ΟΠΩΣ ΤΑ ΛΕΜΕ ...ΝΑ ΤΟΥΣ ΤΑ ΠΕΙΣ!!! ΥΠΟΓΡΑΦΗ: ΓΙΩΡΓΗΣ-ΘΟΔΩΡΗΣ

MAMOYNI:Επειδή δεν αντέχω άλλο την συστηματική απομυθοποίηση των ηρώων μου, που τελευταίως διαπιστώνω  πως μεθοδεύεται απ'τα κανάλια της ελληνικής τηλεόρασης ακόμα και απο αυτό το κρατικό της ΝΕΤ με σχετικές εκπομπές-ντοκιμαντέρ  και  επειδή αδυνατώ να καταλάβω τον σκοπό αυτής της γενικής τάσης απο ορισμένους Ελληνες(τρομάρα τους) διαννοούμενους ιστορικούς  καθηγηταράδες  Ελληνικών και ξένων πανεπιστημίων, με την βοήθεια ορισμένων δημοσιογράφων, αφιερώνω το παραπάνω άσμα του Γιώργη Καραϊσκάκη και Θοδωρή Κολοκοτρώνη με όλη μου την αγάπη...
Μαζί τους είμαι και εγώ...!
Εξαιρετικά αφιερωμένο σ'όλα τα καρακόλια της πατρίδας μου!!!

Κάρυ, ετοιμάσου ....απόψε θα πάμε να δούμε νέο Ελληνικό κινηματογράφο!

Τους Ιππείς της Πύλου:

Eδώ λίγα λόγια για την υπόθεση του έργου...

Ο Τηλέμαχος,

ηθοποιός με ένδοξο παρελθόν και αβέβαιο μέλλον, εγκαταλείπει στα πενήντα του την Αθήνα για να γλiτώσει από τις τράπεζες. Με τη βοήθεια του Μπάμπη του «Φου», βρίσκει καταφύγιο σε ένα ερημωμένο κάστρο, στην καρδιιά της Μεσσηνίας. Μοναδικοί κάτοικοι, δύο αδέρφια που δε μιλιούνται και μια ανηψιά που τους βαρέθηκε κι έφυγε, η Δημοκρατία.
Ο Τηλέμαχος την συναντάει τυχαία και μαγεύεται. Λίγο τα σιρόπια του γιατρού για τα πνευμόνια του που έχουν γίνει ορυχείο, λίγο τα τσίπουρα, λίγο οι «απαγορευμένες ουσίες» του Μπάμπη ... οι θεοί βάζουν το χέρι τους και η Δημοκρατία επιστρέφει στον τόπο της!

Όνειρο, πραγματικότητα, ή και τα δυό? Κρίνετέ το εσείς, κι όποιος το βρει, κερδίζει ένα παστέλι Καλαμών.

Λίγα λόγια του σκηνοθέτη

«Οι Ιππείς της Πύλου είναι μια ανατρεπτική κοινωνικοπολιτική σάτιρα και όχι μόνο. Στους Ιππείς, η αλληγορία έχει τον πρώτο λόγο και ύστερα οι ήρωες, που είναι απλοί καθημερινοί άνθρωποι και που ο καθένας έχει το χούι του, την μοίρα του και τον χαρακτήρα του. Το απρόοπτο πρωταγωνιστεί στην ταινία, τα στοιχεία της φύσης και οι μύθοι, με πρώτον το μύθο του Προμηθέα, που έδωσε την φωτιά στους ανθρώπους να ζεσταθούν και εκείνοι καήκανε.

Θέμα συνείδησης θέτουν οι Ιππείς.  Συνείδησης και αυτογνωσίας.
Οι Ιππείς της Πύλου είναι οι συνειδητοί πολίτες, οι πολίτες του κόσμου, οι κοσμοπολίτες που έλεγε και ο Αντισθένης ο φιλόσοφος.
Οι ενεργοί πολίτες που γίνονται εθελοντές και μπροστάρηδες για να αφυπνίσουν συνειδήσεις. Για να σας σηκώσουν από "κρεβάτια, καρέκλες, πολυθρόνες, ντιβάνια" και να σας φέρουν στα fora, στις διαδηλώσεις, στις αγορές, στα θέατρα και στα σινεμά.
Στα περιβόλια μέσα στους ανθισμένους κήπους στη ΖΩΗ και στην Μεσσηνία φυσικά μην ξεχνιόμαστε!!!

Λαθρομετανάστης στην πατρίδα του ο ήρωας μας ο ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ δραπετεύει από την έδρα του την Αθήνα, προς άγνωστη κατεύθυνση για να γλυτώσει από Τειρεσία, τράπεζες, ΔΝΤ και τα ρέστα. Αντί-ήρωας στην ουσία. Μαθαίνει παθαίνοντας. Φεύγει σαν κλέφτης από το θέατρο του και από την ΕΣΤΙΑ του, αφήνοντας πίσω του συντρίμμια, χρέη και όνειρα. Μια σκουπιδιάρα από την Πύλο έρχεται να φορτώσει τα σκηνικά και τη μοίρα του. Την έστειλε ένας φίλος. Ευτυχώς που υπάρχουνε και αυτοί. Δυο τελάρα όμως από τα σκηνικά είναι μεγάλα και δεν χωράνε στην σκουπιδιάρα.
Είναι η θεά Αθηνά και ο Προμηθέας λυόμενος ο αρχιδοφούντης, κρίμα!

