Μια ακόμη παράνομη ερωτική Θεική συνεύρεση του πατέρα των Θεών Δία με την την Τιτανίδα Λητώ καρποφόρησε για να χαρίσει στους θνητούς τον Θεό του Φωτός και της Μουσικής Απόλλωνα!
Η απατημένη ζηλιάρα σύζυγος Ήρα για μια ακόμη φορά ξέσπασε σε ένα ανελέητο κυνηγητό της αντιπάλου της ώστε να μη μπορεί να σταθεί κάπου για να φέρει στον κόσμο το παιδί της και κείνη απεγνωσμένη και περιπλανώμενη βρήκε ένα κομμάτι βράχου για να ξαπλώσει ,που μόλις ξεχώριζε απο την επιφάνεια της θάλασσας και έπλεε συνέχεια στο πέλαγος , παραμένοντας πάντα με τον φόβο στην ψυχή.
Υποσχέθηκε λοιπόν, ότι εάν την προστάτευε απο την μανία της Θεάς, το περιπλανώμενο σαν αυτή ξερονήσι, θα πάψει να πλανιέται και θα στεριώσει σ'ένα μέρος δεσμεύοντας το παιδί που θα γεννούσε να μην εγκαταλείψει ποτέ τον τόπο που θα δει το φως χαρίζοντας του δόξα μεγάλη και πλούτο!
Ετσι κι'έγινε...
Εννέα ολόκληρες μέρες υπέφερε η Λητώ τους πόνους της γέννας, γιατί η Ήρα κρατούσε μακριά της την θεική- μαμή Ειλείθυια που βοηθούσε όλες τις επίτοκες.
Τελικά οι άλλες Θεές που παρέστεκαν στο πλευρό της Λητούς, έστειλαν την Ίριδα, την αγγελιαφόρο των Θεών να φέρει την Ειλείθυια τάζοντάς της κρυφά ένα περιδέραιο για δώρο..
Η Λητώ στραμμένη προς τον Κύθνο, το βουνό του Δία, έφερε επιτέλους στον κόσμο τον πιο όμορφο από τους αθάνατους κοντά στην τροχοειδή λίμνη.
Γέλασε η πελώρια Γη, όλα γύρω πλημμύρησαν ΦΩΣ, γέμισαν άνθη και ο νεογέννητος Φοίβος με τα μακριά μαλλιά πετώντας τα σπάργανα αρχίζει να περιφέρεται με την αγαπημένη του κιθάρα και τα καμπύλα τόξα.
Έτσι η ως τότε ΄Α-δηλος βραχονησίδα απο την περιπλάνηση έγινε Δ Η Λ Ο Σ δηλαδή φανερή και μάλιστα δέθηκε στο βυθό με αλυσίδες αδαμάντινες! Δηλώσαμε και μεις πως θα επισκεφτούμε το νησί-μουσείο και παίρνοντας το καραβάκι από την νησί των Ανέμων βρεθήκαμε μέσα σε 20 λεπτά στις Δήλες όπως αναφέρονται από τους ντόπιους και αυτό γιατί απέναντι απο την Δήλο βρίσκεται η Ρήνεια, η οποία το 426 Π.Χ. γίνεται η νεκρόπολις των Δηλίων στους οποίους απαγορεύεται να γεννιούνται και να πεθαίνουν στο ιερό νησί τους ώστε να μην αποκτούν δικαιώματα ως πολίτες!
Η Δήλος ήταν ιερός τόπος και έπρεπε να διαφυλαχτεί η νήσος ως ουδέτερη γη!
Οι επίτοκες μεταφέρονταν στην Ρήνεια και αν γεννούσαν αρτιμελή παιδιά, επανέρχονταν στο νησί τους.
Από τους πλέον σημαντικούς και τιμημένους ιερούς τόπους η Δήλος έγινε η "Ελβετία" της αρχαιότητας.
Οι πρώτοι κάτοικοι του νησιού εντοπίζονται στα μέσα της 3ης χιλιετηρίδας Π.Χ., προιστορικοί λαοί του Αιγαίου, τους οποίους ο Θουκυδίδης ονομάζει Κάρες.
Λείψανα απο τις κυκλικές κατοικίες -καλύβες τους συναντήσαμε στην κορυφή του βουνού Κύθνος, στο ασφελέστερο σημείο του νησιού, εκεί που το μάτι απρόσκοπτα πετά και χάνεται στον γαλαζόχρυσο ορίζοντα των Κυκλάδων!
Στα μέσα της δεύτερης χιλιετίας (1580-1200 Π.Χ) η μυκηναική εποχή γνωρίζει στο ιερό νησί του Απόλλωνα την εμπορική και οικονομική ακμή
Χάρη στην ασφάλεια που εξασφάλιζε η θαλασσοκρατία του Μίνωα , χωρίς τον φόβο των πειρατών, η πόλη απλώθηκε χαμηλά στην σχετικά εύφορη πεδιάδα και γύρω απο το κεντρικό λιμάνι αναπτύσσεται ένας συνοικισμός με σημαντικά για την εποχή κτίρια!
Ο μυκηναικός κόσμος δίνει στην συνέχεια της Ιστορίας την θέση του στους Ίωνες που απο την Ηπειρωτική Ελλάδα ξεχύνονται να εγκατασταθούν στα νησιά και στις ακτές του Ανατολικού Αιγαίου.
Προσκυνητές που ταξίδευαν για να επισκεφτούν το ονομαστό ιερό κέντρο των Ιώνων έφερναν και εμπορεύματα με αποτέλεσμα την ανάπτυξη του νησιού σε εμπορικό λιμάνι.
Πολλές πόλεις-κράτη αρχίζουν να διεκδικούν την πνευματική κυριαρχία του νησιού(Νάξιοι, Παριανοί,) αλλά οι Αθηναίοι όμως μέσω της Αμφικτιονίας επιβάλλει τα πρωτεία της.
Την Αθηναική επιρροή στην Δήλο έρχεται να εγκαινιάσει ο τύραννος Πεισίστρατος, οποίος αναγείρει ναό προς τιμή του Απόλλωνα και επιβάλλει την πρώτη " κάθαρση" του νησιού με την οποία απομακρύνθηκαν όλοι οι τάφοι.
Με τους Περσικούς πολέμους Ασιάτες εισβολείς έρχονται στο νησί σεβόμενοι όμως την ιερότητά του συμβάλλουν στον ξεπεσμό των λαμπρών γιορτών καταλύοντας έτσι την Ιωνική συμμαχία και υποδουλώνοντας τους Ίωνες της Μ.Ασίας και των γειτονικών νησιών .
Μετά την νίκη των Ελλήνων κατά των Περσών, που οφειλόταν κατά το μεγαλύτερο μέρος στους Αθηναίους, ιδρύεται η πρώτη Αθηναική Συμμαχία με την συμμετοχή όλων σχεδόν των ελληνικών πόλεων του Αιγαίου.
Ο χώρος ανήκει σ'ένα απο τα 3.000 καταστήματα και το τραπέζι δηλώνει χασάπικο
΄Εδρα της ορίζεται η Δήλος όπου και φυλάσσεται το Ταμείο με τις κοινές εισφορές!
