ΧΡΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ!

ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ;;;;

                                              ΝΑ ΞΥΠΝΑΣ ΜΕ ΜΙΑ  ΤΕΤΟΙΑ ΑΝΑΤΟΛΗ

       ΝΑ ΣΥΛΛΟΓΙΕΣΑΙ... ΚΟΙΤΑΖΟΝΤΑΣ ΕΞΩ ΑΠΟ ΕΝΑ ΤΕΤΟΙΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟΝΑ ΚΑΛΗΜΕΡΙΖΕΣΑΙ ΜΕ ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΤΗΣ

ΝΑ ΤΗΝ ΑΚΟΥΣ ΚΑΙ ΝΑ ΤΗΝ ΚΟΥΒΕΝΤΙΑΖΕΙΣ...

ΝΑ ΠΕΡΙΠΛΑΝΙΕΣΑΙ ΣΕ ΑΥΛΕΣ ΠΟΥ ΤΑΧΟΥΝ ΓΙΑ ΣΟΚΚΑΚΙΑ

                            ΝΑ ΠΙΝΕΙΣ ΤΟΝ ΤΟΥΡΚΙΚΟ..ΣΕ "ΚΟΥΛΤΟΥΡΕ ΚΑΦΕ"

 ΝΑ ΦΕΡΝΕΙΣ ΒΟΛΤΕΣ ΜΕ  ΠΑΛΙΑ ΠΟΔΗΛΑΤΑ ΠΟΥ ΑΝΘΗ ΚΟΥΒΑΛΟΥΝ...

 

ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΑΝΑΦΩΝΕΙΣ: "EIMAI ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ!!!"

Ο ΑΓΙΟΣ ΜΟΥ!....(η συνέχεια και το τέλος Νο 5)

ΑΘΩΟΣ ΘΑΝΑΤΟΠΟΙΝΙΤΗΣ

Στις 13 Ιανουαρίου φάνηκαν τα καράβια που φέρανε στην Ελλάδα το βασιλιά της Όθωνα.....Βγήκε απ'έξω για ν'ακούσουν όλοι τον δάσκαλο Λουκά, που θα έβγαζε τον πανηγυρικό λόγο. Είπε κάμποσα ο Λουκάς και φτάνοντας στο τέλος ξεφωνίζει:- Πύρ κροτοβόλει! Πού να καταλάβουν οι Τριπολιτσιώτες, τί έλεγε ο δάσκαλος .-Πύρ κροτοβόλει! επαναλαμβάνει ο Λουκάς. Μα ο κόσμος κοίταζε ο ένας τον άλλον, χωρίς να νιώθουν τι τους έλεγε... τότε ο Κολοκοτρώνης, που μάντεψε τα λόγια του γυρίζει και βάζοντας την αγριοφωνάρα του, τους λέει: -Φωτιά βρέεεε! κατάλαβαν με μιας και τα καριοφύλια και τα κουμπούρια τους άδειασαν γιορταστικά στον αέρα!!!

Ο Αρχιστράτηγος έφυγε για τ'Ανάπλι να καλοδεκτεί τον βασιλιά. Ο Οθωνας βρισκόταν στην φρεγάτα "Μαγαδασκάρη" Ο Γέρος ζήτησε να επισκεφθεί στην φρεγάτα τον Όθωνα,μα δεν έγινε δεκτός. Ο Κολοκοτρώνης είχε καταστεί ο εφιάλτης των Βαυαρών.

Η 25 Ιανουαρίου 1833 ήταν η μέρα που ο βασιλιάς θα πατούσε το ελληνικό χώμα! Για τον Κολοκοτρώνη ήταν η πιο ευτυχσμένη μέρα της ζωής του. Πριν βγει στο γιαλό ο Όθωνας, ο Κολοκοτρώνης παραμέρισε πάθη και ζύγωσε στους προσωπικούς του εχθρούς: Ζαίμη, Κωλέττη, Κουντουριώτη. Τους αγκάλιασε και τους φίλησε!

Την στιγμή που πήγε να βγεί ο΄Όθωνας απ'την βάρκα και να πατήσει τη στεριά, ο πρώτος Έλληνας που του έδωσε το χέρι ήταν ο στρατηγός του Μωριά.
Ξέγνοιαστος πια ο Γέρος για την ησυχία του τόπου, με τον ερχομό του Βασιλιά Οθωνα, αποτραβήχτηκε στο αγρόκτημα που είχε στην Πρόνοια, στη θέση Κιουλού Τεπέ. Μια έκταση στην οποία είχε κτίσει ένα σπιτάκι, ολόγυρα δένδρα και μια εκκλησιά τους Αγίους Θεοδώρους.
Έδιωξε τους αξιωματικούς, τους γραμματικούς και όλη την φρουρά του.-"Πηγαίνετε στο καλό! Τώρα ήρθε ο βασιλιάς και θα γνωρίσει τους ανθρώπους και τα πράματα του τόπου μας και θ'ανταμείψει τον καθένα κατά τις πράξεις του και τις εκδουλεύσεις του.."
'Ηταν η μοναδική φορά που ξεγελάστηκε τόσο ο "πονηρός Θοδωράκης"!
Ήταν το μεσονύχτι της 6ης προς την 7 Σεπτεμβρίου, όταν ακούστηκαν δυνατά κτυπήματα στην πόρτα του αγρόσπιτου του Γέρου. 'Ελειπε και το μαντρόσκυλο για να γαβγίσει και να δώσει είδηση στον Γέρο για τον ερχομό τους.
Ο αστυνόμος Κλεώπας και μερικοί χωροφύλακες αναγγέλουν στον Γέρο πως είναι "υπο κράτησιν" και να ντυθεί να τον πάνε στην φυλακή...

Μέσα στο σκοτάδι πήραν τον δρόμο για την θέση τ'Αναπλιού την Αρβανιτιά. Ανέβηκαν το κάστρο του Ιτς Καλέ(Ακροναυπλία)και πάνε στις φυλακές. Τον κλειδώνουν σε κάποιο σκοτεινό μποντρούμι, χωρίς παράθυρο, αφήνοντάς τον με έναν Βαυαρό στρατιώτη που δεν ηξερε ούτε μια ελληνική λέξη!
Την άλλη μέρα πιάσανε το Θ.Γρίβα και τον Δ. Πλαπούτα. Τους βάλανε σε χωριστά κελιά. Η ζωή του απ'την πρώτη κιόλας μέρα γίνηκε μαρτυρική. Θάμπωσαν τα μάτια του απ'το σκοτάδι. Δεν μπορούσε κανείς να τον ιδεί και να μάθει τι γινόταν έξω."Μου εφαίνετο όνειρο.Ερώτησα τον εαυτό μου αν ήμουν εγώ ο ίδιος ή άλλος κανείς. Δεν καταλάβαινα διατί μ'είχαν κλεισμένο!" έλεγε αργότερα ο ίδιος.
Κι ενώ αυτός δεν ήξερε τον λόγο, δολεροί και κακοί άνθρωποι τον κατηγορούσαν ως "αρχηγόν συνωμοσίας" Δεν τον συκοφαντούσαν μονάχα Έλληνες, μα συμφωνούσε σ'αυτό κι η Αντιβασιλεία....οι Βαυαροί μισούσαν πάντα τον Γέρο!
Τρείς ολόκληροι μήνες πέρασαν για να πάει ο Εισαγγελέας Μάσσων στη φυλακή και να ανακρίνει τον υπόδικο...άρχισε να του αραδιάζει ο Μάσσων διάφορες κατηγορίες για συνωμοσίες εναντίον του Βασιλιά και για προδοσία του Έθνους. Στο τέλος ο Γέρος δεν μπόρεσε να κρατηθεί και του είπε το μύθο της προβατίνας και του λύκου:"Mια φορά ήταν ένας λύκος και μια προβατίνα έπινε κάτω νερό. Τότε ο λύκος που ήθελε να δικαιολογηθεί για να φάει την προβατίνα , της είπε με θυμό- Μη μου θολώνεις το νερό!-Και τι εννοείς μ'αυτό τον ρώτησε ο Μάσσων. Εννοώ ότι τέτοια κολοκύθια με την ρίγανη είναι κι'αυτά όλα που μου αραδιάζεις για μένα.! Ο εισαγγελέας μάζεψε γρήγορα τα χαρτιά του και βγήκε απο το κελί... Ο Γέρος έμεινε άλλους 6 μήνες φυλακισμένος, 9 όλους, μέχρι που αποφάσισαν να γίνει η δίκη στις 30 Απριλίου 1834. Γέμισε κόσμο η απλόχωρη αίθουσα του δικαστηρίου.Στις 11 το πρωί 16 χωροφύλακες συνοδεύουν τους Κολοκοτρώνη και Πλαπούτα κατηγορούμενους! Ο Γέρος προχωρεί με σταθερό βήμα παίζοντας στα δάκτυλά του το κομπολόγι. Συνήγορο βάζει τον Κλωνάρη. Ο Πρόεδρος του δικαστηρίου Πωλυζωίδης κάλεσε τον Κολοκοτρώνη:
- Πώς ονομάζεσαι;
-Θεόδωρος Κολοκοτρώνης
-Πόθεν κατάγεσαι;
-Aπο το Λιμποβίσι της επαρχίας Καρύταινας.
-Πόσο ετών είσαι;
- 64. Εγεννήθηκα εις το 1770 Απριλίου 3.
- Τι επάγγελμα έχεις;
-Στρατιωτικός. Κρατώ στο χέρι το σουλντάδο (ντουφέκι) και πολεμώ υπέρ Πατρίδος!
........ Ένα μήνα βάσταξε η δίκη με τους ψευδομάρτυρες που ολοφάνερα κατέθεταν εναντίον τους με κατηγορίες ψεύτικες. Οι δικαστές αποτραβήχτηκαν να βγάλουν την απόφαση. Ο πρόεδρος Πολυζωίδης και ο δικαστής Τερτσέτης ήταν αθωωτικοί, οι άλλοι 3 όμως καταδικαστικοί.
Οι 2 αθωωτικοί δικαστές επέμεναν στην ιδέα τους. Ο εισαγγελέας Μάσσων προσπαθούσε να τους κάνει ν'αλλάξουν γνώμη. Ο Μάσσων τότε φωνάζει τον Σχινά τον υπουργό της Δικαιοσύνης.
 "-Εν ονόματι του Βασιλέως, σας επιτάσσω να υπογράψετε!" φωνάζει ο Σχινάς.
-"Εν ονόματι της Δικαιοσύνης και του ιερού προσώπου του Βασιλέως εις του οποίου τον θρόνο επιστηρίζεται η βάσις της δικαιοσύνης, δεν υπογράφομεν!" απαντά ο Πωλυζωίδης! Ο Τερτσέτης συμπληρώνει: "Δεν θα μας εύρητε συνεργούς εις το να φονευθούν δύο άνθρωποι!" "Προτιμώ την αποκοπήν της χειρός μου, αλλά δεν υπογράφω!" Ο Σχινάς βλέπει πως οι δύο δικαστές δεν αλλάζουν στάση και προστάζει τους χωροφύλακες με το ζόρι να τους ανεβάσουν στην έδρα τους να διαβάζουν την καταδικαστική απόφαση. Αυτοί αντιστέκονται! Σκίζουν τα ρούχα τους! Ο Τερτσέτης αγανακτισμένος φωνάζει άγρια: " Το μεν σώμα μου, δύνασθε να το κάμετε όπως θέλετε, αλλά τον στοχασμό μου, την συνείδησή μου ποτέ δεν θα δυνηθείτε να τα παραβιάσετε!"
.....ο γραμματέας διαβάζει την απόφαση που το δικαστήριο "αποφασίζει"" 'Ενοχοι εσχάτης προδοσίας"
Ο Κολοκοτρώνης παίζοντας το κομπολόγι του άκουσε την καταδίκη του. Έκανε το σταυρό του και σιγομουρμούρισε:" MΝΉΣΘΗΤΊ ΜΟΥ ΚΥΡΙΕ, ΟΤΑΝ ΕΛΘΕΙΣ ΕΝ ΤΗ ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΣΟΥ!..." Εβγαλε την ταμπακέρα του και ρύφηξε μια πρέζα ταμπάκο.Είπε πάλι:
-Δεν λυπάμαι για μένα αλλά για τούτον που έχει 7 κορίτσια. Και γυρίζοντας κατά τον Πλαπούτα, τον είδε να είναι δακρυσμένος. Του δίνει κουράγιο, λέγοντάς του: '-"Βρε σύ! Δε ντρέπεσαι! Δεν φοβήθηκες τους Τούρκους και τώρα κλαίς; Κουράγιο ξάδελφε. Το όνειρό μας ήταν να ελευθερώσουμε την Πατρίδα, τώρα που το πράξαμε μένα μου είναι ευχάριστο να πεθάνω...μη λυπάσαι, εμείς το χρέος μας το κάναμε,αυτοί ας μας καταδικάζουν!"
Γράφει την διαθήκη του και αφήνει το δαχτυλίδι του στον Κολλίνο, να το φοράει να τον θυμάται.Του αφήνει μήνυμα να πει στους φίλους και όλους τους δικούς του να κρατήσουν πάσα ησυχία και τάξη, να σωθεί η πατρίδα και δεν πείραζε άν εκείνοι κόβονταν άδικα...
Ο Όθωνας μαθαίνοντας την απόφαση του δικαστηρίου αναστατώθηκε. Μεσολάβησε λοιπόν να μεταβάλλει την θανατική ποινή. Ο διαγγελέας μπήκε στο κελί και είπε στους μελλοθάνατους πως ο βασιλιάς τους χάριζε το κεφάλι και μόνο τους αφήνει 20 χρόνους φυλακή.
- Θα γελάσω τον βασιλιά και δεν θα μπορέσω να εκτελέσω την διαταγή του γιατί δεν θα ζήσω τόσα πολλά χρόνια, αποκρίθηκε τότε ο Γέρος! Τον Οκτώβρη ο Γέρος απ'την υγρασία του κελιού του αρρώστησε βαριά. Ανησύχησαν όλοι σαν το μάθανε. Είχε γίνει αγνώριστος στην φυλακή του. Είχε αφήσει γενειάδα άσπρη, ενώ συνήθιζε να ξυρίζεται. Βρώμικος με σκισμένα ρούχα.. μόνο μια καλόγρια που τον αγάπησε πήγαινε στα κρυφά και τον περιποιόταν όσο μπορούσε. Ο Κολοκοτρώνης αυτήν την γυναίκα δεν την ξέχασε, την πήρε κοντά του, αργότερα, συντρόφισσά του μέχρι που έκλεισε τα μάτια του. Την έλεγαν Mαργαρίτα και την αγάπησε μ'εκτίμηση μεγάλη! Αδικα του καταλόγιζαν το πάθος του "γυναικά", ο Θοδωράκης αγαπούσε και σέβονταν τις γυναίκες! Μαζί της απέκτησε ένα ακόμα παιδί τον Πάνο τον νεώτερο!
Η δικαίωση ήρθε στις 20 Μαίου 1835, όταν ήρθε σε νόμιμη ηλικία ο βασιλιάς και ανέλαβε αυτός την διοίκηση. Σύψυχο το Ανάπλι συνάχτηκε για να δει και να χαιρετήσει τον αδικοφυλακισμένο. Κείνη η μέρα του έμεινε αξέχαστη."Μπροστά είμαι γέροντας, πίσω νιούτσικος, βρέφος σαν το πουλί της Αθηνάς." έλεγε αργότερα. 

ΜΑΚΑΡΙΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ

Πρωτεύουσα πια έγινε η Αθήνα. Ο Κολοκοτρώνης άφησε το Ναύπλιο κι ήρθε στην πρωτεύουσα του κράτους.Έμεινε σε κάποιο σπίτι στο δρόμο που σήμερα φέρνει τ'όνομά του μαζί με το άγαλμά του!

Ο βασιλιάς  τον τίμησε και τον έκανε σύμβουλο της Επικρατείας. Το 1839 τον κάλεσαν σε βασιλικό τραπέζι, που δίνανε στο παλάτι για κάποιο περαστικό πρίγκηπα. Σε κάποια στιγμή ο φιλοξενούμενος πρίγκηπας ρώτησε το γεροστρατάρχη του Μωριά, πόσο χρόνων ήταν. -Πέντε! του αποκρίνεται. Ο Οθωνας που ήταν κοντά παραξενεύτηκε και τον κοίταξε απορημένος".-Πέντε χρόνια είναι που μού δωσες τη ζωή σε τούτο τον κόσμο. Η άλλη η πρωτερινή ζωή πάει...την έφαγε ο Σχινάς..."

Αυτό που έλειπε απ'τον Κολοκοτρώνη και τόσο πολύ ένιωθε την αξία του, δεν ήθελε να στερηθούν άλλοι και μάλιστα οι νέοι ήταν τα γράμματα κι η μόρφωση, του είχε γίνει πάθος η εκπαίδευση.

Κάποια μέρα είδε τον Κολλίνο να γράφει και τον ρωτάει:

-Kολλίνε, ποιό νομίζεις είναι το εθνικό σπίτι της Ελλάδας;

-To παλάτι του βασιλιά, πατέρα!

-Το παλάτι του βασιλιά; Όχι μπρε Κολλίνε το Πανεπιστήμιο είναι!

Μια μέρα ο Οθωνας περνούσε καβάλα την Πανεπιστημίου, άξαφνα βλέπει τον γεροστρατάρχη ξαπλωμένο στην κάπα του μπροστά στο κτήριο να παρακολουθεί το χτίσιμο του!

-"Πώς σου φαίνεται Στρατηγέ αυτό το μεγάλο σχολείο που κτίζουμε;

Ο Κολοκοτρώνης συλλογισμένος κουνά το κεφάλι του και αποκρίθηκε:-Nα σου πω βασιλιά μου,μου φαίνεται ότι τούτο εδώ δεν έπρεπε να χτιστεί κοντά σε κείνο κι έδειξε το Παλάτι. Γιατί φοβάμαι ότι τούτο θα φάει εκείνο... πέρασαν πολλά χρόνια κι αλήθεψαν τα λόγια του...

Κάποια μέρα του Νοέμβρη στα 1838, επισκέφθηκε τον φίλο του Γέννάδιο, στο γυμνάσιο που δίδασκε Θουκιδίδη. Ο γερο- στρατηγός ενθουσιάστηκε και ζήτησε απο τον δάσκαλο να μιλήσει κι αυτός στα παιδιά. Ο Γεννάδιος με χαρά το δέχτηκε κι έτσι μια μέρα ανηφόρισαν όλοι μαζί  με τον Γέρο στην μέση για την Πνύκα. Στον δρόμο προσετέθηκε κι'αλλος πολύς κόσμος! Ο Κολοκοτρώνης ανέβηκε σε μια πέτρα κι άρχισε να τους μιλάει. Διαβασέ τον κι εσύ με προσοχή, και θα δείτε πως ο Γέρος του Μωριά είναι σαν να μιλάει σήμερα σε σένα τον ίδιο: εδώ

Μαθεύτηκε στην πολιτεία η συγκέντρωση που είχε κάνει ο Γέρος στην Πνύκα . Αναστατώθηκαν οι Βαυαροί. Πάλι ο Κολοκοτρώνης ετοιμάζει συνωμοσία κατά του θρόνου! Κόντεψε νάβρει και πάλι τον μπελά του, αλλά ο Γεννάδιος αναγκάστηκε να παρουσιαστεί στον βασιλιά καθώς κι άλλοι δάσκαλοι και ν'αναφέρουν σχετικά με την αθώα ομιλία του στρατάρχη, που την τελείωσε με το Ζήτω ο βασιλιάς μας Οθων!

...Ο Λαός αγανακτισμένος, ζητούσε να υπογραφτεί το Σύνταγμα, πριν ακόμα ξεσπάσει η επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου1843.Οι παλατιανοί όμως τα κρύβαν απ'τον βασιλιά. Ο Κολοκοτρώνης άρρωστος είχε βγάλει ένα σπυρί πίσω του. Φωνάζει στο σπίτι του να δούν το σπυρί του οι δικοί του και αυτοί τότε με σειρά του δήλωναν, ο πρώτος ότι ήταν σαν ρεβίθι, ο δεύτερος σαν μύγδαλο και ο τρίτος σαν καρύδι. Το απόγευμα που πήγαν πάλι οι φίλοι του να τον δούν, έπιασαν κουβέντα για τον βασιλιά πως δεν ακούει τον λαό΄. Ο Κολοκοτρώνης τότε τους ρωτά:και πού να ξέρει ο βασιλιάς τι γίνεται σ'όλο το Έθνος; Αμα θέλει αυτός απαντούν τα μαθαίνει. Δεν κρατήθηκε πια  ο γέρος και λέει απότομα: Βρε, κούτσουρα, σεις την αυγή 4 άνθρωποι δικοί μου, μου είπατε 4 λογιώ πράματα για το σπυρί που πονάω,δεν μπόρεσα να μάθω την αλήθεια απ'τα πισινά μου ως τα μάτια μου, που είναι μια πήχη μακριά και θέλετε να μάθει ο βασιλιάς τι γίνεται μέρες μακριά;
...Ήταν φανατικός τοπικιστής. Λάτρευε την πατρίδα του κι ο Αγώνας του ήταν γι'αυτόν ιερός!

Σε ένα δείπνο πάλι στο παλάτι άκουσε ένα πρεσβευτή να λέει ότι η Ελλάδα χρωστά μεγάλη χάρη της Ευρώπης γιατί την λεύτερωσε! Ο Γέρος πετάχτηκε και απαντά: Και η Ευρώπη χρωστάει χάρη της Ελλάδας! Γιατί σας λευτερώσαμε και μεις απο τους μπερμπάντες που μας κουβαλήθηκαν δωπέρα! Και μιαν άλλη φορά στον Ρώσο πρεσβευτή που τον προκάλεσε απάντησε: Νάχουν όλες οι Δυνάμεις και η Τουρκιά μαζί χάρη στην Ελλάδα που άνοιξε τούτη την γωνιά και τρέξαν και τρύπωσαν όλοι οι κατεργαραίοι κι άφησαν τους τόπους τους ήσυχους...

Ενιωθε πως το τέλος του ερχόταν και φρόντισε να πάει στην Υδρα, να ανταμώσει με τον Κουντουριώτη να φιλιώσουν, ακόμα και τους καλογέρους που πρόδωσαν τον αδελφό του συγχώρεσε στην κηδεία του Ζαίμη έκλαψε σαν μωρό παιδί.

Τον γιό του Κολλίνο τον αρραβώνιασε με την εγγονή του πρίγκηπα της Βλαχίας Καρατζά. Και σε κείνους που τον ευχότανε, έλεγε χωρατεύοντας: Συμπεθέρεψε η Γούνα με την Κάπα, το Μέτσι με το τσαρούχι, ο Αφέντης των Βλαχών με το Γέρο των Βλάχων. Γίνανε οι γάμοι με κάθε επισημότητα! Σε 2 ημέρες ο Όθωνας έκανε χορό στο Παλάτι, πήγε και ο στρατηγός. Σαν άρχισε ο χορός ο Γέρος ολόχαρος προσκαλούσε όλους στην ηλικία του να χορέψουν! Εσαιρνε τον χορό κι έφερε βόλτες, πηδούσε σαν παληκάρι μ΄'ολα τα 73 του χρόνια! Την τσαλάκωσες στρατηγέ(την φουστανέλλα) απ'το μεθύσι του φώναζε ο Αναγνώστης Δεληγιάννης χωρατεύοντας.-Οχι άρχοντα του αποκρίνεται μα θέλω να γλεντήσω τα στερνά μου! Έφυγε απ'το παλάτι μεσάνυχτα και πήγε στο σπίτι του. Δεν αισθανόταν καλά. Μόλις ξάπλωσε στο κρεββάτι έπαθε απο "κεραυνοβόλον αποπληξίαν"

'Εκλεισε τα μάτια μετά απο 3 ημέρες την 4η Φεβρουαρίου 1843 στις 6 το πρωί. Είχε περάσει στην αιωνιότητα της Ιστορίας.
Με μουσική,στρατό και ξωπίσω όλο τον Αθηναικό λαό θάφτηκε στο Α΄Νεκροταφείο.

