν αντέχω άλλο την συστηματική απομυθοποίηση των ηρώων μου, που τελευταίως διαπιστώνω  πως μεθοδεύεται απ'τα κανάλια της ελληνικής τηλεόρασης ακόμα και απο αυτό το κρατικό της ΝΕΤ με σχετικές εκπομπές-ντοκιμαντέρ  και  επειδή αδυνατώ να καταλάβω τον σκοπό αυτής της γενικής τάσης απο ορισμένους Ελληνες(τρομάρα τους) διαννοούμενους ιστορικούς  καθηγηταράδες  Ελληνικών και ξένων πανεπιστημίων, με την βοήθεια ορισμένων δημοσιογράφων, αφιερώνω το παραπάνω άσμα του Γιώργη Καραϊσκάκη και Θοδωρή Κολοκοτρώνη με όλη μου την αγάπη...
Μαζί τους είμαι και εγώ...!
Εξαιρετικά αφιερωμένο σ'όλα τα καρακόλια της πατρίδας μου!!!

Κάρυ, ετοιμάσου ....απόψε θα πάμε να δούμε νέο Ελληνικό κινηματογράφο!

Τους Ιππείς της Πύλου:

Eδώ λίγα λόγια για την υπόθεση του έργου...

Ο Τηλέμαχος,

ηθοποιός με ένδοξο παρελθόν και αβέβαιο μέλλον, εγκαταλείπει στα πενήντα του την Αθήνα για να γλiτώσει από τις τράπεζες. Με τη βοήθεια του Μπάμπη του «Φου», βρίσκει καταφύγιο σε ένα ερημωμένο κάστρο, στην καρδιιά της Μεσσηνίας. Μοναδικοί κάτοικοι, δύο αδέρφια που δε μιλιούνται και μια ανηψιά που τους βαρέθηκε κι έφυγε, η Δημοκρατία.
Ο Τηλέμαχος την συναντάει τυχαία και μαγεύεται. Λίγο τα σιρόπια του γιατρού για τα πνευμόνια του που έχουν γίνει ορυχείο, λίγο τα τσίπουρα, λίγο οι «απαγορευμένες ουσίες» του Μπάμπη ... οι θεοί βάζουν το χέρι τους και η Δημοκρατία επιστρέφει στον τόπο της!

Όνειρο, πραγματικότητα, ή και τα δυό? Κρίνετέ το εσείς, κι όποιος το βρει, κερδίζει ένα παστέλι Καλαμών.

Λίγα λόγια του σκηνοθέτη

«Οι Ιππείς της Πύλου είναι μια ανατρεπτική κοινωνικοπολιτική σάτιρα και όχι μόνο. Στους Ιππείς, η αλληγορία έχει τον πρώτο λόγο και ύστερα οι ήρωες, που είναι απλοί καθημερινοί άνθρωποι και που ο καθένας έχει το χούι του, την μοίρα του και τον χαρακτήρα του. Το απρόοπτο πρωταγωνιστεί στην ταινία, τα στοιχεία της φύσης και οι μύθοι, με πρώτον το μύθο του Προμηθέα, που έδωσε την φωτιά στους ανθρώπους να ζεσταθούν και εκείνοι καήκανε.

Θέμα συνείδησης θέτουν οι Ιππείς.  Συνείδησης και αυτογνωσίας.
Οι Ιππείς της Πύλου είναι οι συνειδητοί πολίτες, οι πολίτες του κόσμου, οι κοσμοπολίτες που έλεγε και ο Αντισθένης ο φιλόσοφος.
Οι ενεργοί πολίτες που γίνονται εθελοντές και μπροστάρηδες για να αφυπνίσουν συνειδήσεις. Για να σας σηκώσουν από "κρεβάτια, καρέκλες, πολυθρόνες, ντιβάνια" και να σας φέρουν στα fora, στις διαδηλώσεις, στις αγορές, στα θέατρα και στα σινεμά.
Στα περιβόλια μέσα στους ανθισμένους κήπους στη ΖΩΗ και στην Μεσσηνία φυσικά μην ξεχνιόμαστε!!!