Πρέπει να φύγουν γρήγορα όμως πριν έρθουνε οι τράπεζες και του φορέσουν τα βραχιόλια. Πάμε, πάμε, πάμε λέει στον Μπάμπη, στον οδηγό της σκουπιδιάρας αλλά δεν ξέρει που πάει!! Πληροφορείται ότι πάει στην Πύλο..σαν τον άλλο Τηλέμαχο, τον γιο του Οδυσσέα που είχε πάει στη Πύλο να μάθει νέα για τον πατέρα του...

Η θεά Αθηνά, ο Προμηθέας και ο Καραγκιόζης μένουν στο θέατρο αμανάτι να κάνουν παρέα στην πρέζα και στους οικονομικούς μετανάστες.
Εκεί στις γειτονιές της Αθήνας στους δρόμους των παππούδων μας...Πλατεία Θεάτρου, Αθηνάς, Σωκράτους, Ευριπίδου, Σοφοκλέους, Αριστοφάνους, Αισχύλου, Μενάνδρου...Η Ακρόπολη στο βάθος.

Αχ πατρίδα μου καημένη!

Κι απ' τα κόκκαλα βγαλμένη...

"Τίποτα δεν είναι τυχαίο, ούτε το ατύχημα" λένε οι λάμιες στην ταινία.

Σας περιμένω με αγάπη και σας υπόσχομαι το καλυτε(ρότε)ρο μου.

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ:

Νίκος Καλογερόπουλος

ΠΑΙΖΟΥΝ:

Νίκος Καλογερόπουλος,

Ηλίας Λογοθέτης,

Βάνα Μπάρμπα,

Γιώργος Κιμούλης,

Τάκης Σπυριδάκης,

Δημήτρης Καμπερίδης,

Ιουλία Καλογρίδη,

Αντώνης Καφετζόπουλος

ΜΟΥΣΙΚΗ:

Νίκος Καλογερόπουλος

ΜΟΝΤΑΖ:

Γιώργος Μαυροψαρίδης



Γεννήθηκα στα 1800 (συνέχεια)

Είχε μεγάλη καρδιά ο Πάνος Γεωργούσης, εξόν απ' την ευμορφιά του!

Αυτός μ'εσωσε απο τα χέρια των Τούρκικων σκυλιών. Απο τότε γινήκαμε φίλοι. Αχώριστοι! Συντρόφια στα αίματα, στη φωτιά, στα δάκρυα, στις εκδίκησες! Σ'όλα!
Θα πήγαινε εκείνος στην βάρδια; Σιμά και γώ...Θα μ'έστελναν με τον καπετάν-Λάππα να στρατολογήσω στα χωριά; Kοντά και κείνος.
Ο πικρός σίφουνας που άρχισε δυο-τρείς μέρες πριν τον Βαγγελισμό, όσο πήγαινε δυνάμωνε!

Πόλεμος στου Λάλα, στην Πάτρα, στο Σανταμέρι, στο Χλιμούτσι!
Εκεί ήμουν πάντα δίπλα στον Πάνο.
Ο ραγιάς άλλαξε! Μας φαινόταν πως όλοι και όλα είχαν απο την μια στιγμή στην άλλη, αλλάξει!
Οι Γραικοί σήκωσαν κεφάλι και πλέον κοίταζαν άφοβα τον αγά, τον προεστό και τον θάνατο!
Ετσι σιγά-σιγά άλλαξα κι'εγώ.
Ό,τι δεν έκαμαν τα λόγια του πατέρα μου, έκαμε ο κίντυνος και η κακοπάθεια.
Δεν με τρόμαζαν πια οι σκοτωμένοι και τα αίματα, ούτε με συγκινούσαν τα δάκρυα, ο χωρισμός, η ορφάνια.
Σ'ενα μοναχά δεν μπόρεσα ν'αλλάξω...Μοναχά στην ματιά εκείνου. Του Πάνου μου!
Αχ το κακοθήλυκο! Το κακοθήλυκο!
Τι να κάμουν τ'άρματα και τα ζουνάρια μου;  Tι να κάμει  το θέλημα του πατέρα;
Πώς θα γινόταν το θάμα, ν'αλλάξει η γυναικεία μου φύση, έτσι όπως αλλάζουν τα μαγικά ραβδάκια τα κάρβουνα σε θησαυρούς στα παραμύθια;