 Στοργικά τον φιλοξένησε η αθηναική γή αρκετό καιρό, μέχρι που οι πατριώτες του μετέφεραν με τιμές τα οστά του στον Μωριά. Τα σκεπάζει τώρα αιώνια το χώμα της Τριπολιτσάς. Αντίδωρο της πατρίδας του στο μεγάλος της χρέος προς τον ελευθερωτή της!!! 

ΤΕΛΟΣ

Τα αποσπάσματα είναι απο το βιβλίο: ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ

ΤΟΥ ΤΑΚΗ ΛΑΠΠΑ  εκδόσεις ΑΤΛΑΝΤΙΣ

O AΓΙΟΣ ΜΟΥ..! (συνέχεια Νο4)

ΔΥΣΚΟΛΟΙ  ΚΑΙΡΟΙ

Ύστερα απο τόσους θριάμβους του Θοδωράκη Κολοκοτρώνη η Διοίκηση(Κυβέρνηση) αποφάσισε να του δώσει το τίτλο του Αρχιστράτηγου. Αξίωμα που διακαιωματικά του ταίριαζε! Αυτό βέβαια πείρξε τους πολιτικούς και προσωπικούς του εχθρούς. Προσπαθούσαν νάβρουν ευκαιρία να τον συκοφαντήσουν...

Οταν τον Νοέμβριο έγινε ο αρχιστράτηγος κύριος του Αναπλιού, η δύναμή του μεγάλωσε πιο πολύ. Τον κατηγόρησαν λοιπόν τότε οι εχθροί του, ότι άρπαξε τα λάφυρα και τα διέθεσε στους συγγενείς και φίλους του.Η αλήθεια είναι πως αν πήρε ένα μεγάλο μέρος απ'τα λάφυρα, το έκανε για να έχει τα έξοδα που του χρειάζονταν για να ξακολουθήσει τον αγώνα του. Και το κακό ήταν πως ο αγώνας του αυτός δεν θα ήταν μονάχα κατά των Τούρκων, μα είχε να παλέψει και με τους πολιτικούς του αντιπάλους. Γιατί αυτοί μαζί με μερικά μέλη απ'την Κυβέρνηση, δολερά αποζητούσαν να παραγκωνιστεί. Με καιρό καταργούν τη θέση του αρχιστράτηγου. Κι'ύστερα τον προστάζουν να παραδώσει τ' Ανάπλι. Αυτός πεισματωμένος αρνιέται. Οι φίλοι του Κολοκοτρώνη κάνουν συνέλευση στη Σελίμνα, με σκοπό να ρίξουν την Κυβέρνηση.Στο αναμεταξύ όμως στην Τριπολιτσά ανάβει αδελφοκτόνος πόλεμος! Ο Γέρος τρέχει να σταματήσει το μεγάλο κακό. Πριν φτάσει ο ίδιος στέλνει στους ξεσηκωμένους με πεζοδρόμους γραφή:" Οποιος ρίξει ντουγέκι είναι εχθρός κι'ας με καρτερεί..."

Αρχές Ιουλίου 1823, μπαίνει στην πολιτεία και ειρηνεύει τους επαναστατημένους Ελληνες.

Ο μεγάλος του γιος, ο Πάνος, τον Νοέμβρη του 1824 βρέθηκε με λίγους συντρόφους του στο χωριό Θάνα. Υστερα απο μια συμπλοκή που έκανε με τα κυβερνητικά στρατεύματα, ο Πάνος τράβηξε πίσω στην Σελίμνα που ήταν ο Γέρος με τους αντικυβερνητικούς. Πεντέξη κυβερνητικοί στρατιώτες ήταν κρυμμένοι στη θέση Κλεισούρα. Καβάλα ο Πάνος πήγαινε μπροστά και ξωπίσω οι σύντροφοί του...ένα βόλι βρίσκει τον Πάνο στο κεφάλι και το περνάει πέρα για πέρα. Μεμιάς σωριάζεται απο το άλογο νεκρός.Φοβισμένοι οι συντρόφοι του φεύγουν και παρατούν το κουφάρι του αφύλαχτο στους δολοφόνους του, που του αρπάζουν τ'άρματα και τα ρούχα του . Ενας απ'τους φονιάδες ήταν ο Γιάννης Γουρούνης απ'τα Φύλλα της Χαλκίδας.

....Είδε κάποιους κυβερνητικούς στρατιώτες να είναι στολισμένοι και να κρατάνε τ'άρματα του Πάνου. Τα γνώρισε. Γύρισε την άλλη μεριά το πρόσωπό του, δάκρυσε και μουρμούρισε: -"Θεέ μου, συχώρα τους φονιάδες του παιδιού μου..." Η μεγαλοψυχία αυτή του Κολοκοτρώνη φανερώθηκε κι'άλλη φορά με τον δολοφόνο του αδελφού του ,που του παρουσιάστηκε και του ζήτησε την βοήθειά του. Φορούσε τον ολόχρυσο ντουλαμά του σκοτωμένου. Έκανε όμως πως δεν θυμήθηκε τίποτα, και του υποσχέθηκε να τον βοηθήσει σ'αυτό που ζητούσε. Κι επειδή κείνη την στιγμή έτυχε να τρώει, τον κράτησε να φάνε

Η μάνα του η γριά Ζαμπιά δεν βαστούσε να βλέπει τον φονιά του παιδιού της να τον κρατάνε για φαγητό και παραπονέθηκε στον Θοδωράκη."Σώπα μάνα! της αποκρίθηκε ο γιός της αυτό είναι το καλύτερο μνημόσυνο που κάνουμε του σκοτωμένου!" Αυτή ήταν η καρδιά του μεγάλου Θοδωράκη! Μ'όλο που έλεγε το γνωμικό "Ποτέ να μην αφήνετε το ραβδί απ'τα χέρια σας, γιατί θα σας φάνε τα σκυλιά", ήταν άνθρωπος που συγχωρούσε και λησμονούσε τους φταίχτες του!

Ψυχικό συντρίμι ο Κολοκοτρώνης απ'τον θάνατο του γιού του, πήρε την απόφαση να σταματήσει τον πόλεμο που είχε ανοίξει με την Κυβέρνηση και παραδόθηκε. Στ'Ανάπλι που πήγε για να παραδοθεί οι κυβερνητικοί φέρθηκαν άπρεπα στην συνοδεία του. Στις 4 Φεβρουαρίου φτάνει απ'την ύδρα στ'Ανάπλι ο Κουντουριώτης και προστάζει την μεταφορά όλων των αρχηγών επαναστατών στην Υδρα και την φυλάκισή τους στο μοναστήρι του Προφήτη Ηλία.Οι κρατούντες ήσαν: Kολοκοτρώνης,Δεληγιανναίοι,Νοταράδες,ο Μητροπέτροβας,ο Θ.Γρίβας,Παπατσώνης.

Συνοδεία οι φρουροί πήγαιναν μέσα στους δρόμους τ'Αναπλιού ξερμάτωτο τον Γέρο. Έτυχε να περάσουν έξω απο ένα ψιλικατζίδικο. Είδε ο Κολοκοτρώνης σ'ένα ζεμπίλι κάμποσους ξύλινους φτηνούς σουγιάδες , που τους έλεγαν "κουβαρίστρες",άπλωσε ο Γέρος και πήρε έναν για να κόβει το ψωμί του, μα δεν είχε χρήματα να τον πληρώσει. Είπε τότε στον καταστηματάρχη να τον χρεώσει και απο τότε κείνοι ο σουγιάδες έμειναν με το'όνομα "Κολοκοτρώνης"

Όπως πήγαιναν τον Γέρο του Μωριά για το γιαλό, κάποιος τον έβρισε και τον έφτυσε. Γύρισε τότε ατάραχος ο δεσμώτης και λέει στους συνοδούς φρουρούς του: "Κρίνετε σεις αν μου πρέπει τέτοια ντροπή!.." Ολο το Ανάπλι είχε κατεβεί στο γιαλό να δουν τους κρατουμένους. Τους βάζανε σε βάρκες να τους μεταφέρουν. Ο Παπαφλέσσας που ήταν εκεί, τους φώναξε ειρωνικά: "Κατευόδιο!" Τότε ο Κανέλλος Δεληγιάννης του αποκρίθηκε δυνατά απ' την βάρκα.-"Και στα δικά σου, γιατί ήρθε η ώρα σου αρχιμανδρίτη!.." Τον Κολοκοτρώνη τον βάλανε σε ξεχωριστή βάρκα και όλοι στριμώχνονταν να τον δούν. Αυτός τότε απ'την βάρκα τους βροντοφωνάζει.-"Τι τηράτε ορέ Ελληνες; Εγώ είμαι ο Κολοκοτρώνης! Θάλασσα μένα δεν με τρώει, ούτε ψάρια!..."

....Οι φυλακισμένοι της Υδρας μάθανε τον ερχομό του Ιμπραήμ στο Μωριά και ό,τι άρχισε να προχωρεί. Ο Γέρος προθυμοποιείται να βοηθήσει:-"Ξέρω κατατόπια που δεν θα μπορέσει ούτε η επιστήμη τους ούτε η καβαλαρία τους να τα πάρει.Οι Αραπάδες νικούν γιατί οι Έλληνες είναι κομματιασμένοι και δεν έχουν έναν αρχηγό. ΄Ολοι θέλουν να προστάζουν, χωρίς να έχουν και πείρα που χρειάζονται σ'αυτό."  Αποφάσισαν τότε οι δεσμώτες να δραπετεύσουν χρησιμοποιώντας κάτι ψαρότρατες. Μα στο μεταξύ τους πρόλαβε η αμνηστεία που τους έδωσε η Κυβέρνηση.

....Η κατάσταση για τους Έλληνες ήταν δύσκολη.Όλοι οι καπεταναίοι αναστατώθηκαν και μονάχα ο αρχιστράτηγος ψύχραιμος αναμετρούσε την κατάσταση. Για λίγο απέφευγε να δώσει μάχες με τον πασά. Τόσο που έκανε εντύπωση στον Ιμπραήμ και έστειλε γράμμα στον Αρχηγό, γιατί δεν στεκόταν ν απολεμήσει. Ο Γέρος του απάντησε: "Πάρε όσους θέλεις συ, ν απάρω κι εγώ άλλους τόσους, ή αν αγαπάς, έλα μονάχος σουκι εγώ μονάχος μου κι όποιος πέσει..." Αργότερα έλεγε: "Αν χανόμουνα, ας πήγαινα! Αν τον χαλούσα, γλύτωνα το Έθνος!" Στους ανυπόμονους καπεταναίους αποκρινόταν: "Aν χάσω σ'ένα πόλεμο 4.000-5.000 Ελληνες, πού θα βρώ άλλη δύναμη να πολεμήσω τον εχθρό; Ο Μπραίμης όμως και 10000 άν χάσει βρίσκει άλλες..."

ΤΡΑΧΥΣ ΑΓΩΝΑΣ 

Ο Μωριάς προσωρινά ησύχασε απ'τον Ιμπραήμ γιατί είχε καταπιαστεί με την πολιορκία του Μεσολογγίου, όταν όμως αυτή η ηρωική πόλη έπεσε ο πασάς ξαναγύρισε στον Μωριά. Μεγάλος ο κίνδυνος. Ο Κολοκοτρώνης όμως δεν στέκει άπραγος. Κάνει γενική επιστράτευση απ'άκρη σ'άκρη!