Κέντρο λοιπόν της Ιωνικής Αμφικτιονίας η Δήλος αλλά με την άμεση επιρροή των Αθηναίων(βλέπε Ε.Ε- Μέργκελ), αφού την διοίκηση του Ιερού έχουν αναλάβει οι Αθηναίοι Αμφικτίονες.
Η συμμαχία, όπως θα φαντάζεστε, βαθμιαία εξελίχθηκε σε ηγεμονία των Αθηναίων, που μεταφέρουν το συμμαχικό ταμείο στην Ακρόπολη των Αθηνών το 456 π.χ για "τάχα"...μεγαλύτερη ασφάλεια!
Ο λοιμός των Πελοποννησιακών πολέμων αναγκάζει με τις οδηγίες χρησμού, την δεύτερη "κάθαρση" του νησιού. Ετσι ξεκινά μια νέα περίοδος ακμής για την Δήλο.
Στο τέλος του 4ου αιώνα, η ναυτική δύναμη της Αθήνας έχει πλέον ξεπέσει και η ηγεσία των ελληνικών πόλεων πέρασε στα χέρια των Μακεδόνων, οι οποίοι σιγά-σιγά μετατρέπουν την Δήλο απο ιερό νησί σε εμπορικό κέντρο σημαντικής σπουδαιότητας.
Τράπεζες αναπτύσσονται, το λιμάνι ανοίγεται σε σταυροδρόμι μεγάλου εμπορικού κόμβου απο την Νουμιδία στην Χερρόνησο αλλά στην Μ.Ασία, Συρία, Αίγυπτο! Ολος ο εμπορικός κόσμος της εποχής περνούσε απο το λιμάνι της Δήλου.
Ενας κοσμοπολίτικος χαρακτήρας αγκαλιάζει την Δήλο, νέες θρησκείες, νέοι Θεοί κάνουν την εμφάνισή τους , τα σπίτια πληθαίνουν, όλο και περισσότεροι ξένοι έρχονται να εγκατασταθούν,
Μαρμάρινη είσοδος ξενοδοχείου της εποχής
ευδοκιμεί το εμπόριο των δούλων οι οποίοι δεν είναι απαραίτητα αιχμάλωτοι αλλά ελεύθεροι άνθρωποι που αναζητούν τροφή και στέγη!(Ως δούλοι εξασφάλιζαν τροφή, στέγη και ιματισμό)
Ψηφιδωτό με ζωντανά χρώματα στο αίθριο του σπιτιού
Όλες οι οικίες διέθεταν αίθριο και γύρω γύρω υπήρχαν μεγάλα μπαλκόνια που οδηγούσαν στους κοιτώνες . Στον πρώτο όροφο υπήρχαν μόνο οι ανδρώνες(τα δωμάτια των ανδρών) και στους ψηλότερους εκείνα των γυναικών
Τρεις χιλιάδες καταστήματα εποχής ανοίγουν, χτίζονται 3ώροφα και 4ώροφα κτίρια που φιλοξενούν στα τετραγωνικά τους 3-4 οικογένειες με όλο τους το υπηρετικό προσωπικό(σύνολο σε κάθε σπίτι 40-50 άτομα).
Ο φαλλός το σύμβολο του νησιού! Συναντάται σχεδόν σε κάθε σπίτι
Ακόμα και ως βέλος για υπόδειξη διαδρομών στα σοκάκια της πόλης
Ιταλοί, Αιγύπτιοι, Σύροι, Φοίνικες, Παλαιστίνιοι, Εβραίοι έρχονται και εγκαθίστανται στο νησί δημιουργώντας τις δικές τους συνοικίες!
Ο Ναός της Ίσιδος
Το ακέφαλο άγαλμα της Θεάς Ίσιδος στο εσωτερικό του Ναού
Οι Ρωμαίοι γίνονται οι πραγματικοί στην συνέχεια, κύριοι της Δήλου, ρυθμίζουν την Αθηναική
Η κεντρική αγορά
διοίκηση μέχρι το 88 Π.Χ.όταν ο βασιλιάς του Πόντου Μιθριδάτης,αποφασίζει να χτυπήσει τους μεγάλους του αντιπάλους τους Ρωμαίους, επιτίθεται στην Δήλο,η οποία είχε ταχθεί με το μέρος των Ρωμαίων. Η καταστροφή που ακολούθησε ήταν ολοκληρωτική!
Η Ιερά οδός που οδηγούσε στην στρογγύλη λίμνη όπου γεννήθηκε ο Φοίβος Απόλλωνας και στεκόταν ο επιβλητικός ναός του φυλασσόμενος απο τα 9 λιοντάρια.
Η στοά του Φιλίππου βασιλιά των Μακεδόνων
Μεγάλος μαρμάρινος κουμπαράς έξω απο τον ναό του Απόλλωνα
Οι ιστορικοί Άππιος και Παυσανίας μιλούν για 20.000 σκοτωμένους.
Οι Ρωμαίοι τελικώς νίκησαν τον Μιθριδάτη και προσπάθησαν να αποκαταστήσουν το παλιό αθηναικό καθεστώς στην Δήλο, όμως οι Μιθριδατικοί πόλεμοι που συνεχίστηκαν, οι πειρατές του Αθηνόδωρου, σύμμαχου του Μιθριδάτη κατέστρεψαν ότι είχε απομείνει και η Δήλος έπαψε οριστικά να θεωρείται εμπορικό ιερό κέντρο των λαών της Θάλασσας!
Πηγάδι μπροστά απο την είσοδο καταστήματος τροφίμων
Τα πηγάδια είχαν 8 μέτρα βάθος και μέσα σ'αυτά φυλάσσονταν τα τρόφιμα Χειμώνα-Καλοκαίρι σταθερά στους 18 περίπου βαθμούς Κελσίου. Τα πηγάδια είχαν τον ρόλο του ψυγείου.
Από τον 6ον αιώνα Μ.Χ. πια παύουν να σημειώνονται ίχνη ζωής στην Δήλο και τον 8ον αιώνα Μ.Χ το νησί του Φωτός δεν ανεφέρεται ούτε ονομαστικά στον κατάλογο των νησιών που υπάγονται στην νέα επισκοπή της Σύρου!
Χώρος εργαστηρίου
Τα ακέφαλα αγάλματα στην είσοδο της οικίας είναι οι τελευταίοι κάτοικοι αυτής
Η Κλεοπάτρα και ο Διοσκουρίδης
Εργαστήριο
Στέρνα
Στην αυλή της οικίας των δελφινιών στέρνα που μαζεύει τα όμβρια και τα οδηγεί στο αποχετευτικό δίκτυο
Οι οικίες είχαν τέλειο αποχετευτικό σύστημα που οδηγούσε τα λήμματα συγκεντρωμένα στο πίσω μέρος του νησιού και τα ελευθέρωνε στην θάλασσα
Στην συνέχεια λεηλατείται απο τον Βυζαντινό αυτοκράτορα Λέοντα τον ΄Ισαυρο, απο τους Σλάβους, απο τους Σαρακηνούς που ήλθαν απο την Κρήτη.
