-Καλημέρα Μαμούνι!
Τι κάθεσαι και γράφεις εκεί απο το πρωί?
-Τις επιθυμίες μου! Τις αβάσταχτες επιθυμίες μου που δεν βλέπω να γίνουν ποτέ πραγματικότητα!
-Εχεις τόσο μεγάλες επιθυμίες εσύ που μπορούν νάναι ακατόρθωτες για να υλοποιηθούν?
Απ'ότι γνωρίζω, εμφορείσαι απο μικρά αλλά ευγενή κίνητρα...
Παρακάμπτεις όσα οι άνθρωποι συμφώνησαν μεταξύ τους και αντί να περιορίζεσαι στις στείρες γνώσεις που διδάσκεσαι στην Σχολή σου, ψάχνεις την αλήθεια της ευτυχίας.
Δεν την αναζητάς στα μικρά και ευτελή, στις επίγειες απολαύσεις.
Θαρρώ πως συχνά αυτές τις βαριέσαι και τις υποτιμάς...
Δεν σαγηνεύεσαι και δεν σ'ενδιαφέρει ν'αποκτήσεις την τελευταία λέξη της τεχνολογίας, τ'ακριβά αυτοκίνητα, ούτε θέλεις να ταξιδέψεις στις Μπαχάμες.
Το κυριώτερο, με διαβεβαιώνεις πως δεν θέλεις να κάνεις καριέρα!
Αντ'όλων αυτών διαβάζεις, ακούς μουσική, χαίρεσαι όσο κανένα άλλο παιδί της ηλικίας σου τις μικρές καθημερινές απολαύσεις! Έχεις καλούς και μέχρι τώρα πιστούς φίλους...
Επομένως απο την άποψη αυτή δείχνεις να υπερέχεις!
Βεβαια καταλαβαίνω πως και εσύ ως Μαμουνο-άνθρωπος υποφέρεις απο την άνιση πάλη της ζωής, απο την οποία σύμφωνα με τις προβλέψεις και τις στατιστικές θα δυσκολευτείς πολύ περισσότερο απ'ότι δυσκολεύτηκαν οι γονείς σου ν'εξέλθεις νικητής!
-Ναι Κάρυ όλα είναι όπως μου τ'αναφέρεις, αλλά θα πρέπει να σου εξομολογηθώ ότι δεν θάθελα ποτέ να βγω και ηττημένο!
Κείνο που βαραίνει περισσότερο μέχρι στιγμής την ζωή μου, είναι η μετριότητα που μ'έχει κυκλώσει απο παντού! Είναι αβάσταχτη Κάρυ μου, τουλάχιστον για τις δικές μου κεραίες!
Πόσο λαχταρώ να υπερβώ την μίμηση! Να γίνω ένας μικρός Θεός!
Τι προσμονή έχω για κείνη την μαυρόασπρη σκιά που υπάρχει μέσα στ'όνειρά μου χωρίς πρόσωπο νάρχεται έτσι απρόσμενα σαν ξαφνικό μπουρίνι να μ'αρπάξει γερά και να με οδηγήσει βαθύτερα απο την αρρυτίδωτη επιφάνεια στον άγνωστο σκοτεινό βυθό!
Και τι μεγάλη απογοήτευση νιώθω κάθε φορά, εκεί που νομίζω πως αυτήν την σκιά την συνάντησα επιτέλους, πήρε όψη και μιλιά και είναι αυτή ακριβώς που θα μου μάθει το ομορφότερο πράγμα που υπάρχει στην ζήση τον έρωτα απο την πλέον αδηφάγα μορφή του έως το τρυφερό μίσος που λένε πως κρύβει στα φτερά του, να συνειδητοποιώ πως για μία ακόμα φορά γελάστηκα και δεν είναι τελικώς εκείνη που προσμένω...
-Αχ μικρό ανυπόμονο Μαμούνι μου, η ζωή μας που τώρα μόλις εσύ ξεκινάς, και δεν μπορείς αναλόγως ν'εκτιμήσεις , ότι δηλαδή βρίσκεσαι-τι τύχη!- ακόμα στην αφετηρία της, είναι σαν τον νερό!
Τρέχει και παρασέρνει τα πάντα στο διάβα του...μην προσπαθήσεις να σταματήσεις το ταξίδι του, μην προσπαθήσεις να κάνεις στάση στην όχθη, ακολούθησέ το και είμαι σίγουρη πως θα βρεις όλα όσα αναζητάς και προσμένεις!
-Αλήθεια το πιστεύεις αυτό που μου λες ή θέλεις για άλλη μία φορά να με παρηγορήσεις?
Είναι τόσο εύκολο σ'ένα μικρό ταξίδι που σύμφωνα με τις δικές μου προδιαγραφές έχω την δυνατότητα να πραγματοποιήσω, να καταφέρω να συναντήσω την γνήσια φλόγα, τον θεματοφύλακα αξιών, την ευθυμία μέχρι τρέλλας, να νιώσω άθυρμα περιπτάμενων μικρών ερωτιδών που φλερτάρουν, κουρδίζουν και ασχολούνται μόνο με την ομορφιά της τέχνης που τόσο εξυψώνει τις μίζερες ψυχές μας?
-Μη δείχνεις απληστία στην απόκτηση...μην αφήνεις μόνο το συναίσθημα να σε παρασύρει, βάλε και την λογική δίπλα!
Δεν υπάρχουν τέτοιοι άνδρες σήμερα! Ούτε γυναίκες! Πρέπει η φύση να τους έχει χιλιοπροικίσει, και η φύση κάνει παρόμοια δώρα όταν έχει μεγάλα κέφια!
Σπάνια όντα αυτά που ζητάς, και δεν ξέρω, γιατί εγώ τουλάχιστον ποτέ μου δεν τα συνάντησα, αν τελικώς μπορούν να σου χαρίσουν όλα τα μοναδικά τους χαρίσματα ή τα κρατούν εγωιστικά για τους εαυτούς τους, αρνούμενοι πεισματικά να τα μοιραστούν με τους άλλους!
Η μετριότητα δεν είναι εξ'ορισμού απορριπτέα! Μπορεί ίσως να μη σ'οδηγήσει στο "Υψιστο" σημείο, αλλά συχνά χαρίζει ευτυχισμένες στιγμές που κάποτε θα αναπολήσεις όταν φτάσεις στο τέλος του ταξιδιού σου!
-Ναι θα είναι οι μοναδικές που θάχω γνωρίσει γι'αυτό και θα τις αναπολώ!
-Ακου τότε τι έχουν να σου απαντήσουν όλοι οι φίλοι μας....