Λαθρομετανάστης στην πατρίδα του ο ήρωας μας ο ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ δραπετεύει από την έδρα του την Αθήνα, προς άγνωστη κατεύθυνση για να γλυτώσει από Τειρεσία, τράπεζες, ΔΝΤ και τα ρέστα. Αντί-ήρωας στην ουσία. Μαθαίνει παθαίνοντας. Φεύγει σαν κλέφτης από το θέατρο του και από την ΕΣΤΙΑ του, αφήνοντας πίσω του συντρίμμια, χρέη και όνειρα. Μια σκουπιδιάρα από την Πύλο έρχεται να φορτώσει τα σκηνικά και τη μοίρα του. Την έστειλε ένας φίλος. Ευτυχώς που υπάρχουνε και αυτοί. Δυο τελάρα όμως από τα σκηνικά είναι μεγάλα και δεν χωράνε στην σκουπιδιάρα.
Είναι η θεά Αθηνά και ο Προμηθέας λυόμενος ο αρχιδοφούντης, κρίμα!

Πρέπει να φύγουν γρήγορα όμως πριν έρθουνε οι τράπεζες και του φορέσουν τα βραχιόλια. Πάμε, πάμε, πάμε λέει στον Μπάμπη, στον οδηγό της σκουπιδιάρας αλλά δεν ξέρει που πάει!! Πληροφορείται ότι πάει στην Πύλο..σαν τον άλλο Τηλέμαχο, τον γιο του Οδυσσέα που είχε πάει στη Πύλο να μάθει νέα για τον πατέρα του...

Η θεά Αθηνά, ο Προμηθέας και ο Καραγκιόζης μένουν στο θέατρο αμανάτι να κάνουν παρέα στην πρέζα και στους οικονομικούς μετανάστες.
Εκεί στις γειτονιές της Αθήνας στους δρόμους των παππούδων μας...Πλατεία Θεάτρου, Αθηνάς, Σωκράτους, Ευριπίδου, Σοφοκλέους, Αριστοφάνους, Αισχύλου, Μενάνδρου...Η Ακρόπολη στο βάθος.

Αχ πατρίδα μου καημένη!

Κι απ' τα κόκκαλα βγαλμένη...

"Τίποτα δεν είναι τυχαίο, ούτε το ατύχημα" λένε οι λάμιες στην ταινία.

Σας περιμένω με αγάπη και σας υπόσχομαι το καλυτε(ρότε)ρο μου.

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ:

Νίκος Καλογερόπουλος

ΠΑΙΖΟΥΝ:

Νίκος Καλογερόπουλος,

Ηλίας Λογοθέτης,

Βάνα Μπάρμπα,

Γιώργος Κιμούλης,

Τάκης Σπυριδάκης,

Δημήτρης Καμπερίδης,

Ιουλία Καλογρίδη,

Αντώνης Καφετζόπουλος

ΜΟΥΣΙΚΗ:

Νίκος Καλογερόπουλος

ΜΟΝΤΑΖ:

Γιώργος Μαυροψαρίδης



ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΣΟΥ ΠΑΙΞΩ...ΤΗΝ ΖΩΗ ΣΟΥ;

-Αναρωτιέμαι Μαμούνι ποια ανάγκη οδηγεί εμάς τους μπλόγκερς να δημιουργούμε ιστοσελίδες και μέσα απ'αυτές να θέλουμε  συχνά-πυκνά να διηγηθούμε μία ιστορία, μία εμπειρία μας κάτι που είδαμε ή συνειδητοποιήσαμε.

-Νομίζω Κάρυ μου, πως αυτή η ανάγκη μας ξεκινά απο την επιθυμία να επικοινωνήσουμε...
Εξιστορώντας   τις ιστορίες της ζωής μας νομίζουμε ότι τις ολοκληρώνουμε.
 - Χμ είμαστε δηλαδή λίγο-πολύ όλοι "παραμυθάδες".!

...Χτίζουμε ιστορίες με τον τρόπο που έχουμε μάθει να σκεφτόμαστε  και τις χρησιμοποιούμε για να εξασφαλίσουμε την συναισθηματική μας υγεία αλλά και την αίσθηση του "ανήκειν" σ'αυτό τον κόσμο.
-Ακριβώς Κάρυ, γι'αυτό σ'όλη μας την ζωή ζητάμε ευκαιρίες ν'ακούσουμε  ιστορίες αλλά και να τις εξιστορήσουμε.
Σου προτείνω λοιπόν να βγάλεις εισιτήρια για το θέατρο Ολβιον στο Γκάζι που παίζει το

"Ποιος θα πατήσει το play?"