Ο Ναός των Ναξίων
Το σπίτι του Ερμή
Τετραώροφα οικήματα. Οι πολυκατοικίες της εποχής
Ερημωμένη ,κατεστραμμένη, ρημαγμένη η Δήλος πέρασε στην κυριαρχία των Ενετών.
Οι Ενετοί μη γνωρίζοντας τι να την κάνουν την χαρίζουν στον φεουδάρχη της Μυκόνου.
Η αποξηραμένη ιερή Λίμνη
Το 1323Μ.Χ. ένα τμήμα των Ιωαννιτών ιπποτών της Μάλτας έρχεται και εγκαθίσταται για λίγο, έως ότου όλα τα γειτονικά νησιά κατακτώνται απο τους Τούρκους και ερημώνονται.
Η Δήλος τότε μεταβάλλεται σε μόνιμο σταθμό πειρατών για όλο το διάστημα της Τουρκοκρατίας, ενώ παράλληλα αποτελεί τον κυριότερο τόπο προμήθειας οικοδομικών υλικών και για κατασκευή ασβέστη απο το άφθονο μάρμαρο που ήταν διάσπαρτο στο νησί.
Οι χάλκινοι σύνδεσμοι των αρχαίων οικοδομών ήταν πολύ χρήσιμοι ως μέταλλο που σπάνιζε στα μεσαιωνικά χρόνια
Το αίθριο της οικίας των προσωπείων
Ο Ιππόδρομος
Η συνοικία του Θεάτρου
Μαζί με το γειτονικό νησί την Ρήνεια η Δήλος έγινε Δήλες (Μικρές Δήλες η Δήλος και Μεγάλες η Ρήνεια) και σήμερα ανήκουν στην κυριότητα του δήμου των Μυκονίων.
Η συστηματική ανασκαφή της έγινε απο Γάλλους αρχαιολόγους που ήρθαν και εγκαταστάθηκαν για 60 χρόνια στο νησί.
΄Εχει ανακαλυφθεί μόνο το 1/5 του νησιού,ενώ σήμερα υπάρχει ένας μόνο αρχαιολόγος, Έλληνας, που πασχίζει με την ομάδα του να φέρει στην επιφάνεια κι'άλλα μοναδικά παρόμοια συγκλονιστικά ευρήματα.
Ενας αρχαιολόγος λοιπόν με την ομάδα του και τρείς φύλακες έχουν απομείνει στον παγκόσμια μοναδικό τούτο χώρο, για να τον περιφρουρούν και να τον αναδεικνύουν!
΄Ενας αρχαιολόγος και τρείς φύλακες πάνω σ'ενα νησί-μουσείο που συγκλονίζει με τους θησαυρούς του και εκτυφλώνει τον επισκέπτη με την δύναμη του φωτός του!!!
Ενα νησί-μουσείο στο μέσον του πελάγους, που ταράζεται μονίμως η γαληνότητά του απο τις αύρες του μπάτη έως τις δυνατές τραμουντάνες και χαρίζει αγέρα που εισπνέεται βαθιά κι αισιόδοξα προσφέροντας ταξίδι στον χρόνο σε κάθε βήμα σε κάθε άγγιγμα με το παρελθόν!
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ....
Το mixpod αργεί... Το Μαμούνι παρ'όλες τις τεχνικές δυσκολίες επέλεξε για το ταξίδι σας στην Αρχαιότητα, την Ισόβια Στιγμή του Οδυσσέα Ελύτη.
Το Καλοκαιράκι μας κορυφώνεται, μαζί και τα μπάνια του λαού μας..!
Ελπίζω...ακόμα, πως τα μπάνια δεν έχουν γίνει όνειρο θερινής νυκτός για τους περισσότερους απ'εμάς και να μπορέσετε κι'αυτόν τον Δεκαπενταύγουστο να ξεκουραστείτε σε κάποια δροσερή παραλία της ευλογημένης αυτής χώρας.
Θα σας αποχαιρετίσω κι'εγώ για λίγο, φεύγοντας για τον μικρό "Παράδεισο" που έχω στο νησί και με περιμένει, αφήνοντάς σας ένα άρθρο να διαβάσετε, πριν φύγετε και σεις για τις "ιαματικές" ακρογιαλιές μας, υπενθυμίζοντάς σας πως το διάβασμα δεν σκότωσε κανένα! Αλήθεια σας το λέω!
Σας φιλώ όλους έναν-έναν!
Ο πουριτανισμός της δεξιάς και της αριστεράς απειλεί με ευνουχισμό τον λαό μας!
Δεν μπορεί, θα το έχετε σκεφτεί κι εσείς. Γιατί οι κυβερνώντες και τα επιτελεία τους, τα εγχώρια, αλλά κυρίως τα ξένα, επιμένουν στην ίδια πολιτική, στις ίδιες συνταγές, ενώ ξέρουν πολύ καλά ότι είναι αδύνατο να δώσουν κάποια λύση; Δεν σκέφτονται τις συνέπειες; Δεν φοβούνται; Γιατί τέτοια μανία να συνεχίσουν στον ίδιο μονόδρομο που οδηγεί με μαθηματική βεβαιότητα στην ολοκληρωτική καταστροφή;
Το πώς σκέφτονται σήμερα οι κυβερνώντες και τα επιτελεία τους έχει ελάχιστη σχέση με οποιαδήποτε μορφή επιστήμης. Οι λογικές τους αντλούνται περισσότερο από μια προτεσταντική «εγκόσμια» θεολογία, ένα είδος σύγχρονου πουριτανισμού, που έχει συνεπάρει βαθιά το επίσημο πολιτικό σύστημα και στην Ελλάδα. Ένας γερμανός καθηγητής της Χαϊδελβέργης των αρχών του 20ου αιώνα, ταυτόχρονα θεολόγος, φιλόσοφος και νομοδιδάσκαλος, έγραφε για το πνεύμα του προτεσταντισμού τα εξής: «Η προσωπική αφοσίωση στην δουλειά και το κέρδος, η οποία αποτελεί τον ακούσιο και ασυνείδητο ασκητισμό του σύγχρονου ανθρώπου, είναι ο γόνος ενός συνειδητού ‘εγκόσμιου’ ασκητισμού της δουλειάς… Το ‘πνεύμα του καλούντος’,… δίχως αγάπη για τον κόσμο, γίνεται η πηγή μιας ακούραστης και με συστηματικό τρόπο πειθαρχημένης εργατικότητας, όπου η εργασία επιδιώκεται για χάρη της εργασίας, για χάρη της θανάτωσης της σάρκας, όπου το προϊόν της εργασίας δεν προορίζεται για να καταναλωθεί με απόλαυση, αλλά με σκοπό την συνεχή αναπαραγωγή του απασχολούμενου κεφαλαίου. Από τότε που η επιθετικά ενεργητική ηθική εμπνευσμένη από το δόγμα του προκαθορισμένου προορισμού ωθεί τον εκλεκτό στην πλήρη ανάπτυξη των θεόσταλτων δυνάμεών του και του το προσφέρει ως σημάδι για να είναι σίγουρος για την επιλογή του, η εργασία γίνεται ορθολογική και συστηματική. Με την κατάρριψη του κινήτρου της ευκολίας και της απόλαυσης, ο ασκητισμός βάζει τα θεμέλια της τυραννίας της εργασίας πάνω στους ανθρώπους.»[1]
Η δουλειά για την δουλειά και όχι η δουλειά για την ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών. Η δουλειά με κίνητρο τον ασκητισμό και την προσωπική επιτυχία, η οποία μετριέται με τις απολαβές και την ανάδειξη του εκλεκτού της στην εγκόσμια ιεραρχία της θρησκευτικής πίστης. Κι όχι η δουλειά που εξασφαλίζει απολαύσεις, ευημερία, ευκολίες και ελεύθερο χρόνο στην κοινωνία. Αυτή είναι η ηθική του προτεσταντισμού, ο οποίος δόξαζε από γεννησιμιού του τον ασκητισμό, την φτώχεια, την εξαθλίωση, τις θυσίες, ως βασικό κίνητρο για την πρόοδο.