Το μόνο που καταφέρνει τόετε είναι με κλεφτοπόλεμο να του φέρει εμπόδια στην τροφοδοσία . Σε 2 μήνες όμως η νικηφόρος μάχη της Βέργας στην Μάνη εμψυχώνει τους Έλληνες. Καινούργια νίκη θ'ακολουθήσει στην μάχη του Πολυάραβου.Κείνο τον καιρό ο Ζαίμης με τον Κολοκοτρώνη διαφωνούσαν σε διάφορα διοικητικά ζητήματα.Τότε άρχισαν να κουβεντιάζουν, να φέρουν απ'την Ρωσία τον Καποδίστρια. Αλλο ζήτημα ήταν όμως που απασχολούσε αρκετά τότε τον Γέρο. Ήταν η πολιορκία της Αθήνας απο τον Κιουταχή.

 Ηθελε με κάθε τρόπο να βοηθήσει με Μωραίτες πολεμιστές τον στρατάρχη της Ρούμελης Καραισκάκη, που όχι μόνο λάτρευε, μα θαύμαζε κιόλας! Το ίδιο και ο Ρουμελιώτης πολέμαρχος. Ο Γέρος στέλνει βοήθεια τον γιό του Γενναίο με 2000 πολεμιστές.

Ο Γενναίος φτάνοντας του έκανε εντύπωση με πόση απροσεξία ρίχνεται ο Καραισκάκης στις μάχες αψηφώντας τα εχθρικά βόλια.  Ο Γέρος του γράφει:"Μη λησμονείς ότι εσείς ειστε η ψυχή του στρατού.Φυλάτε ολίγον. Πρόσεχε τον Καραισκάκη, όχι για τον ίδιο αλλά για την πατρίδα εις την οποίαν ανήκει και εις την οποίαν είναι πολύ χρήσιμος!" Και σ'άλλο γράμμα, σε υστερόγραφο ο ίδιος ο Γέρος με το χέρι του γράφει αυτά: "Γύφτο, γύφτο έχει να κάμεις με σόι γύφτικο και στοχάσου...!"

Γύφτο έλεγαν τον Καραισκάκη για την μαυρίλα του δέρματός του. Μα και ο Καραισκάκης νοιαζόταν για τον Γέρο και σε κάποια συνάντηση που είχε με τον Γενναίο στην σκηνή του ζήτησε απο τον Γενναίο να μην ριψοκινδυνεύει στις μάχες. Του λέει: "Mη τηράς εμένα. Αν πας εσύ, πάει ο Γέρος, άν πάει ο Γέρος πάει η Ελλάδα, ενω σαν κι'εμένα έχει κι'άλλους το Εθνος και δεν παθαίνει τίποτα η Ελλάδα!" Οταν ο στρατάρχης του Μωριά έμαθε για τον  θάνατο του Καραισκάκη,(που χτυπήθηκε πισώπλατα  απο χέρι, μάλλον αδελφικό, πάνω στην μάχη)τον έκλαψε και τον μοιρολόγησε σα γυναίκα!

....Τρομοκρατία απλώνεται σ'όλες τις περιοχές απο τους γραμματικούς του αρχηγού, που στέλνουν παντού γράμματα για τους προσκυνημένους στον Ιμπραήμ:ΦΩΤΙΑ ΚΑΙ ΤΣΕΚΟΥΡΙ!

Ο Δημήτρης Νενέκος, ένας καπετάνιος που απ'την αρχή του ξεσηκωμού έδειξε μεγάλη παληκαριά, προσκυνάει τον Ιμπραήμ, πηγαίνοντας μ'άλλους 30 πολεμιστές και μπαίνει στην προσωπική φρουρά του Πασά. Σιγά-σιγά προσκαλεί κι'άλλους καπεταναίους. Ο Γέρος για να τους σταματήσει χρησιμοποιεί αυστηρή γλώσσα. Τρείς μέρες τάζει προθεσμία στον Νενέκο, να φύγει απο τον Πασά. Κείνος όμως μένει....οι προσκυνημένοι μέρα με την μέρα λιγοστεύουν και πηγαίνουν μετανοιωμένοι να ζητήσουν συγχώρεση απ'τον αρχηγό. Ο Κολοκοτρώνης μ'αυτόν τον τρόπο της φοβέρας σώζει τον Μωριά απ' τον φοβερό αυτόν κίνδυνο, που δεν πρόκανε ν'απλωθεί. Του απομένει ο Νενέκος. Αποφασίζει να δώσει ο ίδιος γραφτή διαταγή για τον θάνατό του! Πριν βάλει την υπογραφή του μπαίνει σε μια εκκλησιά και ζητά συγχώρεση απο την Παναγία."-Δε σκοτώνω Χριστιανό, μα Τούρκο..." και υπογράφει την  διαταγή. 

Ο Κολοκοτρώνης κατάφερε να διατηρήσει ζωντανή την Επανάσταση και να μη θαφτεί κάτω απο τ'ασκέρια του Ιμπραήμ, υπόθεση σχεδόν χαμένη, μέχρι η ναυμαχία του Ναυαρίνου να σβήσει για πάντα το κακό του προσκυνήματος!

...Η φρεγάτα Ουάρσπιτ, στις αρχές του Γενάρη του 1828 ξεμπαρκάρει στην Ελλάδα τον Κυβερνήτη Καποδίστρια. Ο Κολοκοτρώνης πηγαίνει απ'τους πρώτους να τον χαιρετήσει, γιατί είναι παλιός του γνώριμος, πριν το '21 στα Εφτάνησα.

Ο Καποδίστριας δεχόταν τον Γερο μ'αγάπη και εκτίμηση, συχνά στους Ευρωπαίους τον σύστηνε ως εξής:-"Iδού ο Οδυσσεύς της νέας Ελλάδος!"

Ο Γέρος είναι ενθουσιασμένος μαζί του και τον στηρίζει μ'όλες του τις δυνάμεις. Συχνά δήλωνε:

" Aρχίζει να μπαίνει κάποια τάξη στο κράτος κι ασφάλεια!"

Στις συνεδριάσεις οι διάφοροι καπεταναίοι ζητούν απο τον Καποδίστρια να τους δοθούν αποζημιώσεις για τις υπηρεσίες τους στο έθνος. Μα το ταμείο είναι μείον.  Ο Κολοκοτρώνης αναγκάζεται να τους μιλήσει αυστηρά:

" Όταν ήρθα το Μάρτη του 1821 απ΄την Ζάκυνθο, δεν είχα στο κεμέρι μου παρά μια ξηντάρα. Ο πατέρας μου ούτε καλύβα δεν μ'άφησε κι εγώ δεν αγόρασα ούτε το κιβούρι μου...ότι έκαμα τόκαμα στην υπηρεσία της πατρίδος μου. Και σείς έχετε άλλος λίγο, άλλος πολύ, που όταν γενήκατε καπεταναίοι δεν είχατε στο κεφάλι σας μήτε 5 γρόσια. Τι να ειπούν εκείνοι που είχανε στην επανάσταση και τα χάσανε γι'αυτήν; Τι να ειπει ο λαός της Ελλάδας που πολέμησε όπως πολεμήσαμε κι εμείς και δεν είχε μήτε σκούφια στο κεφάλι; Kαι δεν μου λέτε, τι πράμα ήταν οι στρατιώτες που λέτε ότι πληρώσατε; Eίχα κι εγώ στρατιώτες μα θα με κολάσει ο Θεός αν πω ότι πλήρωσα κανένα. Οι κακομοιριασμένοι, έφερναν τις περισσότερες φορές το ψωμί στον τορβά απ'το σπίτι τους. Ειναι ντροπή μας να λέμε πια εδώ τέτοια λόγια. Τώρα έχουμε τακτική κυβέρνηση και πρέπει να την αφήσουμε να κλείσει τις πληγές που άνοιξε ο πόλεμος στην πατρίδα μας..."

Σαν τελείωσε όμως ο πόλεμος, ο Γέρος έστειλε τον Κολλίνο στο Παρίσι για σπουδές και ο Καποδίστριας έγραψε στον φιλέλληνα Ευνάρδο να τον προστατεύσει

 ....Σάστισε κι αναστατώθηκε ο στρατάρχης, σαν του έφεραν μήνυμα πως ο Καποδίστριας δολοφονήθηκε! Άλλοι κατηγορούσαν τους φονιάδες Μαυρομιχαλαίους κι άλλοι ήταν χαρούμενοι που γλύτωσαν απ'τον τύραννο μπάρμπα Γιάννη, όπως λέγανε μερικοί τον Καποδίστρια!

 Ο Γέρος τότε τους είπε την ιστορία του σαμαρτζή με τα γαιδούρια πουξεσηκώθηκαν και τον σκότωσαν γιατί τα παραφόρτωνε. Οι άνθρωποι τότε φώναξαν τον παραγιό του σαμαρτζή να τους φτιάξει σαμάρια, μα εκείνος δεν τα κατάφερνε άξια και τα γαιδούρια όχι μόνο δούλευαν το ίδιο αλλά πληγώνονταν τώρα. Τον θυμήθηκαν τον σαμαρτζή μα ήταν πια αργά!....

Η Γερουσία σ'εκείνη την κρίσιμη στιγμή διορίζει μια τριμελή επιτροπή ν ακυβερνήσει την χώρα, έως ότου οι ξένες δυνάμεις έφερναν έναν βασιλιά για να κυβερνήσει την  Ελλάδα. Ηταν ο Αυγουστίνος αδελφός του Καποδίστρια, οποίος γρήγορα τα εγκατέλειψε, ο Κωλέττης και ο Κολοκοτρώνης.

....Οι εχθροί του Γέρου, στείλανε γράμμα στο Μόναχο πως ο στρατάρχης του Μωριά δεν ήθελε τάχα τον Οθωνα  κι ότι ετοίμαζε επανάσταση στην Ελλάδα. Ο πρόεδρος Κουντουριώτης που δεν τον συμπαθούσε , τον άλλαξε με τον Πλαπούτα για να μην συνοδεύσει τον βασιλιά στο ταξείδι του για την Ελλάδα. Έτσι κατεβαίνοντας κάτω στην Ελλάδα οι Βαυαροί δε βλέπανε με καλό μάτι τον Κολοκοτρώνη  κι'όλο τον υποψιάζονταν . Η διαβολή είχε ριζώσει και δεν θα αργήσει να δώσει τους φαρμακερούς καρπούς της!

Τέλος του 4ου μέρους. Συνεχίζεται....

O AΓΙΟΣ ΜΟΥ..! συνέχεια(Νο3)

ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΞΕΔΙΑΛΥΝΕΙ

Ανήμερα τα Θεοφάνεια του 1821, βγαίνει στη Σκαρμαδούλα.
Δυο χρόνια είναι που έχει κλείσει τα πενήντα του χρόνια. ΄Ο,τι ταιριάζει σ'ένα αρχηγό!

Το σχέδιο του Κολοκοτρώνη για την ώρα είναι απ'τη μια να μονιάσει τους Μωραίτες, όσους βρίσκονται σ'αμάχη, κι'απ'την άλλη να προετοιμάσει το ξέσπασμα του Αγώνα.

Για λίγο έρχεται σ'αντίθεση με τους Μαυρομιχαλαίους, μα κείνοι γρήγορα υποχωρούν μπροστά στον φυσικό πολεμικό αρχηγό του Μωριά. Στο μεταξύ οι Τούρκοι μυρίστηκαν πως οι Έλληνες ετοιμάζουν επανάσταση.Φυλακίζουν στην Τριπολιτσά μερικούς δεσποτάδες και προεστούς. Αυτό ήταν! ΄Ολοι μαζί ρίχνονται και χτυπάν την Καλαμάτα. Στις 23 Μαρτίου, η πολιτεία γίνεται ελληνική κι' έχουν και τους πρώτους αιχμαλώτους. Τον Αρναούτογλου κι άλλους μπέηδες. Τον ίδιο καιρό ξεσηκώνεται κι η Σπάρτη.

Οι Έλληνες της Καλαμάτας καταφέρουν το Μαυρομιχάλη να πάνε και να πατήσουν την Κορώνη. Μα ο σκοπός του Γέρου δεν είναι αυτός. 'Ηθελε κάτι άλλο, το μεγάλο σχέδιο που δούλευε στο μυαλό του ήταν η Τριπολιτσά. Σ'αυτή μέσα ήθελε να κλείσει και να ξεμοναχιάσει τον εχθρό. Και επειδή βλέπει πως οι Ελληνες δεν έχουν ξεθαρρέψει όσο πρέπει, βγάζει διαταγή που λέει:"Όποιο χωριό δε θέλει ν'ακολουθήσει την φωνή της πατρίδας, φωτιά και τσεκούρι...! Τρομερή η φοβέρα του αρχηγού.....