-Tί έργο είναι αυτό ποιοι παίζουν?
- Είναι ένα θεατρικό έργο χωρίς σενάριο.
-Χωρίς σενάριο? Πώς γίνεται αυτό?
- Πρωτοποριακό θέατρο Κάρυ.
Το σενάριο το προμηθεύουν οι ίδιοι οι θεατές.

 Η θεατρική  ομάδα "Playback Ψ" ζητά κάθε βράδυ απο τους θεατές  να της διηγηθούν μία ιστορία και αναλαμβάνει στην συνέχεια να την παρουσιάσει αμέσως στην σκηνή, αυτοσχεδιάζοντας!
-Φοβερά δύσκολο και πρωτότυπο ακούγεται βρε Μαμούνι...πώς  καταφέρνεις  και ανακαλύπτεις τις πλέον περίεργες και πρωτοποριακές καλλιτεχνικές  κινήσεις που συμβαίνουν στην πόλη μας;
-Εεε καλά τώρα βρε Κάρυ...πρέπει να τόχεις...το Μαμουνίσιο δαιμόνιο που θα σ'οδηγεί πάντα να ψάχνεις το εναλλακτικό...το διαφορετικό!
Για να σου ολοκληρώσω, λοιπόν, η δυσκολία τις περισσότερες φορές δεν συναντά την θεατρική  ομάδα που καλείται εκείνη την στιγμή ν'αυτοσχεδιάσει  πάνω στην καινούργια, κάθε φορά, ιστορία που θα  δοθεί αλλά τους  ίδιους τους θεατές που διηγούνται την ιστορία τους και στην συνέχεια  την παρακολουθούν επι σκηνής, εμπλουτισμένη  μ'όλες τις λεπτομέρεις ακόμα και  μ'εκείνες που παρέλειψαν ν'αναφέρουν...
Φαντάζεσαι λοιπόν πως εξαιτίας αυτής της πρωτόγνωρης αμφίδρομης επικοινωνίας θεατή και καλλιτεχνών κάθε παράσταση είναι εντελώς μα εντελώς  διαφορετική!
΄Αν κάποιος μπορούσε να παρακολουθήσει τις διαφορετικές παραστάσεις που δίνονται κάθε Σαββατοκύριακο, εύκολα θα διαπίστωνε ότι μέσα απο τις προσωπικές ιστορίες ακούγεται και αποτυπώνεται η κοινωνική πραγματικότητα, της οποίας όλοι είμαστε κοινωνοί.
Εγώ έτυχε να παρακολουθήσω  μία ιστορία της "Ελλάδας της κρίσης".
Ο Χρήστος και η Μαρία (δύο θεατές) μίλησαν για την απόφαση που είχαν πάρει ν'εγκαταλείψουν την Ελλάδα και ν'εγκατασταθούν στην Σουηδία:
"Eίμαι βρεφονηπιοκόμος και ο Χρήστος οικονομολόγος. Δεν μπορούμε ν'αναπνεύσουμε πια στην Ελλάδα, δεν μπορούμε ν'ονειρευτούμε, ν'επιβιώσουμε...
Η Μαρία που ήταν εκπαιδευτικός λίγο πριν εγκαταλείψει την χώρα μας,της ήρθε ο πολυπόθητος διορισμός, μετά απο αναμονή χρόνων και χρόνων.
΄Ετσι λοιπόν έμεινε πίσω.
Ανέφερε πως την προηγούμενη είχε τα γεννέθλιά της έκλεινε τα 34 της χρόνια και κανείς φίλος της δεν το θυμήθηκε, όπως συνέβαινε παλαιότερες χρονιές για να της ευχηθεί.
Το απόγευμα, που άνοιξε την σελίδα της στο facebook, διάβασε τα Χρόνια Πολλά απο τους φίλους της και δεν εννοούσε μόνο τους εικονικούς αλλά και τους πραγματικούς που γνωριζε και είχε στην ζωή της.
Ο Χρήστος διηγήθηκε  ιστορίες για πληγωμένους ανεκπλήρωτους και απατηλούς έρωτες.
Οι ιστορίες του Χρήστου και της Μαρίας αμέσως πλέχτηκαν σ'ενα σενάριο που γράφτηκε αυτοσχέδια απο τους ηθοποιούς Μελέτη Ηλία, Θεοχαρόπουλο Χρήστο, Αντώνη Ιορδάνου, Βέρα Λάρδη, Γόνη Λούκα, Μαργαρίτα Καστρινού, Χριστίνα Φραγκιαδάκη, Μαριλίζα Χρονέα και Δάνη Απτόσογλου.