Το ίδιο και σήμερα. Σε μια κατάσταση απίστευτης χλιδής και πλουτισμού για πολύ λίγους, η σύγχρονη οικονομική και πολιτική θεολογία του προτεσταντισμού, εξακολουθεί να διδάσκει στην κοινωνία τον ασκητισμό και να επιδοκιμάζει την δουλειά για την δουλειά υπό οποιαδήποτε προσωπική θυσία. Μόνο όποιος πονά και ματώνει για τη δουλειά του, όποιος αναλώνεται ολόκληρος γι’ αυτήν, χωρίς να υπολογίζει κόπο και ανταμοιβές, μόνο αυτός αποτελεί το πρότυπο του εκλεκτού της σημερινής κοινωνίας, όπου η άρχουσα τάξη διδάσκει στους φτωχούς και πένητες την ασκητική ως υπέρτατη αξία. Όποιος τολμήσει να μιλήσει για ανελαστικά δικαιώματα, για κοινωνική ευημερία και προπαντός για ελεύθερο χρόνο αντάξιο των κατακτήσεων του σύγχρονου πολιτισμού, τότε αυτός δεν παρά ένας τεμπέλης, ένας λεχρίτης, ένα παράσιτο, άξιος μόνο για την υπέρτατη τιμωρία. Άξιος μόνο για να εισπράξει αυτό που ο Λούθηρος, με όλη την πατερική αγάπη και στοργή που διέκρινε το δόγμα του, υποδείκνυε στους άρχοντες όταν χρειάστηκε να αντιμετωπίσουν τους εξεγερμένους χωρικούς της εποχής του: «Μαχαιρώστε, χτυπήστε, σκοτώστε όποιον μπορείτε.»[2] Βλέπετε, οι χωρικοί τόλμησαν να αμφισβητήσουν τις αρετές της ασκητικής λιτοδίαιτης ζωής και της πειθήνιας υπακοής στους ανώτερούς τους. «Συνεπώς,» έγραφε ο Λούθηρος, «αφήστε όποιον μπορεί να χτυπήσει, να σκοτώσει και να μαχαιρώσει, κρυφά ή φανερά, και να θυμάστε ότι τίποτα δεν μπορεί να είναι πιο δηλητηριώδες, επιζήμιο, ή διαβολικό από έναν επαναστάτη. Είναι ακριβώς όπως όταν κάποιος πρέπει να σκοτώσει ένα λυσσασμένο σκυλί…»[3]
Το δόγμα αυτό βρήκε την ύψιστη δικαίωσή του στην ηθική του πουριτανού: «Η εργασία που αυτός εξιδανικεύει δεν είναι απλά μια απαίτηση που επιβάλλεται από την φύση, ή μια τιμωρία για το αμάρτημα του Αδάμ. Είναι αφεαυτού της ένα είδος ασκητικής πειθαρχίας, περισσότερο αυστηρής από οποιαδήποτε άλλο δόγμα – μια πειθαρχία που έχει επιβληθεί από την θέληση του Κυρίου και η οποία θα πρέπει να εκτελείται όχι σε απομόνωση, αλλά κατά την εμπρόθεσμη εκτέλεση των κοσμικών καθηκόντων. Δεν είναι απλά ένα οικονομικό μέσο, που θα πρέπει να αφεθεί στην άκρη όταν οι φυσικές ανάγκες έχουν ικανοποιηθεί. Είναι ένας πνευματικός σκοπός, γιατί μόνο μέσα από αυτήν η ψυχή μπορεί να βρει την υγεία της και θα πρέπει να συνεχίζεται ως ηθικό καθήκον πολύ μετά αφού πάψει να αποτελεί υλική ανάγκη… Αυτό που απαιτείται από τον Πουριτανό δεν είναι ατομικές αξιέπαινες πράξεις, αλλά μια άγια ζωή – ένα σύστημα όπου κάθε στοιχείο είναι ομαδοποιημένο γύρω από μια κεντρική ιδέα, την υπηρεσία του Θεού, από την οποία όλα τα ανησυχητικά περιττά έχουν κλαδευτεί και στην οποία έχουν υποταχθεί όλα τα άλλα επιμέρους συμφέροντα.»[4]
Ο Πουριτανός, που ίσως να προέρχεται από τους Καθαρούς του μεσαίωνα, αντιλαμβάνεται τον άνθρωπο και τον κόσμο υπό το πρίσμα του καλού και του κακού. Ότι δεν συνάδει με τον Ορθό Δρόμο, τον μονόδρομο της δικής του μοναδικής αρετής, του ασκητισμού και της αποθέωσης της δουλειάς, είναι κακό και καταδικαστέο. Έτσι και σήμερα οι σύγχρονοι Πουριτανοί αναγνωρίζουν μόνο ηθικά διλλήματα στην οικονομία και την πολιτική. Το έλλειμμα είναι κακό και διαβολικό, ενώ το πλεόνασμα είναι ηθικό και καλό. Η δουλειά είναι η μετουσίωση της αρετής αρκεί να μην συνοδεύεται από απαιτήσεις καλύτερης αμοιβής, μεγαλύτερης σχόλης και γενικών απολαβών. Όποιος δαπανά περισσότερα απ’ όσα εισπράττει, αυτό δεν είναι παρά απόδειξη του κακού, σπάταλου και ανήθικου τρόπου ζωής του. Η ζωή του ανθρώπου είναι μια διαρκής θυσία, ένα κακοτράχαλο μονοπάτι προς την αρετή που μόνο λίγοι μπορούν να φτάσουν. Κι επομένως τι πειράζει αν οι πολιτικές που επιβάλλονται από τον μοναδικά Ορθό Δρόμο, οδηγούν χιλιάδες σε αυτοκτονία και εκατομμύρια σε εξαθλίωση και ανεργία. Αυτοί δεν είναι τίποτε άλλο από προβληματικοί και ανάξιοι.