...Στους υπόλοιπους καπεταναίους δεν άρεσε το πολεμικό σχέδιο κι η τακτική του Γέρου. Στο Χρυσοβίτσι ξεσηκώθηκαν να φύγουν.... αποτραβήχτηκε συλλογισμένος. Εβλεπε τους καπεταναίους να παίρνουν τους δικούς τους και να φεύγουν .Απόμεινε ολομόναχος με το άλογό του, τη φοράδα του Κούλα

...Σε τρείς μέρες είχε κοντά τριακόσιους αρματωμένους. Στρατοπέδευσε στην Πιάνα, να είναι κοντα στην Τριπολιτσά.Μαθεύτηκε τούτο στην πολιτεία,ταραγμένοι οι Τούρκοι άρχισαν να το κουβεντιάζουν.

Κείνες τις ημέρες φτάνουν κοντά στον πατέρα τους ο Πάνος κι ο Γιάννης με τριάντα συντρόφους.

Τους στέλνει με μιας να στρατολογήσουν στην περιοχή της Καρύταινας."Όποιος Ελληνας δεν έρχεται μαζί σας, να του καίτε το σπίτι !.Ορδί (στρατόπεδο) θα κάνετε στην Αλωνίσταινα και στο Χρυσοβίτσι".

Ξημέρωνε η 12η του Μάη όταν απ'την Τριπολιτσά έβγαινε ο Κεχαγιάμπεης με τα πολύψυχα ασκέρια του. 

Η ΜΑΧΗ ΣΤΟ ΒΑΛΤΕΤΣΙ

Ο Κολοκοτρώνης έμαθε ότι το πολύ ασκέρι τραβούσε για το Βαλτέτσι..."Ζωντανούς θα σας πιάσω! Εγώ είμαι ο Κολοκοτρώνης!"τους φωνάζει και πέφτει κατά πάνω τους.....τα τούρκικα ασκέρια ύστερα απο 24 ώρες κι'αφού αφήσανε το Βαλτέτσι  πάνω απο πεντακόσιους σκοτωμένους και πήραν μαζί τους 650 λαβωμένους γυρίζουν σε κακά χάλια στην Τριπολιτσά. Και η δοξασμένη μάχη του Βαλτετσιού έγινε σε λίγο τραγούδι...

ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΜΩΡΙΑ

Η νίκη στο Βαλτέτσι και του Νικηταρά στα Δολιανά-τότε τον βάφτισαν Τουρκοφάγο-άνοιξε το δρόμο για την Τριπολιτσά, που ήταν η καρδιά του Μωριά η πρωτεύουσά του. Μια τρανή πολιτεία με 30.000 ψυχές, πιο πολλούς Οθωμανούς. Οι 10.000 ήσαν αρματωμένοι Τούρκοι κι Αρβανίτες. Αρχηγός τους ο Κεχαγιάμπεης, μαζί του ο Μουσταφάμπεης της Πάτρας, ο Νεφτεντάρης, ο Κιαμήλ μπέης της Κορίνθου και ο Σειχ Νετζήπ εφέντης. Η πολιτεία βρισκόταν καστροφυρισμένη με τείχος 3,50 μέτρα ψήλωμα και 1-2 μέτρα πάχος και μάκρος 4 χλμ. Είχε 7 πόρτες, διπλές πολεμίστρες και δυνατές ντάπιες. Τα πρώτα ελληνικά ντουφέκια ακούστηκαν κει κατά το τέλος Μαίου. Τακτική όμως πολιορκία έγινε στις αρχές Ιουνίου, μ'αρχηγό τον Γέρο. Ο Κολοκοτρώνης τοποθέτησε τους πολιορκητές σε σχήμα πέταλο. Κεινο τον καιρό έφτασε ως αρχηγός στον Μωριά κι ο πρίγκηπας Δ. Υψηλάντης "Πληρεξούσιος του Γενικού Επιτρόπου" δηλαδή του αδελφού του Αλέξανδρου. Ο Γέρος τον δέχτηκε με χαρά και τον τίμησε με τραπέζι.Στρώθηκαν για φαγητό, Ο γέρος πλάι στον πρίγκηπα αρπάζει ένα κοψίδι κρέας και του το προσφέρει λέγοντάς του:" Έτσι πρέντσιπα θα τρώς πια. Με τα χέρια! Και θα πίνεις απ'την τσότρα, όπως όλοι μας, για την λευτεριά της πατρίδας..."
Απ'εδώ και πέρα αρχίζει η συστηματική πολιορκία.....τα τρόφιμα τώρα μετρημένα. Το νερό απ'τα πηγάδια ακάθαρτο και γεμάτο μικρόβια. Οι πολιορκητές απ'τις πρώτες μέρες κόψανε το υδραγωγείο. Κόλαση είχε γίνει η όμορφη κείνη πολιτεία. Στις αρχές του Σεπτέμβρη μερικές τούρκικες οικογένειες που δεν μπορούσαν άλλο να κρατήσουν, βγαίνουν κρυφά απ'το κάστρο και παραδίδονταν στους πολιορκητές. Εξαγοράζανε τη λευτεριά τους με πολύτιμα κοσμήματα και χρήματα.

ΤΟ ΠΑΡΣΙΜΟ ΤΗΣ  ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ

Οι Τούρκοι για να καλοπιάσουν τους πολιορκητές βγάλαν απ'τη φυλακή τους δεσποτάδες και τους προεστούς που κρατούσαν. Μα απ'τα κακοπαθήματά τους ζούσαν πια λιγοστοί.

Ο Ντούνιας μιλούσε Αρβανίτικα κι'επιασε φιλίες με τον Γκεζαγά και τους Αρβανίτες του. Μπαινόβγαινε στην πόλη, έψαχνε κάθε τόσο το τείχος πώς θα μπορούσε να το πατήσει, όταν θα του δινόταν  η περίσταση....μαζί μ'άλλους  δυο Έλληνες γνωστούς και στους Αρβανίτες ανέβηκε με σκοινί πάνω στον προμαχώνα, τάχα πως ήθελε ν'αλλάξει τρόφιμα μ'άρματα.Κάτω απ'την πόρτα καρτερούσαν κάμποσοι Έλληνες. Βρήκαν ένα Τούρκο κανονιέρη στον προμαχώνα, του βούλωσαν το στόμα και τον δέσανε. Με το σκοινί  μετά τράβηξαν πάνω και τους άλλους συντρόφους. Ανοιξαν την πόρτα. όρμησαν μέσα κι'οι άλλοι . Αυτό ήταν η Τριπολιτσά πατήθηκε!

Οι χτεσινοί ραγιάδες μανιασμένοι άρχισαν γενική σφαγή κι αρπαγή! Καβάλα ο Γέρος τρέχει μέσα στα σοκκάκια να τους σταματήσει. Η φοράδα του πατούσε πάνω σε τούρκικα κουφάρια. Μα είναι ανήμπορος να κρατήσει τους ξεφρενιασμένους Γραικούς. Η σφαγή ξακολούθησε 2 ακόμα μέρες, Παρασκευή και Σάββατο! 

Η πραγματικά ανηλεής σφαγή γυναικόπαιδων, μαύρη κηλίδα στην ιστορία μας, για την οποία κατηγορήθηκε ο Γέρος. Φεύγοντας απο κει ο αρχηγός πέρασε απο το παζάρι . Στάθηκε μπροστά σ'ένα γιγαντόκορμο πλάτανο, τον κοίταξε για κάμποσο θλιμμένος, κούνησε το κεφάλι του κι είπε:"Άντε, πόσοι απ'το σόγι μου κι απ' το έθνος μου κρεμάστηκαν εκεί..."

Η πρωτεύουσα του Μωριά ήταν πια ελληνική! Και κατά ένα μεγάλο μέρος, η ελληνική αυτή νίκη χρωστιόταν στο Γέρο του Μωριά!

ΚΑΤΑΣΥΝΤΡΙΒΗ ΤΟΥ ΔΡΑΜΑΛΗ 

Ο Κολοκοτρώνης έμεινε 3 μήνες στη συνέλευση που είχαν στην Πιάδα(Επίδαυρο), μα ήρθε σ'αντίθεση με τους συναγμένους κει πολιτικούς. Πήρε τον Υψηλάντη και τον Δεκέμβρη έφυγε για την Κόρινθο.  Το καστρο της, την Ακροκόρινθο, κρατούσαν μπλοκαρισμένο οι ¨Ελληνες. Δεν έμεινε για πολύ στην Κόρινθο. Έφυγε να στρατολογήσει στη Γορτυνία και να πάει στην Πάτρα, που την είχαν κλεισμένη κι'αυτή οι Έλληνες. Οι πολιτικοί όμως του ανακόψανε το έργο του. Τον αναγκάσανε να φύγει απ'την Πάτρα και να πάει στην Κόρινθο να μιλήσει με τον Κωλέττη. Έτσι χαλάρωσε το μπλοκάρισμα της Πάτρας. Κι οι διώκτες του τον κατηγορούσαν ύστερα σαν αίτιο...

Το καλοκαίρι του 1822 κατηφόριζε στην επαναστατημένη Ελλάδα μια απ'τις πιο μεγάλες στρατιές. Αρχηγός τους ο Μαχμούτ πασάς της Δράμας, που τον λέγανε Δράμαλη.

Στην Ρούμελη δεν καταδέχτηκε ο Δράμαλης να μείνει πολύ, βιαζόταν να κατέβει στον Μωριά.

Ο Γέρος βρέθηκε τότε γυμνός απο στρατιωτική δύναμη.Κοίταξε πώς θα συνάξει πολεμιστές. Βάζει τους γραμματικούς μέρα-νύχτα και φτιάχνουν γράμματα σε διαφόρους καπεταναίους, να τρέξουν! Για να ψυχώσει τους πολεμιστές και τα γυναικόπαιδα ακόμα, τους προσκαλεί και τους μιλάει. Τους λέει πως οι Τούρκοι του Δράμαλη  δεν είναι πιο γενναίοι απο κείνους που πολέμησαν ως τώρα. Και τελειώνει το λόγο του:" Mας φέραν βιος άπειρο που θα το αρπάξουν όσοι πρώτοι τρέξουν να πολεμήσουν. Όι ύστεροι δε θα προκάνουν..." Φεύγει για το Αργος. Στο δρόμο του συναντάει το Ρήγα Παλαμήδη, που καβάλα  φοβισμένος έφευγε για την Τριπολιτσά. Ο πατέρας του είχε βαφτίσει τον Κολοκορώνη. Σαν τον είδε αγρίεψε και του λέει;

Φοβήθηκες Ρήγα και τρομοκρατείς τον κόσμο! Δεν έχω μια μποτίλια λάδι να σου δώσω!Σύρε και μη κακολογάς πως χάθηκε το στράτευμά σου, αφού δεν στάθηκες να πολεμήσεις...ήθελε να του δώσει το λάδι να χαλάσουν την κουμπαριά, που τον εμπόδιζε να τον τιμωρήσει...

Στις 25 Ιουλίου ο Κολοκοτρώνης κάλεσε σε συμβούλιο στο Κεφαλάρι τους καπεταναίους. Ήταν κι ο Υψηλάντης με τον Πετρόμπεη. Η γνώμη του ήταν πως ο εχθρικός στρατός δεν μπορούσε να μείνει άλλο στην Αργολίδα, θα πήγαινε για την Τριπολιτσά ή για την Κόρινθο. Μα πιο πολύ για την Κόρινθο. Μερικοί δεν συμφώνησαν μαζί του. Είπαν πως θάπρεπε να μείνουν στους Μύλους και στο Κεφαλάρι κι απο κεί να χτυπήσουν τους Τούρκους. 