Το μαγικό όμως ήταν πως πάνω στην σκηνή εμφανίστηκαν πράγματα που δεν είχαν ειπωθεί απο τους Χρήστο και Μαρία αλλά πραγματικά, όπως δήλωσαν οι ίδιοι  στο τέλος της παράστασης ήταν πέρα για πέρα αντιπροσωπευτικά των ιστοριών τους.
Οι ηθοποιοί είχαν καταφέρει  να "μπουν" στο ασυνείδητό τους στις μύχιες σκέψεις τους και ν'αποδώσουν όλα τα ενυπάρχοντα δομικά στοιχεία των ιστοριών τους!
Αυτό πραγματικά ήταν πολύ εντυπωσιακό!

-Εντάξει Μαμούνι μ'έπεισες το Σάββατο που θάρθει,  θα  επιλέξω το συγκεκριμένο θέατρο για  να παρακολουθήσω μία παράσταση  και θα φροντίσω να τους διηγηθώ  κάτι απο την δική μου ζωή για να παίξουν...

                                                       

TO MAMOYNI TΡΑΓΟΥΔΑ ΕΝΑ ΒΡΑΔΥ ΤΟΥ ΦΛΕΒΑΡΗ...

Βαριέμαιιιιιιιι!

Mαμούνι: Kάρυ!!!! Δεν μπορώ άλλο! Βαριέεεεεεεεεμαι! Βαριέεεεεεεεεμααααι, σου λέω!
Κάρυ: E, βέβαια πώς να μη βαριέσαι? Απο το πρωί μέχρι το βράδυ ξαπλωμένο σαν το τεμπελόσκυλο μου είσαι!
Απο τον ένα καναπέ στον άλλον! Αφού ανησυχώ μερικές φορές και θέλω να σε γυρίσω μπας και μου ανοίξεις απο την ξάπλα!
Πιάσε να καθαρίσεις λίγο το δωματιό σου, που είναι λες και έχουν ρίξει μέσα βόμβα οι Πυρήνες της Φωτιάς!
Mαμούνι: Aσε μας ρε Κάρυ! Όλη την ώρα με το ξεσκονόπανο στο χέρι μου τριγυρίζεις...τι έχει το δωματιάκι μου? Μια χαρά είναι! Ό,τι αναζητήσω, κάνω μία φραααατσ....έτσι, βρίσκω την άκρη του που προεξέχει και το πιάνω στο λεπτό! Τι να συγυρίσω, αφού αύριο θάρθει η Πολωνέζα να μας καθαρίσει.
Εσύ καθαρίζεις κάθε μέρα για νάρθει μετά η Αγκνίεσκα να μας το ξανακαθαρίσει... η τρέλα σου στο αποκορύφωμα! Ξεπερνάς και το ΚοκκινοΦούστανο που λέει και ο θείος!
Η διαφορά σας είναι μόνο στο ότι εσύ ακόμα δεν ταχεις βάλει με τις ατελείς γωνίες του σπιτιού μας!
Κάρυ: Nα σου αστράψω μια γλωσσάδικο, να σου πω εγώ γωνίες που θα κάνουν τα ματάκια σου!
Βρε συ αύριο, μεθ'αύριο θ'ανοίξεις δικό σου σπίτι! Κατσαρίδες θα βγούν και θα σε φάνε, έτσι ανοικοκύρευτο που έχεις μάθει να είσαι!
Μαμούνι: Mμμμμ! Να μην έρθεις τότε ποτέ στο σπίτι μου! Εγώ δεν έχω σκοπό να περάσω την ζωή μου αγκαλιά με την σφουγγαρίστρα και την χύτρα στο κεφάλι μου! Εγώ είμαι γεννημένο για άλλα πράγματα!
Κάρυ: Δηλαδή για ποια πράγματα είσαι εσύ γεννημένο?
Μαμούνι: Eγώ θα γίνω ένα μαμούνι "καριέρας"  Τις οικιακές εργασίες θα τις αναθέτω σε επαγγελματίες "οικονόμους" που θα έχω στην υπηρεσία μου!
Κάρυ: Kαι με τι βρε ονειροπαρμένο θα τους πληρώνεις τους επαγγελματίες οικονόμους που θα προσλαμβάνεις, με  τα τραγουδάκια που θα λες?
Μαμούνι: Ακου, Κάρυ για να καταλάβεις...θα ασχοληθώ με την ηχοληψία!
Βέβαια, αφού τελειώσω τις σπουδές μου εδώ, (-Κάρυ: Nα το δω πότε θα γίνει αυτό και θα φέρω σπονδές στην Παλλάδα!) θα φύγω για μεταπτυχιακό στην Αγγλία!
Κάρυ: Kαι με τι χρήματα θα κάνεις μεταπτυχιακό στην Αγγλία, βρε χαντακωμένο!?
Σε μένα μην υπολογίζεις, δεν μπορώ να σε βοηθήσω...ίσα-ίσα τα βγάζω πέρα και τα  κουτσοπερνάμε  οι δυό μας!
Μαμούνι: Mα θα μαζέψω χρήματα! Απο την δουλειά που ήδη έπιασα!
Κάρυ: ΄Επιασες δουλειά? Τι δουλειά?
Μαμούνι: Nαι δεν πρόλαβα να σoυ πω, τα νέα μου. Τα ΠΣΚ θα δουλεύω ως dj σε διάφορα καφέ-μπαρ και μουσικά στέκια της πόλης μας, αρχίζοντας απο αύριο βράδυ κιόλας,  σ'ένα καφέ-μπαρ στο Βύρωνα. Στο La Ronda
Το La Ronda αύριο φιλοξενεί τους Swing-Shoes!!! Ω είναι υπέροχοι! Κάτσε να σου βάλω ένα cdάκι τους να τους ακούσεις και συ!