Ωχ! Τι αγρύπνιες μανούλα μου, μέσα στον κάματο και τι φαρμάκια στην χαρά της νίκης!
Πόσες φορές πήρα την αγάπη μου και την έπνιξα σε θυμούς και πικρά λόγια εναντίον του!
Πόσες φορές σήκωσα την αναθεματισμένη πιστόλα να την αδειάσω στα δασύτριχα στήθη του, να σβήσω την λάβρα που με δαιμόνιζε.
Δοκίμασα και τ'άλλο ...να φύγω απο κοντά του, να πάω σ'άλλο καπετάνιο.
Μα πού, η καψερή να τ'αντέξω; Τα ρημάδια τα πόδια μου αντί να με πηγαίνουν μπροστά μ'οδηγούσαν πίσω όπως το τυφλάλογο στο πράσινο λιβάδι.
Μια βολά , οχού πόσο ζωντανά το θυμούμαι, λίγο έλειψε να προδοθώ μοναχή μου.
Όσο την θυμούμαι κείνη την μέρα, η κακορίζικη, ανατριχιάζω.
Ο Σισίνης μας έστειλε μ'άλλα εκατοπενήντα παλληκάρια στον Γέρο.

Ημασταν στα Δερβενάκια και είχαμε στήσει το καρτέρι στον πασά-Δράμαλη, που γύριζε για τον Κόρθο.
Εμείς με τον Νικήτα Σταματελόπουλο, είχαμε πιάσει τον Άη Σώστη.

Οι Αλωνιστιώτες το Αγριλόβουνο, ο Αντωνάκης Κολοκοτρώνης τον Ζυγό.
Εγώ με τον Πάνο γονατισμένοι πίσω απο'να πουρνάρι καρτερούσαμε να μπούνε οι Τούρκοι στην ρεματιά.
Σε μια στιγμή πιάνω την ματιά του να με κοιτάζει έτσι γονατιστή.
Με θάμαζε! Μα την Παναγιά την Δέσποινα..με θάμαζε σου λέω!
Μη με τηράς τώρα, ήμουν όμορφη, πολύ όμορφη στα νιάτα μου!
Έχωνα στην τραχηλιά το λαιμό μου, έκρυβα τα χέρια, έσφιγγα τα στήθη μου να μη προεξέχουν, άλλαζα την φωνή μου, μα πού!
Τα κατακαημένα νιάτα φαίνονταν ...
-Ορέ αδελφέ Μάριε, τι χεράκια είναι φτούνα;  μου λέει άξαφνα.
Ορέ φτούνα δεν κάνουν για σπαθί παρά για βελόνι!
Αλαφιάστηκα, έριξα τα μάτια χάμω και μ'έπιασε σύγκρυο.
-Μα το σταυρό, συνέχισε, αν δεν σε γνώριζ'απο καιρό, θα'λεγα πως είσαι γυναίκα.
Και πως σ'αγάπησα! Όχι άλλον άνθρωπο δεν αγάπησα έτσι..!
Ωχου! η κακομοίρα...τι λόγια ήταν εκείνα,  ξύπνησαν μέσα μου το φίδι!
Ανάδεψαν στα φυλλοκάρδια μου τον αμαρτωλό σπόρο της Εύας.
Γύρισα τα μάτια ψηλά, κόντευε να βασιλέψει ο ήλιος.
Το τσιτσίρισμα των πουλιών,το μουρμούρισμα του ρυακιού,η μοσκοβολάδα του θυμαριού μεθούσαν το κεφάλι μου...κι'εκραζαν την αγάπη!
Έδιωχναν τον πόλεμο και με τραβούσαν στον χορό της φωτιάς.
Ενοιωθα την φλόγα να καίει τα μάγουλά μου, τα μάτια μου μισόκλεισαν.
Έτρεμα ολάκερη!
Τα μέλη μου έγιναν βαριά και μαλακά σαν το προζύμι της μάνας.
Σήκωσα τα μάτια να τον ιδώ, και τότε μόνο τα κόκκινα χείλη του αντίκρυσα να με τραβούν στη κόλαση.
-Μπαμ!!! Βρόντηξε μια τουφεκιά και μ'έκανε να πηδήξω ορθή.
Έπεσε το πρώτο τουφέκι κι ακούστηκε η αγριοφωνάρα του Γέρου.

Οι Τούρκοι μπήκαν στην ρεματιά.
Οι καπετανέοι τους  χτύπησαν και τους έστειλαν ευτύς απάνω μας.
Τους χτυπήσαμε και μεις... τ'έχασαν!
Θέλουν να πισωπατήσουν μα δεν έχουν πούθε να κάνουν κι άλλοι γκρεμίζονται και τους συνεπαίρνει το ρέμα ανθρώπους και  άλογα,  στον μανιασμένο αφρό του.