.....Συγκέντρωσαν και κάψανε ότι γεννήματα είχαν για να μη βρεί τιποτα ο Δράμαλης.  Υστερα ο αρχηγός πήρε τους δικούς του και τράβηξε για τα Δερβενάκια.

...Φάνηκε η μπροστοφυλακή απ'το στρατό του Δράμαλη. Ήταν Αρβανίτες καβαλαραίοι.

Το σύνθημα τόδωσε ο αρχηγός βροντολαλώντας:" Πάνω τους Έλληνες" Οι Τουρκοαρβανίτες σαστισμένοι άφησαν τα Δερβενάκια και κάνανε κατά τον Αι-Στράτη να ξεφύγουν, μα ο Κολοκοτρώνης θα τους αποκόψει κι'απο δώ τον δρόμο....

.....4000 Έλληνες τσακίζουν το αναρίθμητο στράτευμα του Δράμαλη. Οι Τούρκοι φτάνουν σ'απόγνωση, το ίδιο και οι Πασαδες τους. Ο Νικηταράς αφήνει τα ταμπούρια του και με τα παλληκάρια του ορμά στα κατατρομαγμένα ασκέρια. Με τα σπαθιά τους πετσοκόβουν! Σωστό μακελειό! Ο Νικηταράς λύγισε ψυχικά να σφάζει. Τον ακούσανε οι συντρόφοι του να μονολογάει δυνατά: -Κουράγιο Νικήτα! Τούρκους σφάζεις!- σ'όλο το διάστημα άλλαξε 4 σπαθιά, γιατί του σπάζανε ή στομώνανε απ'την χρήση. Το ξημέρωμα της άλλης μέρας φανέρωσε την ανείπωτη καταστροφή που έπαθε χθες ο περήφανος στρατός του Μαχμούτ πασά Δράμαλη. Πάνω απο 4000 κουφάρια! Λάφυρα; Χρυσά με διαμαντόπετρες, λογιώ-λογιώ και τα πιο ακριβά! Ολοι πέσανε στην αρπαγή! Ο Δράμαλης που ερχόταν πιο πίσω σαν άκουσε το κακό του Άη -Στράτη, σταμάτησε το ασκέρι του και δεν άφησε να περάσει απ'εκεί....θάρρεψε λοιπόν ο πασάς πως θα μπορούσε να διαβεί απ'τα στενά στα Δερβενάκια Το μέγα λάθος του! Σαν μπήκε στο στένωμα του δρόμου,οι Έλληνες άνοιξαν ντουφέκι. Ο Νικηταράς κάποια στιγμή βλέπει μια καμήλα φορτωμένη μπαρούτι. Σκοπεύει και το βόλι τη βρισκει στο φόρτωμα. Παίρνει φωτιά η μπαρούτη, λαμπαδιάζει και ταρακουνιέται ο τόπος! Τα χάνουν οι Τούρκοι, τρομάζουν τα ζωντανά και ξαφνιασμένα τρέχουν ακατάστατα ποδοπατώντας τους πεζούς. Γίνεται μεγάλη αναταραχή. Τότε οι Έλληνες αφήνουν τα ταμπούρια και χύνονται κατα πάνω τους με τα γιαταγάνια στα χέρια. Αρχίζει σωστό μακελειό... για το χαλασμό που έκανε κείνη την στους Τούρκους ο Νικηταράς το κόλλησαν το παρατσούκλι "Τουρκοπελέκας", το χέρι του είχε πρηστεί απ' το αδιάκοπο ανεβοκατέβασμα που έκανε στο βαρύ του σπαθί. Τα δάκτυλά του δεν μπορούσαν ν'ανοίξουν για βγάλει απ'αυτά την λαβή του σπαθιού. Αναγκάστηκαν οι σύντροφοί του να βάλουν στην παλάμη ζεστό νερό ν'απολύσουν τα νεύρα απο τα δάκτυλα και να αφήσουν το σπαθί!

Η στρατιά του φοβερού Δράμαλη είχε αποδεκατιστεί. Μερικοί Τούρκοι περιγράφουν τον Κολοκοτρώνη σαν ένα Κύκλωπα μ'ενα μάτι  στο μέτωπο...

Μέσα Αυγούστου ξαναγύρισε ο Γέρος του Μωριά στην Τριολιτσά ως ήρωας! Τα κανόνια του κάστρου τον χαιρέτισαν! Οι Τριπολιτσιώτες βγήκαν να τον προυπαντήσουν , τον ζηγτωκραύγαζαν, πολλοί τον φιλούσαν,άλλοι έκλαιγαν και άλλοι γελούσαν απο την συγκίνηση. Αναρίθμητες χαρμόσυνες ντουφεκιές γέμιζαν τον αέρα. Και κείνος.. καβάλα στο άλογό του! , ένα όμορφο αράπικο άτι, λάφυρο κι αυτό. Κάτω απ'την σέλα του είχαν βάλει γαλάζιο ύφασμα ακριβό, χρυσοκέντητο με μισοφέγγαρα. Ολόγυρά του καβάλα κι' αυτοί σ'αράπικα άλογα κι'άλλοι καπεταναίοι! Ο Θοδωράκης κατασυγκινημένος κι'αυτός, απο την υποδοχή που τούκαναν.
Και να πώς τον περιγράφει ένας Ευρωπαίος, που έτυχε κείνη την ώρα στην υποδοχή του ήρωα:" Στο μέτωπό του, μαυρισμένο απ'τον ήλιο, στα πυκνά και σουφρωμένα φρύδια του ήταν ζωγραφισμένη μια περηφάνεια σκυθρωπή..."

 τέλος του 3ου μέρους συνεχίζεται.....

O ΑΓΙΟΣ ΜΟΥ! ...συνέχεια(Νο2)

ΚΛΕΦΤΟΚΑΠΕΤΑΝΙΟΣ

Ο Θόδωρος μόλις βγήκε στο κλαρί πήγε να συναντήσει το Ζαχαριά. Τον πρωτοκλέφτη κείνον, που ήταν καμάρι σ'όλο το Μωριά.

Μόλις τον αντίκρυσε ο Ζαχαριάς, απ'τα χαρακτηριστικά του κατάλαβε πως ήταν γιός του καπετάνιου του Κωνσταντή Κολοκοτρώνη. Τόσο έμοιαζε του πατέρα του.

Του ανέθεσε ο Ζαχαριάς να κρατήσει με τους Κολοκοτρωναίους, όπως λέγαν τους κλέφτες του, το Λεοντάρι της Γορτυνίας. Ο καπετάν Θόδωρος δέχτηκε. Και σε λίγο καιρό άρχισε τις μικροσυμπλοκές με τους Τούρκους. Πάντοτε νικητής.!

Σαν πάτησε τα είκοσι, παντρεύτηκε την  τριτότοκη κόρη του προεστού Καρούτσου απ'το Άκοβο(ο οποίος κατηγορήθηκε για ληστοτρόφος,και απεγχονίστηκε στο Ναύπλιο) την Κατερίνη.

Έγινε σύγαμπρος με το Σταματόπουλο, τον πατέρα του Νικηταρά, ο οποίος στον Αγώνα ύστερα, θα γίνει το δεξί χέρι, ο ίσκιος του θείου του Κολοκοτρώνη.

Για το διάστημα αυτό, ο ίδιος θα ιστορήσει στον Τσερτσέτη να γράψει στ'απομνημονεύματά του:

"Έχτισα σπίτια, επήρα προικιό, ελιές, αμπέλι, μύλο, έγινα νοικοκύρης, εφύλαγα και το βιλαέτι. Εστεκόμαστε πάντοτε με το τουφέκι".

Το 1797 ήταν δίσεχτη χρονιά για την κλεφτουριά. Πάλι οι Τούρκοι θελήσανε να τα βάλουν μαζί τους και να ξεκαθαρίσουν τον τόπο απ'τους κλέφτες.....ο κατατρεγμός ξακολουθούσε. Σε μια συμπλοκή ο Γέρος του Μωριά λαβώνεται για καλά. Κι απο'τ'αδέλφια του τώρα μονάχα ο Γιάννης Ζορμπάς απόμεινε. Τ'άλλα σκοτώθηκαν! Η λαβωματιά άρχισε να πρήζεται και να τον πονάει. Υποφέρει πολύ. Αναγκάζεται τότε να τραβήξει κατά την Μάνη. Φέρνει την γυναίκα του και τα παιδιά του στην Στεμνίτσα. Μα κι'εδώ δεν τον αφήνουν οι Τούρκοι να ησυχάσει. Ο Θοδωρής βλέπει πως για να γλιτώσει πρέπει να ξεμακρύνει έστω προσωρινά απ'τον Μωριά. Στα Εφτάνησα, που ήταν στη ρώσικη κατοχή, ο στρατηγός Ανρέπ ζητούσε να κάνει πολεμικό σώμα απο Μωραίτες.

Θα μένανε στη Ζάκυνθο μ'αρχηγό το Ρώσο Αρσένιεφ και καπεταναίους Έλληνες. Αφήνει  την οικογένειά του και όλη την ακίνητη περιουσία του στον ξάδελφό του και γαμβρό του Ιωάννη Μεταξά, να την διαχειριστεί.Το 1805 μαζί με τον Νικηταρά τον ξάδελφό του Γιαννάκη Κολοκοτρώνη και μερικά παλληκάρια φτάνει στην Ζάκυνθο. Μίλησε με τον στρατηγό Ανρέπ, ο οποίος του πρότεινε να δημιουργήσει πολεμικό σώμα με το οποίο ήθελε να χτυπήσει το Ναπολέοντα στη Νεάπολη. Ο Κολοκοτρώνης αποκρίθηκε: " Όσο απο μέρους μου,δεν μπαίνω στη δούλεψη σας. Τί έχω να κάνω με το Ναπολέοντα; 'Αν θέλετε όμως στρατιώτες για να λευτερώσουμε την πατρίδα μας, σου υπόσχομαι και πέντε και δέκα χιλιάδες! Μια φορά βαφτιστήκαμε με το λάδι. Και βαφτιζόμαστε και μια με αίμα, κι άλλη για την λευτεριά της πατρίδας μας!"

Κάθησε 15 ημέρες στη Ζάκυνθο και ξαναγύρισε στο Μωριά. Μείνανε όμως στη Ζάκυνθο ο ξάδελφός του κι ο Νικηταράς.

Φτάνοντας στον τόπο του, μαθαίνει τα άσχημα νέα. Ο Ζαχαριάς το καμάρι του Μωριά  πέφτει δολερά χτυπημένος.

Αλλο ψυχικό χτύπημα βρίσκει τον Γέρο. Κι είναι απ'ατα πιο δυνατά της ζωής του.  Χάνει τον αδελφό του το Ζορμπά και τον ξάδελφό του Γιώργα. Κυνηγημένοι ο Γιάννης ο Ζορμπάς με το ξάδελφό του Γιώργα, φτάνουν στο μοναστήρι των Αιμυαλών στη Γορτυνία. Ελπίζανε να βρούν κει καταφυγή απο έναν καλόγερο και του ζήτησαν να τους κρύψει...

...Ο Κολοκοτρώνης με μερικούς συντρόφους του μπαρκάρανε και σαλπάρανε για το Τσιρίγο. Βγήκαν κει την Μεγάλη Πέμπτη κι ύστερα μπήκαν στο καράβι του Ραυτόπουλου και τράβηξαν για τη Ζάκυνθο.

Ήταν 36 ετών ο καπετάν Θοδωράκης όταν άφηνε το Μωριά για να ζήσει μερικά χρόνια σ'άλλα χώματα...