Με τον ίδιο ήθος και ύφος σήμερα, οι σημερινοί πολιτικοί επίγονοι του Πουριτανισμού μιλούν με άνεση ότι η περικοπή των συντάξεων είναι δυσάρεστη, αλλά θα γίνει, προκειμένου να αποφευχθούν τα χειρότερα, καθώς μας διεμύνησε ο υπουργός Εργασίας Γ. Βρούτσης. Ποια χειρότερα δεν είπε. Πάμε από το κακό στο χειρότερο, για να αποφευχθούν τα χειρότερα. Χαρείτε λογική. Μιλώντας στον ΣΚΑΙ (8/7), ο Γ. Βρούτσης τόνισε πως δεν νοείται ο νεοεισερχόμενος στην αγορά εργασίας να μισθοδοτείται με 583 ευρώ και να υπάρχουν συνταξιούχοι που λαμβάνουν 1.400 ευρώ. Κι έτσι η προσωποποίηση του πιο απόλυτου κοινωνικού παράσιτου, έρχεται να κρίνει πόσο θα πρέπει να αμείβεται ο εργαζόμενος και ο συνταξιούχος. Όχι με βάση τις ανάγκες για επιβίωση, αλλά με βάση τους δικούς του κανόνες πίστης. Δουλειά για την δουλειά. Όποιος δεν μπορεί να δουλέψει είναι βάρος για την κοινωνία κι έτσι μόνο χαριστικά μπορεί να ζει, μόνο σαν προϊόν φιλανθρωπίας των παράσιτων του είδους του κ. Βούρτση. ArbeitmachtFrei (η εργασία απελευθερώνει), έγραφαν οι ναζί ομογάλακτοι του στην πύλη του Άουσβιτς, πριν εμφανιστούν οι στρατιές «τεχνοκρατών» και μετατρέψουν αυτήν την επιτομή της πολιτικής και οικονομικής θεολογίας του πουριτανισμού σε παγκόσμιο δόγμα.
Το δυστύχημα όμως είναι πώς αυτό το πνεύμα του πουριτανισμού έχει κατακτήσει και την περιώνυμη αριστερά. Ο κοινωνικός ασκητισμός και οι θυσίες αποτελούν, υποτίθεται, πολύτιμες αρετές και για την αριστερά ιδίως για την περίοδο της όποιας μετάβασης. Δείτε, π.χ., πόσοι και πόσοι δεν εκθειάζουν τις αναγκαίες θυσίες που υποτίθεται ότι πρέπει να υποστεί η κοινωνία στο όνομα της προόδου, του σοσιαλισμού, του κομμουνισμού. Δεν πειράζει αν πεθάνουν χιλιάδες, δεν πειράζει αν περάσει μαρτύρια η κοινωνία προκειμένου να ικανοποιηθεί η ιδεοληψία που διακατέχει την αριστερά.
Ο αριστερός πουριτανισμός διακατέχεται από δυο συναφείς εκδοχές: Η πρώτη περίπτωση είναι εκείνη του «πλάνου Β». Η δεύτερη περίπτωση είναι της λεγόμενης αντικαπιταλιστικής διεξόδου.
Το «πλάνο Β» είναι το γνωστό παραμύθι που χρησιμοποίησε προεκλογικά η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Αν αποτύχει η διαπραγμάτευση με τους εταίρους της ευρωζώνης, τότε θα προχωρήσει, υποτίθεται, στο «πλάνο Β», δηλαδή την έξοδο από το ευρώ. Εδώ δεν μας απασχολεί το κατά πόσο πίστευε κάτι τέτοιο η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Θα πρέπει να είναι ηλίθιος κάποιος για να πιστεύει ακόμη ότι ο κ. Τσίπρας και οι δικοί του είχαν την παραμικρή πρόθεση να προχωρήσουν σε «πλάνο Β». Απλά ήταν ένα προεκλογικό τρικ για να εκμηδενίσουν την όποια εσωκομματική «αριστερή» κριτική. Και το πέτυχαν.
Όμως, ας σκεφτούμε λιγάκι το όλο σχήμα. Υπάρχουν πολλοί που το υποστηρίζουν. Ας διαπραγματευτούμε πρώτα και ύστερα αν δεν πετύχουμε τίποτε, τότε ας προχωρήσουμε στην έξοδο από το ευρώ και την μονομερή διαγραφή του χρέους. Έτσι λένε. Όσοι από αυτούς είναι καλοπροαίρετοι, απλά θα τους πούμε ότι δεν ξέρουν τι λένε, δεν έχουν επαφή με το τι συμβαίνει στην κοινωνία, με το σε ποια κατάσταση βρίσκεται η οικονομία. Έτσι, λοιπόν, σε όλα τα μεγαλεπήβολα σχέδια – που συχνά είναι σκέτες φαντασιώσεις – που σκαρφίζονται για να διαπραγματευτούν με τους ευρωπαίους και τους δανειστές της χώρας, δεν μας απαντούν στο εξής απλό: Πόσο χρόνο θα πάρουν οι πολυπόθητες διαπραγματεύσεις για το καλό της χώρας; Πόσο χρόνο θα χρειαστούν για να αντιληφθούν ότι δεν υπάρχει περιθώριο διαπραγμάτευσης με τους θύτες ενός λαού; Εκτίμηση συνεπειών έχουν κάνει; Με άλλα λόγια για όσο αυτοί θα διαπραγματεύονται εντός του ευρώ και υπό καθεστώς ύφεσης, πόσοι ακόμη θα πεθάνουν, πόσοι θα βγουν στην ανεργία και στην εξαθλίωση. Διότι αντιμετώπιση της ύφεσης εντός του ευρώ μπορεί να γίνει μόνο με έναν τρόπο, τον τρόπο της Μέρκελ. Όχι γιατί η Μέρκελ είναι κακιά και πεισματάρα, όπως νομίζει ο Τσίπρας, αλλά γιατί η ίδια η αρχιτεκτονική του ευρώ δεν επιτρέπει άλλη πολιτική.
Και να ξαναρχόμαστε στο επίδικο ζήτημα: που τραβούν την κόκκινη γραμμή της δικής τους διαπραγμάτευσης όσοι θεωρούν ότι η μονομερής διαγραφή του χρέους και η έξοδος από το ευρώ, είναι «πλάνο Β»; Πόσους νεκρούς, εξαθλιωμένους και άνεργους σηκώνει η δική τους συνείδηση; Ή μήπως δεν τους καίγεται καρφί; Θα πρέπει να πούμε ότι ακόμη και τώρα να σταματήσουν τα μέτρα περιορισμού και μειώσεων στην ελληνική οικονομία, η ύφεση δεν πρόκειται να αναχαιτιστεί. Έχει αποκτήσει τη δική της δυναμική κατάρρευσης και παρακμής προσθέτοντας κάθε μήνα 28 χιλιάδες νέους ανέργους, οδηγεί στην αυτοκτονία γύρω στους 50 και σπρώχνει πάνω από 50 χιλιάδες στην ανέχεια και διώχνει από την χώρα πάνω από 20 χιλιάδες κυρίως νέα παιδιά, την αφρόκρεμα της ελληνικής κοινωνίας. Κι αυτό κάθε μήνα που περνά, παίρνονται δεν παίρνονται πρόσθετα μέτρα περικοπών και λιτότητας.