Τι φονικό εγίνηκε τότε! Ακόμη σωροί κείτονται τα κόκκαλά τους εκεί.
Ο Πάνος ήταν μαζί μου στην αρχή, μα στην αντάρα μέσα τον έχασα. Τον γύρεψ'αποδώ, αποκεί, φώναξα. Πού ν'ακουστείς μέσα στην χαλασιά ... Μόνο το σπαθί έβλεπες να ανεβοκατεβαίνει και να χτυπά αλύπητα το κόκκαλο, σπίθες πέταε! Δυο ώρες βάσταξε το πελέκι.
Όσοι γλίτωσαν, έφτασαν κακήν κακώς στην Κουρτέσα.
Τα παλληκάρια τότες ρίχτηκαν για λάφυρα.
Εγώ είχα μια σπαθιά στο κεφάλι και το αίμα μου θάμπωνε τα μάτια.
Έκατσα σ'ενα κοτρώνι να ξαποστάσω. Είχε βγει πια το φεγγάρι, και ήταν λες κι' άπλωνε σάβανα στο μακελειό.
Αλογα έτρεχαν χλιμιτρίζοντας και φτερνοκοπώντας τα χαλίκια, άλλα έσερναν ακόμη στην σέλα νεκρά τ'αφεντικά τους.

΄Ισκιοι πελώριοι φανερώνονταν στα πλάγια...πού και πού άστραφτε καμιά πιστολιά.
Αναστεναγμοί απ'εδώ κλάματα απ'εκεί ό,τι άκουες και έφριτες με το αίμα πούβλεπες να ρέει ποτάμι μπροστά στα πόδια σου.
Ο Πάνος, ο Πάνος σκέφτηκα...τάχα τι να γίνηκε;
Τινάχτηκα και άρχισα να τρέχω, να πατάω πάνω στα κουφάρια των ζώων και στα ζεστά ακόμα απο την μάχη σώματα των σκοτωμένων, φωνάζοντας τ'όνομά του.

Απόστασα και στάθηκα. Το αίμα έτρεχε απο την πληγή μου.
Ενιωσα  σκοτοδίνη της λιγοθυμιάς κι 'έπεσα πάνω σ'ένα θυμάρι.
Εκεί άκουσα σαν σιγαλό βογγητό πίσω μου. Γυρίζω, βάζω φωνή:
 -Πάνο, Πάνο μου!
-Μάριε, αδελφέ μου!
Πήρα το κεφάλι του στην αγκαλιά μου και άφησα μονομιάς τα χείλη μου να κολλήσουν στα δικά του.
Αχ! το βόλι το πικρό...τον έφαε! Τι δε θα'δινα για να του δώκω την ζωή! Τι δε θα'κανα για να γνωρίσει τι λογίς ήταν η αγάπη μου!
-Ακου, Πάνομ' άκου καλέ μου! έκραζα μεγαλόφωνα στ'αφτί του.
Πίστευα πως όσο δυνατότερα μιλούσα τόσο θα κατάφερνα να σταματήσω τον θάνατο.
Παίξανε τα ματόφυλλα μια στιγμή κ'οι κόρες του στυλώθηκαν απάνω μου.
΄Ενα παράπονο ξεπετάχτηκε απο μέσα τους και μούρθε ευτύς κατά  το μέρος της καρδιάς ...
Τ΄ άκουσε τάχα; Τάχα λυπήθηκε όσο εγώ, που δεν πρόκανα να του τ'ομολογήσω πρωτύτερα;
Ποιος ξέρει να μου πει;
Μα τώρα που το συλλογάμαι ...τι έφταιγα κι'εγώ η κακορίζικη;
Aλλοι τότε ήταν οι καιροί και ό,τι ξεφύτρωνε μ'αγάπη γρήγορα χαλνούσε απ'την καταδρομή...

Ποτέ δεν πάτησα το θέλημα του πατέρα μου. Εγινα κ'εμεινα άντρας!
Θάμα ζήταγε ο πατέρας, θάμα τόφτιασα μοναχή μου, έτσι όπως τόρισε το χρέος του Κύρη μου, προς την πατρίδα.

Αχχ!Τι κακομοιριές... κ'οι δικές μας!!!

Τώρα όμως χαίρουμαι γιατί ούλες κι'αυτές και ακόμα περισσότερες, έγιναν για σας και τους επόμενους απο σας! 

Χαλάλι σας!!!

  (Διασκευή του διηγήματος "κρυφός καημός"
του βιβλίου:Παλιές αγάπες του Ανδρέα Καρκαβίτσα)

Γεννήθηκα στα 1800

Η μάνα μου ήταν, όπως όλες οι γυναίκες του καιρού της αγαθή και υπάκουη.
Υπάκουη κυρίως μπροστά στον κύρη της και πατέρα μου.

 Γλυκειά ημέρα όμως μαζί του δεν έζησε...γιατί γεννοβολούσε μόνο κορίτσια-λες και έφταιγε η ίδια-για τον καθορισμό του φύλου.