ΣΤΗ ΞΕΝΗΤΕΙΑ

Ζούσε φτωχικά κι ολομόναχος σ'ένα δωματιάκι πάνω στο κάστρο. Κυνηγημένη η οικογένειά του, αφανισμένο απ'τους Τούρκους το βιος της, έφτασε κι αυτή στο νησί κοντά του. Η γριά μάνα του καπετάνισσα Ζαμπιά, η γυναίκα του Κατερίνη και τα 4 παιδιά του: Πάνος, Γιάννης, Γιωργίτσα κι η Έλένη.  Ο τρίτος γιος του, ο Κολλίνος γεννήθηκε αργότερα στο νησί. Χωρίς καμμιά δουλειά, για να ζήσει τη φαμελιά του, αναγκάστηκε να κάνει τον ζωέμπορα, ακόμα και το χασάπη. Ετσι πέρασε κοντά ένας χρόνος...Μπαρκάρισε σ'ένα καίκι και τράβηξε για τη Σκιάθο. Εδώ έσμιξε με Ρουμελιώτες στεριανούς καπεταναίους, που με καράβια πολεμούσαν τους Τούρκους. Αποφάσισε να μείνει για λίγο καιρό κοντά τους. Η  ζωή του όμως στην θάλασσα ήταν σκληρή, άνθρωπος του βουνού αυτός δεν μπορούσε εύκολα να συνηθίσει το πέλαγος....έβαλε όλη του τη δύναμη για να υποτάξει το χαρακτήρα του κι ένα πάθος του. Ήταν φοβερός καπνιστής. Χωρίς το τσιμπούκι του δεν μπορούσε να κάνει ώρα.

Κάποτε σε μια κακοκαιρία αναγκάστηκε να μη έχει καπνό.Τότε έξυσε απ'το τσιμπούκι τη νικοτίνη και να τη μυρίσει. Σαν ήρθε στα σύγκαλά του κι ένιωσε το τι έκανε πεισματωμένος πετάει το τσιμπούκι στη θάλασσα, μονολογώντας: Για τήραξε άνθρωπος που θέλει να λευτερώσει το Γένος του κι ο ίδιος δε μπορεί να λευτερωθεί απ'ένα συνήθειο. Θέε μου συχώρα με. Κι' απο τότε δεν ξανακάπνισε σ'όλη του τη ζωή!

Ξαναγύρισε στα Εφτάνησα.
Ο Τσώρτς τον κατάταξε στο στρατό του με βαθμό λοχαγού.
Με τα πολεμικά αυτά σώματα που έκανε ο Τσώρτς θέλησε το 1811 να κάνει απόβαση και να πατήσει την Λευκάδα, που ήταν στην γαλλική κατοχή. Στον γαλλικό στρατό όμως υπηρετούσαν μισθοφόροι και κάμποσοι Έλληνες. Δύσκολη η θέση του Γέρου, πώς να χτυπήσει τους πατριώτες του;
Τη φορεσιά του δε την άλλαξε όμως. Μονάχα μερικά συμπληρώματα. Φόρεσε περικεφαλαία, που είχε μπροστά σταυρό κι έβαλε και του χάραξαν απο κάτω την ελληνική λέξη "ΕΙΘΕ" Εβαλε στους ώμους του εγγλέζικες επωμίδες και πολεμικό θώρακα. Αυτή την στολή τη φύλαξε σ'όλη του τη ζωή. Δεν την φορούσε όμως παρά σ'επίσημες στιγμές... Ο Κολοκοτρώνης τότε έδειξε την πολεμική του τέχνη μα και σύνεση. Οι Εγγλέζοι τον προβιβάσανε σε συνταγματάρχη, μαγιόρο. Απ'όλη τη στρατιωτική του υπηρεσία στους Φράγκους, έβλεπε πως για το μεγάλο πόθο, την απελευθέρωση του έθνους του, κείνοι δεν νοιάζονταν. Γι'αυτό και με παράπονο λέει: "Είδα τότε ότι κάνουμε θα το κάμουμε μονάχοι και δεν έχουμε ελπίδα καμμιά απο τους ξένους..." Στη Ζάκυνθο ένιωσε δυο οικογενειακές χαρές και μια τρανή λύπη. Στο νησί γεννήθηκε το στερνοππαίδι του ο Κωνσταντής που τον φώναζε Κολλίνο(Την προσωνυμία Κολίνος, του την κληροδότησαν κάποιοι αριστοκρατικοί κύκλοι του νησιού που συνήθως μιλούσαν Ιταλικά. Προφανώς, προέρχεται από την συγκοπή της γνωστής λέξης πικολίνο-μικρό)

 και πάντρεψε την κόρη του Ελένη με τον Νικήτα Δικαίο. Όμως έχασε την γυναίκα του Κατερίνη που υπεραγαπούσε! Στο μνημόσυνο που της έκανε στον Αι- Γιώργη των Λατίνων, έτσι έλεγαν την ζακυνθινή οικογένεια που ήταν ιδιοκτησία της η εκκλησία, το δίσκο με τα κόλυβα, απ'το σπίτι στην εκκλησία,τον πήγε ο ίδιος πάνω στο κεφάλι του για να δείξει πόσο αγαπούσε τη χαμένη συντρόφισσά του. Σ'αυτή την εκκλησία αργότερα θα βαφτίσει ο ίδιος νονός το στερνοπούλι του Κολλίνο. 

Στο  ίδιο εκκλησάκι του Αι-Γιώργη των Λατίνων, γονατιστός και με τρεμάμενη απο συγκίνηση φωνή έδωσε  και τον όρκο της Φιλικής μπροστά στον Πάγκαλο και στον παπά Άνθιμο Αργυρόπουλο.

Κάποια μέρα ο μικρός Κολλίνος περιεργαζόταν την περικεφαλαία του πατέρα του και τον ρώτησε τι σήμαινε η χαραγμένη λέξη ΕΙΘΕ πάνω σ'αυτήν. Ο Θοδωρής τότε του εξήγησε ότι σημαίνει μακάρι, άμποτες...είθε, είθε να φτάσει η μέρα που θ'αναγεννηθεί η Ελλάδα! Αφού σταμάτησε για λίγο συνέχισε: "Νομίζω  όμως παιδί μου πως έφτασε το είθε..." Την άλλη αυγή, όταν τα παιδιά ξύπνησαν είδαν πως ο πατέρας τους δεν ήταν πια σπίτι. Για τρανή δουλειά έφυγε τους είπε η λιγόλογη κι αυστηρή γιαγιά Ζαμπιά. Τα παιδιά όμως είδαν πως τ'άρματά του δεν ήταν κρεμασμένα στον τοίχο.

Ο καπετάν Θοδωράκης Κολοκοτρώνης, αρμένιζε πια για τ'ακρογιάλια της Μάνης, νάβγει κει να σπάσει τις αλυσίδες απ'τους ραγιάδες και να σκορπίσει στη χώρα του τη Λ Ε Υ Τ Ε Ρ Ι Α!

Tέλος Β΄ΜΈΡΟΥΣ Συνεχίζεται...

Ο ΑΓΙΟΣ ΜΟΥ..!

Τον μήνα Μάρτη, διάλεξα να σας μιλήσω για τον Άγιο μου, αυτόν που έχω μέσα στην καρδιά μου! Απο μικρό παιδί ακόμα στεκόμουν ώρες ατελείωτες κάτω απο την φωτογραφία του, (την συναντούσες συχνά, στα χρόνια τα δικά μου τα μαθητικά) στους τοίχους των σχολείων και μελετούσα τα χαρακτηριστικά του.. προσπαθούσα μέσα απο φωτογραφίες να μπω στο τούνελ του χρόνου και να βρεθώ κοντά του,  να τον ακούσω, να τον καταλάβω, να τον θαυμάσω να τον προσκυνήσω!


Ο μήνας Μάρτης περιλαμβάνει μια μεγάλη επέτειο για τους Έλληνες! Γιορτάζουμε την επανάσταση του 1821 και την απελευθέρωσή μας απο τον τούρκικο ζυγό που κράτησε πάνω απο τέσσερις αιώνες!

Η επανάσταση δεν θα είχε γίνει εάν ένα πρόσωπο δεν υπήρχε για να την υποστηρίξει μέχρι τέλους!

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ ονομάζεται και θα σας διηγηθώ κομμάτια απο την ζωή του, που περισσότερο θα αναδείξουν το μεγαλείο του χαρακτήρα του και λιγότερο τις ηγετικές και στρατιωτικές ικανότητές του!

Τα αποσπάσματα της βιογραφίας" ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ" που διάλεξα να σας διηγηθώ επιλέχθηκαν απο το βιβλίο του ΤΑΚΗ ΛΑΠΠΑ, που το αγόρασα απο το σπίτι-μουσείο της Λασκαρίνας Μπουμπουλίνας στις Σπέτσες( Συμπεθέρας του: O γιός του Πάνος παντρεύτηκε την κόρη της Ελένη)

ΚΛΕΦΤΙΚΟ ΒΛΑΣΤΑΡΙ

Μεγάλη Παρασκευή του 1770 στην Τριπολιτσά . Νύχτα αφέγγαρη, ολοσκότεινη.
 Και την Μαρτιάτικη αυτή νύχτα ακούγονταν σπαρακτικές κραυγές, πνιγμένες φωνές να την πλημμυρίζουν και ν'ανακατεύονται εδώ κι εκεί μ'άγρια ξεφωνητά και με ντουφεκιές...

-Δεν θέλω μπρε ν'ανασαίνει Γκιαούρ μέσα στην Τριπολιτσά, είπε ο Οσμάν Μπέης ο αφέντης της Τριπολιτσάς!

Μεμιάς Τούρκοι κι Αρβανίτες ξεχύθηκαν στα σοκκάκια να φέρουν σε τέλος την προσταγή του αφέντη τους. Κάμποσοι Έλληνες πέσανε απ'τα κουμπούρια των Τούρκων κι απ'τα χατζάρια των Αρβανιτάδων....Μπόρεσαν όμως μερικοί να ξεφύγουν .Κρύφτηκαν κείνο το βράδυ στο λόγγο της Αλωνίσταινας. Σκόρπισαν απ'όλες τις μεριές, άλλοι απ'εδώ και άλλοι απ'εκεί.

Ένα μπουλούκι μ'αρκετούς τραβήξανε για την Μεσσηνία.Είχαν βάλει στην μέση τα γυναικόπαιδα οι άντρες και τα προστάτευαν. Μαζί μ'αυτούς ήταν κι η καπετάνισσα η Ζαμπιά, με τα τρία της παιδιά. Η γυναίκα του καπετάν Κωνσταντή, πρωτοκλέφτη του Μωριά. Κείνος τότε βρισκόταν κατά την Κόρινθο. Μα η καπετάνισσα όλο κι'αργοπορούσε την φευγάλα της συντροφιάς. Ηταν ετοιμόγεννη, με την κοιλιά στο σαγόνι. Μ'όλο τούτο όμως ακολουθούσε όσο της ήταν μπορετό. Το μοναδικό άλογο που είχαν και καβαλούσε ο πεθερός της, παλιός κλέφτης, γέρος πια, ο καπετάν Γιάννης, πότε πότε ξεκαβαλούσε και έβαζε την νύφη του μα εκείνη δεν την βόλευε να σταθεί καβάλα και προτιμούσε να περπατάει. Την είχαν αρχίσει οι πόνοι..

Ήταν Δευτέρα της Λαμπρής. Πήρανε την πλαγιά στο Ραμαβούνι, στην παλιά Μεσσηνία. Μια πλαγιά γεμάτη θάμνους κι αγριάγκαθα. Οι πόνοι της Ζαμπιάς γίνανε αβάσταχτοι! Σταμάτησαν όλοι. Την ξάπλωσαν παράμερα κάτω απ'ένα δέντρο. Και σε λίγο η καπετάνισσα χάρισε στον καπετάν Κωνσταντή το τέταρτο αγόρι του και στην Ελλάδα τον λευτερωτή της! Αυτό που θα του δώσουν τ'όνομα Θεόδωρος, μα θα τον φωνάζουν χαιδευτικά Θοδωράκη!

-Αγόρι είναι καπετάνιε! Να σου ζήσει ο καινούργιος εγγονός! εύχονταν η ομήγυρις ...

Ο γεροκαπετάνιος κούνησε θλιμμένα το κεφάλι κι ύστερα μίλησε αργά.

-Κι αυτό το αγόρι θα παντρευτεί, θα κάνει έγγόνια και ξαγγόνια και λευτεριά το Γένος μας δε θα δεί!..