Τι προτίθενται να κάνουν όλοι αυτοί που μας υπόσχονται ότι πρώτα θα διαπραγματευτούν και έπειτα, αν δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς, θα προχωρήσουν στην μονομερή διαγραφή και έξοδο από την ευρωζώνη; Απλούστατα διακατέχονται από τον ίδιο πουριτανισμό με την άρχουσα τάξη που δεν βάζει την ευημερία του λαού σε πρώτη προτεραιότητα, ενώ αντιλαμβάνονται την μονομερή διαγραφή και την έξοδο από το ευρώ με τους ίδιους όρους που το αντιλαμβάνεται και η κυρίαρχη προπαγάνδα.
Υπάρχουν κι εκείνοι που εκδηλώνουν τον αντικαπιταλισμό τους με τον ίδιο τρόπο που οι πουριτανοί αποστρέφονταν την αληθινή ζωή. Πόσες και πόσες φορές δεν ακούσαμε από δαύτους να μας λένε ότι χρειάζονται θυσίες από τον λαό για να αλλάξουμε ρότα, πάντα σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση. Μας κάνει εντύπωση με τι ευκολία ορισμένοι πούροι «επαναστάτες» αποδέχονται ότι ο λαός θα δεινοπαθήσει προκειμένου να μπει στον ίσιο δρόμο, της αντικαπιταλιστικής αρετής. Μάλιστα ακούσαμε τον κ. Λαμπαβίτσα να υποστηρίζει το δικό του δόγμα του σοκ, με βάση το οποίο το πέρασμα σε εθνικό νόμισμα θα αποτελέσει ένα ισχυρό σοκ για την ελληνική οικονομία κι αυτό θα την ξυπνήσει από τον λήθαργο της ύφεσης. Με άλλα λόγια υπάρχει δεξιό δόγμα του σοκ και αριστερό δόγμα του σοκ. Ο κοινός παρανομαστής; Ο λαός θα υποφέρει, αλλά στην μεν πρώτη περίπτωση χωρίς ελπίδα, ενώ στην άλλη περίπτωση με την ελπίδα για καλύτερες μέρες. Με την ίδια λογική υπάρχει δεξιά πείνα, αλλά και αριστερή πείνα.
Τι φούμαρα είναι όλα αυτά; Τι ανοησίες; Θεωρίες και προτάσεις που ξεκινούν με την προϋπόθεση ότι ο λαός θα υποφέρει, έστω και για λίγο στην μετάβαση, μέχρι να βρει τον δρόμο του παραδείσου, είναι επικίνδυνες. Διαφέρουν από τον πουριτανισμό της άρχουσας τάξης, μόνο ως προς τις διακηρυγμένες προθέσεις τους. Διαπνέονται από την ίδια λογική που θέλει τον λαό να περνά από ένα είδος καθαρτηρίου σε συνθήκες ασκητισμού και θυσιών προκειμένου να εξαγνιστεί για να εισέλθει στο βασίλειο του Θεού, στην δική του αντικαπιταλιστική ουτοπία.
Η αλήθεια είναι εντελώς διαφορετική. Η μονομερής διαγραφή του χρέους και η συντεταγμένη έξοδος από το ευρώ δεν είναι «πλάνο Β», αλλά αναγκαίο «πλάνο Α», αν θέλει κανείς να σταματήσει εδώ και τώρα την αποκαλούμενη ευγενικά «ανθρωπιστική κρίση», την κατάρρευση και διάλυση της ελληνικής κοινωνίας. Η στροφή αυτή δεν πρόκειται να κοστίσει τίποτε στην μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Αντίθετα η αντιστροφή της τάσης, η ευημερία του λαού, η αύξηση των εισοδημάτων του από την πρώτη κιόλας στιγμή, η κατάκτηση ανελαστικών δικαιωμάτων στην εργασία, στην κοινωνία και στην πολιτική, αποτελούν ασφαλές κριτήριο ότι η νέα κατάσταση πάει μπροστά με βάση το συμφέρον της μεγάλης πλειοψηφίας. Κι όχι μόνο. Η άνοδος της ευημερίας και των εισοδημάτων του λαού από την πρώτη κιόλας στιγμή, μαζί με την θεμελίωση ανελαστικών δικαιωμάτων, αποτελούν θεμελιακούς όρους για ανάκαμψη της οικονομίας, ανόδου της εσωτερικής αγοράς, αναχαίτισης της ανεργίας και καταπολέμησης της φτώχειας.
Αυτοί που λένε ότι θα πάμε σε νέο εθνικό νόμισμα για να το υποτιμήσουμε, να κλείσουμε τις τράπεζες για λίγο και σιγά-σιγά θα δει ο λαός καλό, δεν είναι μόνο ότι δεν έχουν ιδέα για τι πράγμα μιλάνε, αλλά στην πραγματικότητα αντιλαμβάνονται την εναλλακτική πολιτική με τον κλασσικό πουριτανικό τρόπο. Μόνο που δεν υπάρχει περίπτωση να ξεφύγει η Ελλάδα από την πεπατημένη, αν από την πρώτη στιγμή δεν συντρίψει τις εσωτερικές μονοπωλιακές καταστάσεις και δεν σταθεροποιήσει το νέο εθνικό της νόμισμα, έτσι ώστε να δοθεί η δυνατότητα σε εργαζόμενους και παραγωγούς να αυξάνουν δραστικά τα εισοδήματά τους. Δίχως αυτό δεν θα υπάρχει δυνατότητα αποταμίευσης και δεν θα μπορούν να γίνουν σοβαρές επενδύσεις στην παραγωγή και τις υποδομές ώστε να αλλάξει η πορεία της χώρας. Δίχως την ικανοποίηση των βασικών βιοτικών αναγκών και ταυτόχρονα χωρίς την δυνατότητα άμεσου περιορισμού του πραγματικά εργάσιμου χρόνου με παράλληλη αύξηση του αληθινά ελεύθερου χρόνου (ανύπαρκτου ουσιαστικά σήμερα), πώς φαντάζεται κανείς ότι ο λαός θα συμμετέχει ουσιαστικά στα κοινά, θα πληροφορείται και θα αποφασίζει άμεσα για όλα όσα τον αφορούν; Και χωρίς να συνδυαστούν όλα αυτά με την δραστική μείωση της ηλικίας συνταξιοδότησης, μαζί με την ανελαστική προστασία της νεανικής εργασίας, τότε πώς θα μπορέσουμε να αναχαιτίσουμε την ανεργία από την πρώτη κιόλας στιγμή και θα φέρουμε πίσω τα παιδιά μας που κυνηγημένα από την σημερινή κατάσταση κατέφυγαν στο εξωτερικό;
Όποιος σήμερα εμφανίζεται να μας λέει ότι με την μονομερή διαγραφή του χρέους και την έξοδο από το ευρώ, θα υποφέρουμε ως λαός, αλλά δεν πειράζει προκειμένου οι επόμενες γενιές να δουν μια καλύτερη ζωή, τότε κουμπώνομαι. Αν ξέρει τι λέει, τότε είναι επικίνδυνος γιατί αυτό που ζητά στην ουσία είναι η επιστροφή στα παλιά. Να φύγουν, δηλαδή, τα σημερινά κακά αφεντικά και να έρθουν στη θέση τους κάποια άλλα καλά αφεντικά, αντικαπιταλιστικά ίσως, που ξέρουν πώς θα φροντίσουν τον καλό λαό που ξέρει μόνο να ασκείται σε θυσίες.