Τον Μωριά τότε,  τον ώριζαν οι Τούρκοι και ήταν πολύ τυχερός όποιος δεν αποκτούσε παιδί παρά ν' αποκτούσε θηλυκό.
Όλοι λυπόντουσαν και συμπονούσαν τον άτυχο γονιό που η κακή του μοίρα τούριχνε θηλυκά γεννοβολήματα.
 Γι'αυτό και ο πατέρας μου δεν έπαυε κάθε λίγο και λιγάκι να κατηγορεί κάνοντας πικραμένα χωρατά στην μάνα μου:
Mωρέ γυναίκα, να μη ξέρεις να μου φτιάξεις και συ ένα σερνικό!... Ακόμη και η κατσίκα μας τραγί γέννησε μα εσύ...
Η κοιλιά της μάνας μου είχε πια κατέβει χαμηλά και έφτανε κοντά στα γόνατά της, όταν μπήκε στο σπίτι ολόχαρος και της δήλωσε μ'όλη την αποφασιστικότητά του:
-Tελείωσε Κατερίνα, είπε, μόλις πάτησε το κατώφλι του χαμηλής ξώπορτας.
-Ό,τι παιδί κάνεις θέλω να είναι σερνικό!
Έγνεψε υπάκουα και με το ίδιο αποφασιστικό - του πατέρα μου ύφος- η μητέρα μου συμφώνησε:
- Όπως επιθυμείς θα γένει Κωνσταντή μου!
Σε λίγο γεννήθηκα εγώ και ο ερχομός  μου γέμισε πάλι την φαμελιά απογοήτευση.

Η γροθιά του πατέρα ήρθε με δύναμη να κτυπήσει το ξύλινο τραπέζι, σαν να κτυπούσε  εμένα που παράκουσα την εντολή του και με θράσος γεννήθηκα πάλι ένα  θηλυκό.
"Ο Γερο Βαρσάμης, έκαμε 8 ντουφέκια, ο Βασίλης πέντε ο κουμπάρος μου ο Ανέστης τέσσερα και γω ούτε ένα!!!
Για το Γενος καμμία προσφορά...σπαθί μωρή Κατερίνα σου ζητώ και συ μου φέρνεις πάντα την ρόκα!"
Ακούστηκε άγρια η φωνή του και κατέβασε μονορούφι το κουπάκι με το κρασί

Ετρεξαν απο τα μαύρα άγρια γέννια του το περισευούμενο υγρό ...κόκκινες σταλαματιές ίδιο με το χρώμα του αίματος στα πόδια της μάνας που μόλις μ'είχε φέρει στον κόσμο..
Δεν πειράζει, ξανακούστηκε η φωνή πάλι άγρια η φωνή του πατέρα, εγώ θα το κάμω σερνικό. Θα γένει καλύτερο και απο σερνικό.
Τόπε και τόκανε.  Μόλις παράτησα  το βυζί της μάνας μου και αφήνοντας ακόμα λίγο να μεγαλώσω   ο πατέρας μου φόρεσε  αντρίκεια ρουχα και με φώναζε Μάριο απο Μαρία που ήταν τ'όνομά μου.
Στην μάνα μου και σ'όλους έτσι επέβαλε να με φωνάζουν. Απο μικρούλα μ'έμαθε στ'άρματα.
Μέρα νύχτα με δασκάλευε να παίζω με το σπαθί, να λυγίζω το κορμί, να ρίχνω στο σημάδι.
Καθημερινά μ'έπαιρνε στο χωράφι, την Κυριακή στο κυνήγι...θέλω να περνάς το βόλι απ'το δαχτυλίδι μου φώναζε.
Πέρασαν έτσι τα πρώτα χρόνια της ζωής μου, μεγαλώνοντας και μαθαίνοντας πώς να γίνουμαι αγόρι!
Οι ραγιάδες άρχισαν κάπως ν'ανακατώνονται, στις εκκλησιές διαβάζανε κάτι παράξενα τροπάρια για τους Αγαρηνούς. Οι σιδεράδες και οι τουφεξήδες έπιαναν κρυφά την νύχτα την δουλειά τους και δούλευαν με προσοχή τα σύνεργα του πολέμου. Τα παληκάρια  ολούθε γυμνάζονταν στ'άρματα, έχυναν βόλια, τραγουδούσαν τα κλέφτικα.
Πέφτη θυμούμαι ήταν παραμονή του Βαγγελισμού.
Κάνει έτσι και βλέπουμε να ροβολάει το κοντόβραδο ο Σταματόπουλος απο τα Λεχαινά με τον καπετάν Αντωνάκη απο την Μανωλάδα μαζί τους καμιά τρακοσαριά παλικάρια.
Τον πατέρα μου τον είχαν ρημάξει τότε οι ρεματισμοί και δεν μπόραγε να σηκωθεί απο το κρεβάτι. Με φώναξε να πάω σιμά του:

Zώσου το σπαθί, Μάριε πάρε και το καριοφίλι του πάππου σου και σύρε με την ευκή μου!