Kάρυ: Kαλέ Μαμούνι, κάτι μου θύμιζε αυτός ο σκοπός!!! Σταμάτα βρε να χορεύεις έτσι σαν παλαβό...
Μαμούνι: Bρέστο, βρέστο...απο ποιό τραγούδι σκοπός είναι Καααααάρυ????
Κάρυ: Bρε θεοπάλαβο, ηρέμησε....μη με στριφογυρίζεις!
Μαμούνι: H Kαραγκούνα είναι Κάρυ, η Καραγκούνα είναι άκου..!

 Κάτσε να σου πω την ιστορία τους:
Οι Άδωνις Γουλιέλμος (κιθάρα) και Γιώργος Κούτρας (κιθάρα) συναντήθηκαν το 2006 και ξεκίνησαν να παίζουν στους δρόμους της Αθήνας ως πλανόδιοι μουσικοί στο Θησείο και στην περιοχή γύρω από την Ακρόπολη συνεχίζοντας ακόμα και σήμερα να κάνουν το ίδιο, απλά «επειδή τους αρέσει». Το διπλό μπάσσο προστέθηκε λίγο αργότερα με τη συμμετοχή του Χρήστου Ζώη και από το Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς ο Πάνος Τομάρας είναι ο μόνιμος μπασσίστας των Swing Shoes, ενώ πρόσφατα προστέθηκε ως σταθερό μέλος και ο βιολιστής Ανδρέας Σιγαλός.
Με επιρροές από Django Reinhardt, Romane, Duke Ellington και Μανώλη Χιώτη αλλά και το σύνολο της swing και παραδοσιακής jazz σκηνής, οι Swing Shoes παρουσιάζουν ένα πρώτο άλμπουμ-έκπληξη με δικής τους έμπνευσης προσαρμογές σε μερικά από τα πιο αγαπημένα τους.
Και αν διαβάζοντας το tracklist η πρώτη εντύπωση είναι σοκαριστική από τις ετερόκλητες επιλογές τους και το πολυσύνθετο καλλιτεχνικό τους ταμπεραμέντο, η ακρόαση του “Ladies & Gents, Here’s The Swing Shoes” συναρπάζει με την υπεροχή του σε αμεσότητα, ειλικρίνεια, αυθορμητισμό και φαντασία!

Άκου το παραπάνω και απο την φωνή του Μάνου μας:

Εδώ όπως μου τόστειλε ο μεγαλος  GIP, με την φωνή του Bruce Springsteen
 Θαυμάστε, απογειωθείτε με τους ήχους της  ορχήστρας..!