Και το μπουλούκι τράβηξε τον δρόμο του...

Στην ΜΑΝΗ, μέσα σ'ένα πύργο μεγάλωσε ο Θοδωράκης. Σαν έγινε έξη-εφτά χρονώ και καταλάβαινε άκουγε για την γενιά του όπου πάππου προς πάππου ήταν κλέφτες και πολεμούσαν τους Οθωμανούς.

Το επίθετό τους ήταν Τσεργίνηδες. Ένας απο τους προγόνους του, σε συμπλοκή με τους Τούρκους, λαβώθηκε στα πισινά κιήταν αδύνατο να κουνήσει απο ένα κοτρόνι που είχε για ταμπούρι. Κλέφτης και κοτρόνι απ'τα μακριά φαινόταν σα να ήταν ένα. Τον αντίκρυσε κάποιος Αρβανίτης και φωνάζει:

-Ορέ τι μπεθεκούρας είναι κείνος!
Δηλαδή τι κολοκοτρώνης είναι κείνος! το άκουσαν οι άλλοι και ξαναείπαν χορατεύοντας το κολοκοτρώνης. Απο τότε τους έμεινε το παρατσούκλι Κολοκοτρώνης για επίθετο και χάθηκε το Τσεργίνης. Οι Κολοκοτρωναίοι ήταν οι πιο δυνατοί και ανυπάκουοι κλέφτες του Μωριά!!!

Τον πατέρα του ο Θοδωράκης δεν τον έβλεπε παρά αραιά και που. Ο Καπετάν Κωνσταντής όλο τον καιρό πολεμούσε τους Τουρκαρβανίτες. Καιρό είχε να πατήσει στο σπιτικό του... Για τούτο ο Θοδωράκης δεν χόρταινε να τον βλέπει και να τον καμαρώνει. -Θεέ μου βοήθα να γίνω σαν τον πατέρα μου! προσευχόταν...

Ο Σερασκέρης Αλήμπεης ξεκίνησε το πόλεμο...θαρρούσε κανείς πως οι πύργοι θα ξεκολλήσουν συθέμελοι και θα σωριαστούν. Μα οι Έλληνες δεν τα χάσανε... κείνο τον καιρό ο Θοδωράκης ήταν δέκα χρονών. Ξεκολλημό δεν είχε απ'τους πολεμιστές. Και κείνοι για να τον ευχαριστήσουν του δίνανε και έριχνε με τα καριοφύλια τουςμέσα απο ις πολεμίστρες στον τοίχο. Στην τρίτη κιόλας τουφεκιά ο μικρός Θοδωράκης γκρέμισε νεκρό απ'τ'αλογό του ένα ντελή(ιππέα)!

Τάφεραν τα μαντάτα στον καπετάνιο:- To μάτωσε ο Θοδωράκης! καπετάνιε. Έκανε σεφτέ σ'ένα ντελή!

Υστερα ο Θοδωράκης σκότωσε άλλους τρεις Τούρκους. Δώδεκα μέρες κράτησε ο πόλεμος, οι πολιορκητές πολλοί, λίγοι οι κλεισμένοι.....σκοτώθηκαν εκεί τ'αδέλφια του καπετάν-Κωνσταντή ο Αποστόλης κι ο Γιώργης. Ο ίδιος ο καπετάνιος λαβώθηκε βαριά απο μια σπαθιά που του κατάφερε κάποιος Τούρκος. Αποτραβήχτηκε, για να γλυτώσει κρύφτηκε μέσα στον λόγγο. Όμως δεν τα κατάφερε, τον βρήκανε μερικοί Τούρκοι και δολερά τον αποτελείωσαν.

Οι Έλληνες απεφάσισαν έξοδο. Στην έξοδο αυτή χάθηκαν και τα τρία αδέλφια του Θοδωράκη. Ο ίδιος, η μάνα του και η αδελφή του σώθηκαν με τους άλλους. Η χήρα Ζαμπιά φρόντισε και βρήκε τα χαμένα παιδιά της, τον Γιάννη τον εξαγόρασε απο έναν Τούρκο, τον Χρήστο τον βρήκανε στην ύδρα και τον Νικόλα τον έσωσε ένας ναύτης Έλληνας. Δυο χρόνια έζησαν σαν πρόσφυγες μέσα στην φτώχια στην Μηλιά η ορφανεμένη οικογένεια του Κωνσταντή.
Κάποτε η μάνα με δάκρυα στα μάτια που θυμήθηκε τον άντρα της ρώτησε τα παιδιά της: Πότε θα μεγαλώσετε να κόψετε με το σπαθί σας τους άπιστους που σκότωσαν τον πατέρα σας;
-Εγώ σαν μεγαλώσω μάνα, θα σου φέρω εφτά Τούρκικα κεφάλια, αποκρίθηκε ο Χρήστος
-Εγώ μάνα θα σου φέρω εκατό και θ'ανάψουμε φωτιά να τα κάψουμε και να πηδήσουμε,λέει ο Γιάννης. Μονάχα ο Θοδωρής στέκει συλλογισμένος κι αμίλητος. Και αφού ανώφελα η μάνα του πρόσμενε και απ'αυτόν απόκριση τον ρωτάει
-Αμ εσύ Θοδωράκη;
-Εγώ μάνα δεν βάζω τούρκικα κεφάλια στο ταγάρι μου γιατί βρωμάνε. Θα τους διώξω τους Τούρκους απ'τον Μωριά για να γλυτώσουμε μια για πάντα! Τόπε και το έκανε...

Ήταν κάποια μέρα βροχερή . Ο Θοδωράκης το γαιδουράκι του το είχε πολυφορτωμένο ξύλα και όπως κατέβαινε σε ένα σοκκάκι της Τριπολιτσάς το ζωντανό γλίστρησε στο καλντερίμι και σωριάστηκε. Εκείνη την στιγμή έτυχε να περνά ένας Μπέης, με το πέσιμο του γαιδάρου πέταχτηκαν βρωμόνερα και πιτσίλισαν τον περαστικό μπέη, ο οποίος θυμωμένος γυρίζει και αστράφτει δυο χαστούκια στον Θοδωράκη. Ο Θοδωράκης τάχασε. Θόλωσαν τα μάτια του, έτριξε τα δόντια του μα δεν κινήθηκε! Μόνο βοήθησε το γαιδουράκι του ν'ανασηκωθεί μα αυτό όλο και γλιστρούσε και ξανάπεφτε, μα με τα πολλά στάθηκε στα πόδια του. Τότε ο Θοδωράκης κατάλαβε ότι ένας Φράγκος περιηγητής τον είχε βοηθήσει. Έπιασαν κουβέντα και ο Θοδωράκης κατάλαβε πως ήρθε για να δεί τα αρχαία μας. Ειρωνικά λοιπόν του είπε: Eσείς οι Φράγκοι νοιάζεστε μοναχά για τ'αρχαία, μα για τους ανθρώπους τίποτα για την κατάντια των Γραικών;
-Τους συμπονάμε, όπως τώρα πριν λίγο είδα που σε χτύπησε ο Τούρκος και πόνεσε η ψυχή μου...
-Φράγκε, οι Γραικοί δεν έχουν ανάγκη απο συμπόνια...άρματα και μπαρουτόβολα θέλουν..μας στέλνετε απ'αυτά και τότε σου υπόσχομαι πως τα χαστούκια που μου έδωσε πριν ο μπέης θάρθει μια μέρα που θατου τα επιστρέψω με τόκο σ'ολάκερο το ντοβλέτι της  Τουρκιάς!..
Ξαφνιάστηκε η μάνα του σαν τον είδε να γυρίζει στο χωριό με φορτωμένο το ζωντανό και στάζοντας απο την βροχή. Ο Θοδωράκης της τα ιστόρησε ένα προς ένα και αποφασιστικά της δήλωσε:
Πάει  πια μάνα! Αυτό ήταν το τελευταίο μου.Τώρα πήρα απόφαση έλεγα να περάσει λίγος καιρός να μεγαλώσω κάμποσο ακόμα, μα δεν γίνεται πια αλλιώς. Θα πιάσω το κλαρί.
Ήξερε η Ζαμπιά πως άμα έλεγε κάτι ο γιός της θα το έκανε...ανώφελη θα ήταν κάθε προσπάθειά της να του αλλάξει την γνώμη, ήταν η μοίρα της γενιάς αυτή!
Ο Θοδωράκης έστειλε παραγγελιά σε μερικά γνωστά παλληκάρια του πατέρα του, σε ξαδέλφια του και κείνα με μιας τρέξανε να τον ανταμώσουν. Δέχτηκαν όλοι να φτιάξουν τον κλέφτικο νταιφά, μαζί του κιο αδελφός του ο Γιάννης. Αρχηγός ο Θόδωρος, ο καπετάν Θοδωράκης τώρα πια!

Ίσαμε τριάντα νομάτοι συνάχτηκαν κάποια μέρα στο Λιποβίτσι το χωριό του πατέρα του και απο εκεί μπήκανε στην Αλωνίσταινα και Χαρυσοβίτσι. Ακούστηκε πια σ'όλη την Τριπολιτσά κι ύστερα σ'όλο τον Μωριά πως ο γιός του σχωρεμένου Κωνσταντή βγήκε στο βουνό και μπήκε στο ποδάρι του.
Χάρηκαν οι Ρωμιοί, μπήκανε σε έγνοια οι Τούρκοι και το κουβέντιασαν οι Αρβανίτες...
Οι μετρημένες πράξεις του Θοδωράκη, οι σοφές και σωστές γνώμες του, εντυπωσίασαν τους συντρόφους κλέφτες απο την πρώτη κιόλας μέρα.
-Τούτος δεν είναι νιος, είναι γέρος στο μυαλό είπε κάποιος στα παλληκάρια. Και του κόλλησε το "γέρος". Γίνηκε γνωστός ύστερα σ'όλο τον Μωριά, σ'όλους τους Γραικούς, μ'αυτό το παρατσούκλι. Και το Γέρος θα συνοδέψει για πάντα τον πολέμαρχο του Μωριά και μ'αυτό θα περάσει στην ΙΣΤΟΡΙΑ...

ΤΕΛΟΣ Α΄ ΜΕΡΟΥΣ 

OI ΟΜΟΡΦΙΕΣ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ...

```Ένας φίλος που συνήθιζε να κοροιδεύει (σε σημείο χλευασμού) την ενασχόλησή μου με το μπλογκ, επείσθη τελικά, για την θετική επίδρασή του  στην διάθεσή μου.
Ευχαριστημένος προφανώς, και για να ενισχύσει το καλό αποτέλεσμα των θεμάτων του ιστολογίου μου έστειλε μία φωτογραφία προς ανάρτηση.!
Την τράβηξε, όπως μου έγραψε με την φωτογραφική του μηχανή μέσα απο το αυτοκινητό του, κινδυνεύοντας μάλιστα να χάσει τον έλεγχο της οδήγησης του αυτοκινήτου του και να χτυπήσει με διερχόμενη νταλίκα!
Ευτυχώς ο φίλος τα κατάφερε απέφυγε το ατύχημα  και αποτύπωσε με τον φακό του το ουράνιο τόξο, που χρωματίζει πανέμορφα τον καταγάλανο ουρανό της  Ελληνικής υπαίθρου!
Δεν θα μπορούσα ποτέ να μην τιμήσω το δώρο του και να στερήσω απο εσάς την απόλαυση της ομορφιάς του.!

Αφήνω τον τίτλο ακριβώς όπως μου τόγραψε εκείνος!
"ΟΙ ΟΜΟΡΦΙΕΣ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ.."

Τον ευχαριστώ πολύ και του αφιερώνω το παρακάτω μουσικό κομμάτι, που έχει τον τίτλο Ουράνιο Τόξο!
Το ζευγάρι χορευτών  που το χορεύει είναι ιδιαίτερο, εφ'όσον ο χορευτής στηρίζεται μόνο στο  ένα γερό του πόδι και στην μεταλλική πατερίτσα του και η χορεύτρια κινείται έχοντας σύμμαχο μόνο το ένα της χέρι!