 Κοίτα να τα τιμήσεις!!!
Εγω κοντοστάθηκα και ίσως να πρόβαλε η γυναικεία αδύναμη ματιά μου γι'αυτό και ευτύς μου θύμησε με δυνατή φωνή:
- Ξέρεις ωρε Μάριο ότι δεν είσαι γυναίκα, είσαι άντρας και πρέπει να φανείς άντρας!
 Πέφτε άφοβα στην φωτιά, σκότωνε  όσους άπιστους μπορείς!
Να θυμάσαι τα λόγια του Παπα Δημήτρη: Όσους περισσότερους άπιστους σκοτώνεις, τόσα κρίματα της φαμελιάς σου συχωριώνται!
Τα κλάματα της μάνας και των αδελφών μου ακούγονταν παράμερα σαν ένα συνεχές φοβισμένο νιαούρισμα που κατέληγε σε μοιρολόι ...
Εγώ ήθελα να κρατηθώ μα τα έρμα τα μάτια μου αρνούμενα το ρόλο του αγοριού που δεν πρέπει ποτέ να δακρύζει, ψιχάλιζαν!
Η ώρα του μισεμού αναστάτωσε την καρδιά μου και όλα τα πράγματα του σπιτιού, τα στρωσίδια του κρεβατιού μου, ο αργαλειός, η ανέμη, τα τσιτζερέδια της μάνας και όλα τα σωθέματα έγιναν όλα  νεοερές τριχιές  που με κράταγαν πίσω, μ'εφερναν κοντά στα φουστάνια των γυναικών της φαμελιάς μου!
Σαν να μάντεψε όλα τούτα που περνούσαν απο το μυαλό, ο κύρης μου πετάχτηκε απο το στρώμα του, μ'έσπρωξε στην πόρτα και με φίλησε ψηλά στο μέτωπο.
-Σύρε στο καλό, σα φύγουν οι Τούρκοι απο τον Μωριά, τότε να γυρίσεις και συ!
--------
Η Γαστούνη εκείνον τον καιρό ήταν Κεφαλοχώρι. Εκεί καθόταν ο βοϊβόντας, ο κατής, άλλοι μεγάλοι Τούρκοι και  ο Σισίνης που ήταν Μορογιάννης του Σουλτάνου.
Η Παναγιά ξημέρωσε την μέρα Της...ανήμερα του Βαγγελισμού πατήσαμε την Γαστούνη.
Οι Τούρκοι υποψιασμένοι θες, ειδοποιημένοι απο μυστικούς τους θες, την έκαναν αποβραδίς και δεν ήβραμε ψυχή απο δαύτους.
Εκεί νάβλεπες τ'ασκέρι μας...ριχτήκαμε όλοι στα Τούρκικα κονάκια, αρπάζαμε τα ασημικά και τα μεταξωτά  πολύχρωμα ρούχα τους...Τα φορτώσαμε όλα στ' άλογα και δρόμο πίσω να τα πάμε στα χωριά μας να τα χαρίσουμε στις φαμελιές μας!

Οι καπεταναίοι φώναζαν: Σταθείτε μωρέ παιδιά, εμείς ήρθαμε να πολεμήσουμε!
Μα πού εμείς...εγώ βρισκόμουν πραγματικά σε δίλλημα να φύγω πίσω για το χωριό, να πάω τα λάφυρα στο σπίτι ή να περιμένω? Σε λίγη ώρα μαθαίνουμε πως  οι Τούρκοι γύριζαν πίσω.
Πήγαν λέει να περάσουν στου Λάλα, μα στο στενό τους κτύπησε ο καπετάν Βιλαέτης με τους Πυργιώτες και τους ανάγκασε να πισωπατήσουν...
-Τι θα κάνουμε τώρα; ρωτάει ο Σισίνης.
-Τι θα κάνουμε θα τους βαρέσουμε απαντά ο καπετάν Αντωνάκης.
Όσοι μείναμε κινήσαμε να βαρέσουμε τους Τούρκους. Τους απαντήσαμε ανάμεσα Ροβιάτα και Σοβάλια.
Καθώς μας είδαν αυτοί, έβαλαν τα χαρέμια στη μέση και με φωνές και χαντζάρες χύθηκαν κατά πάνω μας. Εμείς ....σκορποχώρι! Αλλού ο παπάς και αλλού τα γένια του που λένε... ούτε τα λόγια του πατέρα μου συλλογίστηκα, ούτε ντροπή!
΄Ακουα τα άλα!άλα!των Τούρκων πίσω μου, τ'άγρια ποδοβολητά τους και έλεγα τώρα, τώρα θα μ'έβρει το βόλι...τώρα θα χωθεί στην πλάτη μου!
Λαγός ...τα πόδια μου έφτασαν τ'αυτιά μου, τι τάφρους, τι χαντάκια, τι αγριάγκαθα πήδαγα χωρίς να σκέφτομαι τίποτα άλλο παρα το πως να φύγωωωωω, να γλιτώσω!
Και κει τρέχοντας σκουντουφλώ  επάνω στον Σταματόπουλο. Ήταν γέρος και παχύς. Μόλις που μπορούσε να κουνηθεί. Το κοπέλι του με το πρώτο τσάκισμα καβάλησε τ'άλογο και χάθηκε...
-Σώσε με παλικάρι μου, σώσε με και θα σωθούν, θ'αγιάσουν τ'αποθαμένα σου...φώναξε αγκομαχώντας.