Οι λογικές αυτές μου θυμίζουν την συζήτηση κατά την διάρκεια του Πρώτου και Δεύτερου Παγκόσμιου Συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς το 1919-20 στην Μόσχα, όπου η επαναστατική ηγεσία της νέας εξουσίας είχε ως δεδομένο και μάλιστα νομοτελειακό ότι η πείνα, ναι η πείνα, αποτελεί μεταβατικό όρο προς τον σοσιαλισμό, συνιστά απαράβατη φάση της σοσιαλιστικής επανάστασης. Είχαν μια τόσο πεισμένοι γι’ αυτό, που όταν ένας από τους πιο επιφανείς οικονομολόγους της εποχής εκείνης, ο Όιγκεν Βάργκα, τόλμησε να τους πει ότι δεν μπορούν να ταυτίζουν την πείνα με την μετάβαση στον σοσιαλισμό, η αφρόκρεμα της επανάστασης απλά τον αγνόησε. Και ναι μεν η επαναστατική ηγεσία της εποχής εκείνης είχε πραγματικά επιδοθεί τα πρώτα χρόνια σ’ έναν πρωτοφανή ασκητισμό προς όφελος της επανάστασης, αλλά αυτό δεν μπορεί να θεωρείται καθήκον και για τον λαό. Η λογική αυτή εξέθρεψε τέρατα, παρά το γεγονός ότι πήγασε από τις καλύτερες των προθέσεων.
Η μάχη μας θα πρέπει να είναι από τώρα να απαλλαγούμε από την γοητεία της θεολογίας του πουριτανισμού που κυριαρχεί σε δεξιά και αριστερά.
Γι’ αυτό και θα πρέπει να γίνει κτήμα μας η παλιά γνωστή ρήση των αγνών λαϊκών αγωνιστών, το συμφέρον, η ευημερία και η κυριαρχία του λαού πάνω και πρώτα απ’ όλα τα άλλα.
Πόσοι απ'εμάς έχουν ακούσει γι'αυτόν? Κι'όμως! Δεν θάπρεπε να υπάρχει Έλληνας που να μην γνωρίζει γι'αυτόν, γιατί πρόκειται για έναν πραγματικό ήρωα της μεταπολεμικής Ελλάδας, έναν μεγάλο αθλητή, που κατέκτησε την Αμερική με μοναδικό του κίνητρο την αγάπη του για την πατρίδα!
Και ενώ στο Χόλιγουντ ετοιμάζουν ταινία για τον Κυριακίδη, στην Ελλάδα χρειάστηκε αγώνας για αν παραλάβουμε το άγαλμά του ως δώρο(!!!!!) άκουσον! άκουσον! απο τους Αμερικάνους!
Το 1946 ο 36χρονος Στέλιος Κυριακίδης αποφάσισε να συμμετάσχει στον περίφημο πεντηκοστό Διεθνή Μαραθώνιο της Βοστώνης(42.195μ) μετά απο τιμητική πρόσκληση των διοργανωτών.
Η σύζυγός του έσπευσε να τον αποθαρρύνει αφού λόγω της Κατοχής ήταν αδύναμος και υποσιτισμένος. Είχε πέντε χρόνια να αγωνιστεί. Ο ίδιος όμως είχε πάρει την απόφασή του...πουλώντας προσωπικά του αντικείμενα και μετά απο πολλές και αγωνιώδεις προσπάθειες , ο Κυριακίδης κατάφερε τελικά να επιβιβαστεί σε αεροπλάνο για την Αμερική και στις 4.4. 1946 έφτασε στην Βοστώνη. Οι γιατροί των αγώνων βλέποντάς τον αδύναμο εξέφρασαν τις αμφιβολίες τους και δίστασαν για το αν έπρεπε να του δώσουν άδεια να συμμετάσχει. Στην ουσία φοβόντουσαν για την ίδια του την ζωή.
Ο Στέλιος όμως δεν δεχόταν κουβέντα και δήλωνε αποφασιστικά: "¨Ηρθα για να τρέξω για επτά εκατομμύρια πεινασμένους Έλληνες και θα τρέξω!" Ετσι υπέγραψε υπεύθυνη δήλωση ότι παίρνει ο ίδιος την ευθύνη για τον εαυτό του.
Στις 20 Απριλίου του 1946 δόθηκε η εκκίνηση του φημισμένου 50ου μαραθωνίου της Βοστώνης με μεγάλο φαβορί τον Αμερικανό Τζόνι Κέλι.
Ο Έλληνας μαραθωνοδρόμος έτρεξε με την γνωστή του τακτική(ξεκινούσε χαλαρά για να κρατά δυνάμεις και επιτάχυνε μετά το μέσο της διαδρομής).
Με την δύναμη της ψυχής του, κατάφερε να είναι μπροστά στα τελευταία χιλιόμετρα. Δεν του επιτρεπόταν να μη νικήσει...
΄Ενας ηλικιωμένος μετανάστης στην διαδρομή έτρεχε κοντά του και του έδινε κουράγιο φωνάζοντάς του:" Για την Ελλάδα Στέλιο μου! Για τα παιδιά σου!!!"
Οι κουβέντες αυτές έδωσαν κουράγιο στον Στέλιο και μ'όλα τα σωματικά του αποθέματα κατάφερε να φτάσει στην νίκη, φωνάζοντας στον τερματισμό:
"FOR GREECE!!!" ( Χρόνια αργότερα...μια Βούλα θα φώναζε το ίδιο: Για την Ελλάδα ρε Γαμώτο!"
Ο χρόνος του 2.29.27 αποτέλεσε τον καλύτερο χρόνο στην Ευρώπη και για 22 χρόνια τον καλύτερο στην Ελλάδα.
Ο Κέλυ όταν ρωτήθηκε γιατί δεν κατάφερε να κερδίσει απάντησε: Πώς θα μπορούσα να κερδίσω ποτέ έναν τέτοιο αθλητή? Εγώ έτρεχα για τον ευατό μου κι'αυτός για μια ολόκληρη πατρίδα..!"
Η νίκη του προκάλεσε πάταγο! Οι Αμερικανοί έσπευσαν να του δώσουν χρήματα και να του προτείνουν να μείνει στις ΗΠΑ. Ο ίδιος όμως άφησε άφωνο ακόμη και τον πρόεδρο της Αμερικής Τρούμαν όταν τον ρώτησε τι θα ήθελε να του προσφέρει ως δώρο.
" Για μένα δεν θέλω τίποτα! Μόνο για την Ελλάδα βοήθεια!"
Έμεινε στην Αμερική και για ένα μήνα πάλεψε να μαζέψει βοήθεια για την πατρίδα...
Καθώς η νίκη του είχε συγκινήσει τους Αμερικάνους και τους ομογενείς, το ποσό που κατάφερε να συγκεντρώσει έφθασε τα 250.000 δολάρια (τεράστιο ποσό για την εποχή) ενώ η οικογένεια Λιβανού έστειλε έξι πλοία με είδη πρώτης ανάγκης στην δοκιμαζόμενη Ελλάδα.
Η βοήθεια αυτή ονομάστηκε" Πακέτο Κυριακίδη"
Στις 23 Μαίου 1946, ο Κυριακίδης επέστεψε στην Ελλάδα , όπου τον περίμεναν ένα εκατομμύριο Έλληνες για να τον υποδεχτούν με τιμές ήρωα ενώ για πρώτη φορά μετά την κατοχή, φωταγωγήθηκε η Ακρόπολη προς τιμή του!
Δακρυσμένος κατά την διάρκεια της επίσημης τελετής στους Στύλους το Ολυμπίου Διός δήλωνε: "Eίμαι υπερήφανος που είμαι Έλλην!"
Μέχρι το τέλος της ζωής του, αφιερώθηκε σε φιλανθρωπικά έργα και στον προσκοπισμό ενώ προέτρεπε τα παιδιά να στραφούν στον αθλητισμό, δημιουργώντας το γυμναστήριο "Αθλητικός όμιλος Φιλοθέης"
Ο ήρωας Στέλιος Κυριακίδης γεννήθηκε στην Κύπρο το 1910. Μετακόμισε στην Αθήνα το 1934 και εργάστηκε ως εισπράκτορας στην ηλεκτρική εταιρεία χωρίς να εγκαταλείψει ποτέ τον αθλητισμό με τον οποίο ασχολιόταν απο μικρό παιδί, Ηταν αυτός που κατέρριψε την πανελλήνια επίδοση του Σπύρου Λούη. Ο ίδιος ο Λούης κάλεσε τον Κυριακίδη στο σπίτι του και του είπε: "Παιδί μου Στέλιο, να τρέχεις πάντα, γιατί εμείς οι Έλληνες γεννηθήκαμε για να τρέχουμε. Μόνο έτσι καταφέραμε να ζήσουμε τόσους αιώνες"
Μετά την είσοδο των Ναζιστών στην Αθήνα το 1941 , ο Κυριακίδης παντρεύτηκε την Ιφιγένεια και απέκτησαν τρία παιδιά. Το 1943 συνελήφθη απο τους Γερμανούς με άλλα 49 άτομα(τα οποία εκτελέστηκαν). Για καλή του τύχη ο Γερμανός αξιωματικός ήταν μαραθωνοδρόμος και τον άφησε ελεύθερο, όταν βρήκε στο πορτοφόλι του την κάρτα διαπίστευσης των Ολυμπιακών αγώνων του 1936 στο Βερολίνο.
Πέθανε στις 10 Δεκεμβρίου του 1987 και τάφηκε στον Πύργο Κορινθίας.
Οι Αμερικανοί έγραψαν βιβλία για τον Κυριακίδη, ετοίμασαν ντοκιμαντέρ που βραβεύτηκε, και ετοιμάζουν ταινία προς τιμή του!
Και το κράτος της Ελλάδας πώς τίμησε και τιμά τον ήρωά της? Ακούστε πώς:
Στους Ολυμπιακούς αγώνες του 2004 Αμερικανοί και Έλληνες ομογενείς, σκέφθηκαν να κάνουν δώρο στην Ελλάδα ένα άγαλμα του Στέλιου. Τα έξοδα κατασκευής τ'ανέλαβε ο Ελληνοαμερικάνος επιχειρηματίας Τζιμ Ντέιβις.
Ο τότε δήμαρχος Αθηναίων όμως Δημήτρης Αβραμόπουλος άφησε άφωνους τους Βοστωνέζους όταν γύρισε και τους είπε: "Άγαλμα? Δεν θυμάμαι να έχουμε συμφωνήσει για κάτι τέτοιο!"
Ο γιος του Στέλιου, ο Δημήτρης Κυριακίδης έσπευσε να τους ηρεμήσει..." Σε λίγο καιρό υπάρχουν δημοτικές εκλογές και ο δήμαρχος θ'αλλάξει!"
Και πράγματι ο δήμαρχος άλλαξε και στο Δημαρχείο μπηκε η Ντορούλα.
Νέα συνάντηση, νέα συμφωνία για το να έρθει το άγαλμα και να μπει μπροστά στο Καλλιμάρμαρο.
Ομως η Ντορούλα άλλαξε στην πορεία γνώμη και ενημερώνει εκ νέου τους Βοστωνέζους πως δεν θέλουμε το άγαλμα.
Σε απόγνωση και ντροπιασμένος ο Δημήτρης Κυριακίδης, έρχεται σε επαφή με τον δήμο Μαραθώνα που δέχεται το άγαλμα και ο υιός Κυριακίδης αποφασίζει να πληρώσει αυτός για την μεταφορά, και έτσι επιτέλους το άγαλμα φτάνει στην χώρα μας!
Για τον εκτελωνισμό απαιτούνται περίπου 50.000 ευρώ και οι υπάλληλοι του τελωνείου είναι ανένδοτοι, και έχουμε φτάσει δύο μήνες πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004.
Ο Κυριακίδης μαθαίνει ότι ο εκτελωνισμός θα γίνει δωρεάν αν φανεί ότι το άγαλμα είναι προσφορά ελληνικού συλλόγου της ομογένειας. Τρέχει ο Κυριακίδης, τρέχουν και οι ομογενείς , ετοιμάζουν χαρτιά και το άγαλμα του Έλληνα ήρωα απελευθερώνεται απο τα χέρια της ελληνικής γραφειοκρατίας!
Τοποθετείται στην παραλία του Μαραθώνα, αλλά ....κανένα ελληνικό κανάλι δεν καλύπτει τηλεοπτικά το γεγονός!. Ήσαν όμως εκεί 18 τηλεοπτικοί σταθμοί απο όλον τον κόσμο!
Το άγαλμα μπορείτε να το θαυμάσετε στην παραλία του Μαραθώνα ενώ στο Μουσείο του Μαραθώνα(Λεωφ. Μαραθώνος και 25ης Μαρτίου) θα μπορέσετε να δείτε τα κειμήλια του Στέλιου Κυριακίδη. Αυτό που δεν θα δείτε βέβαια είναι το γιατί καταντήσαμε σήμερα έτσι όπως καταντήσαμε!
Γιατί εμείς ο Λαός ξέχασε τους ήρωές του!
Γιατί αφήσαμε τους άχρηστους πολιτικάντηδες να ιεροσυλούν επί της Ιστορίας μας!
Γιατί γίναμε αγνώμονες!
Γιατί δεν έχουμε πρότυπα και οδηγούς Κυριακίδηδες στην νέα κατοχή που περνά η πατρίδα μας!
Η απατημένη ζηλιάρα σύζυγος Ήρα για μια ακόμη φορά ξέσπασε σε ένα ανελέητο κυνηγητό της αντιπάλου της ώστε να μη μπορεί να σταθεί κάπου για να φέρει στον κόσμο το παιδί της και κείνη απεγνωσμένη και περιπλανώμενη βρήκε ένα κομμάτι βράχου για να ξαπλώσει ,που μόλις ξεχώριζε απο την επιφάνεια της θάλασσας και έπλεε συνέχεια στο πέλαγος , παραμένοντας πάντα με τον φόβο στην ψυχή.