Ντροπή στα νειάτα να φήνουν πίσω τα γεράματα μου φώναξε σαν να έπαιζε  πια και  το τελευταίο χαρτί της ελπίδας του.
Σταμάτησα. Χωρίς να πω λέξη, γονάτισα τον φορτώθηκα στον ώμο και άρχισα να τρέχω όσο μπορούσα με το βάρος του Σταματόπουλου που κρατούσα προς την Γαστούνη.
-Τώρα γέρο μου του λεω κάμε τον σταυρό σου και φώναξε την Παναγιά να βάλει το χεράκι της...
Μα οι Τούρκοι σε λίγο μας έφτασαν.
Απίθωσα κάτω τον γερο-Σταματόπουλο και στάθηκα μπροστά του σαν ασπίδα με το καριοφίλι μου. Εριξα, μα δεν κατάλαβα αν σκότωσα κανένα...μόνο τον οξύ πόνο ένιωσα στο πίσω μέρος του κεφαλιού μου. Τα μάτια μου θάμπωσαν και σωριάστηκα μεμιάς κάτω!
Τι έγινε απ'εκεί και πέρα ούτε και θυμάμαι , τον γέρο Σταματόπουλο, τον έχασα απο την ματιά μου και ούτε ξανάκουσα τίποτα πια γι'αυτόν!
 Όταν συνήρθα , ήμουν ξαπλωμένη στο κρεβάτι και τ' όμορφο μελαχροινό  πρόσωπο ενός παληκαριού έστεκε απάνω απο το προσκεφάλι μου .

Συνεχίζεται...

ΚΟΙΤΑΖΟΝΤΑΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ...

21 Μαρτίου 2011 Μαμούνι σήμερα και άρχισε να μετράς επετείους για την ημέρα που σχεδόν μας πέρασε...

1) Γιορτάζουμε την παγκόσμια ημέρα κατά του Ρατσισμού, 2) την παγκόσμια ημέρα Δασοπονίας, 

3) την παγκόσμια μέρα ποίησης, 4) την παγκόσμια ημέρα ύπνου, 5) την παγκόσμια ημέρα για το Σύνδρομο Down, την παγκόσμια ημέρα Κουκλοθεάτρου ,6).....6ον? έκτο δεν έχει!

Μαμούνι: Πάλι καλά άφησαν τίποτα και για αύριο? 

Εγώ σήμερα πάντως τίμησα την παγκόσμια ημέρα Ύπνου..! Βοήθησε και η μέρα...

 Κάρυ: A! Mαμούνι μου τον Ύπνο  τιμάς σχεδόν κάθε μέρα εσύ..
Η ημέρα αυτή ορίστηκε να τιμάται γιατί ο ύπνος αποτελεί ζωτική ανάγκη και απαραίτητη προϋπόθεση για την καλή μας  υγεία και ευεξία.!Όμως, ένας στους τρεις ενηλίκους παραπονείται για κάποια διαταραχή του ύπνου. 

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, αναγνωρίζοντας τις διαστάσεις του προβλήματος, όρισε την 21η Μαρτίου, ως Παγκόσμια Ημέρα Ύπνου. Στόχος της ημέρας είναι η ευαισθητοποίηση του κοινού για τη σημασία του ύπνου για την υγεία μας και τις συνέπειες της αϋπνίας

Μαμούνι: Eγώ Κάρυ  απο καιρό  έχω αντιληφθεί  την σημασία του υπνου γι'αυτό φροντίζω τουλάχιστον ένα  8ωρο μου  να το αφιερώνω καθημερινά στον Μορφέα...

Κάρυ: Mόνο το 8ωρό σου? Εγώ θα έλεγα ακόμα και το 10 ωρό σου..Με την διαφορά ότι το 10ωρο αυτό, δεν το διαθέτεις στις ώρες που συνήθως όλοι κοιμούνται...

Μαμούνι: Θυμάσαι Κάρυ σημαντικά γεγονότα που σαν σήμερα έγιναν να μου αναφέρεις?

Κάρυ: Ας αρχίσουμε απο τις 21 Μαρτίου του 1821:

Οι Έλληνες επαναστάτες καταλαμβάνουν τα Καλάβρυτα. Θεωρείται η πρώτη πολεμική πράξη του Αγώνα στην Πελοπόννησο.

Το 1920: Γεννιέται ο Μανώλης Χιώτης, λαϊκός συνθέτης και δεξιοτέχνης του μπουζουκιού. [θαν. 21/3/1970]

Λαϊκός συνθέτης και δεξιοτέχνης του μπουζουκιού, που εισήγαγε την τέταρτη -διπλή- χορδή στο μπουζούκι. Γεννήθηκε στις 21Μαρτίου  του 1920 στη Θεσσαλονίκη, όπου είχε μετακομίσει η οικογένειά του από το Ναύπλιο. Κατά τη διάρκεια των μαθητικών του χρόνων πήρε μαθήματα κιθάρας, μπουζουκιού και ούτι από τον διάσημο μουσικοδιδάσκαλο της εποχής Γεώργιο Λώλο. Το 1935 επέστρεψε με την οικογένειά του στο Ναύπλιο και σε ηλικία μόλις 15 ετών έκανε τις πρώτες εμφανίσεις του σε μαγαζιά της περιοχής.
Η αλήθεια είναι ότι ο Μανώλης Χιώτης δεν έζησε δύσκολα παιδικά χρόνια. Η οικογένειά του ήταν ευκατάστατη (η μητέρα του μάλιστα διατηρούσε ένα από τα πλέον αριστοκρατικά μπαρ της εποχής) και αυτό το αρχοντικό στυλ στο πάλκο διατήρησε και ο ίδιος στη μετέπειτα πορεία του.
Το 1936 κατέβηκε στην Αθήνα.


Αμέσως μετά την απελευθέρωση, ο Μανώλης Χιώτης χρησιμοποιεί για πρώτη φορά τον ενισχυτή στις εμφανίσεις του και η καριέρα του εκτινάσσεται απότομα, όταν ηχογραφεί σε δεύτερη εκτέλεση το ήδη επιτυχημένο τραγούδι του «Ο πασατέμπος» (1946). Σε αυτό το τραγούδι κάνει -σύμφωνα με την κυρίαρχη άποψη- την πρώτη του εμφάνιση το τετράχορδο μπουζούκι, μία καινοτομία που εκτιμάται ότι πρώτος ο Χιώτης χρησιμοποίησε, αν και φαίνεται ότι τελικά το τετράχορδο μπουζούκι υπήρχε και νωρίτερα. Στο πάλκο, χρησιμοποιεί δύο μπουζούκια, ένα κλασικό, με μεταλλικές χορδές, κι ένα με χορδές από έντερα, ώστε η χροιά του να μοιάζει με το ούτι. Κατά τη δεκαετία του '40 γράφει τη μια επιτυχία μετά την άλλη: «Πάλι στις τρεις ήρθες εχθές να κοιμηθείς» , «Θα σου πω το μυστικό μου» ,  κ.ά.
Το 1950, έπειτα από δυο χρόνια χωρίς σουξέ, γράφει σε στίχους του Ν. Ρούτσου (που του έδινε στίχους που απέρριπτε ο Τσιτσάνης) «Τα πεταλάκια» και την ίδια χρονιά το «Σ' αυτό το φτωχοκάλυβο» με τη Στέλλα Χασκίλ.
Το 1954 παντρεύεται την πρώτη του γυναίκα, την τραγουδίστρια Ζωή Νάχη και αποκτά μαζί της δύο παιδιά. Λίγο αργότερα γνωρίζει τη Μαίρη Λίντα και κάνουν μαζί το ανεπανάληπτο ντουέτο που κυριάρχησε στο ελληνικό τραγούδι μέχρι το '66, οπότε και χώρισαν (είχαν παντρευτεί το 1959). Ανεπανάληπτες επιτυχίες, κλασικές φιγούρες στον κινηματογράφο και λάτιν ρυθμοί, που κορυφώνονταν σε οργιαστικά σόλα.

Το 1959 ενορχηστρώνει τον «Επιτάφιο» του Μίκη Θεοδωράκη, που έχει κάνει ήδη μια αποτυχημένη έκδοση, και τον απογειώνει. Ακολουθούν οι «Λιποτάκτες», η «Πολιτεία» και το «Αρχιπέλαγος».  Τα τελευταία πέντε χρόνια της ζωής του ήταν και τα πιο δραματικά. Χωρίζει με τη Λίντα (πράγμα που του στοίχισε πολύ), κάνει αποτυχημένες συνεργασίες και ο καρκίνος αρχίζει να τον κατατρώγει. Στις 21 Μαρτίου του 1970, ανήμερα των 50ων γενεθλίων του, ο Μανώλης Χιώτης αφήνει την τελευταία του πνοή. Στην κηδεία του, στο Α' νεκροταφείο Αθηνών, ο Γιάννης Καραμπεσίνης παίζει με το μπουζούκι του Χιώτη τα «Ηλιοβασιλέματα» και το δακρυσμένο πλήθος τραγουδά. Μαζί και οι τρεις συντρόφισσες της ζωής του: Ζωή Νάχη, Μαίρη Λίντα και Μπέμπα Κυριακίδου.

 To 1961 Στη σκηνή του Κάβερν Κλαμπ του Λίβερπουλ ανεβαίνει για πρώτη φορά ένα άγνωστο συγκρότημα με το περίεργο όνομα... «Beatles». 

 Το 1963: Κλείνει η περιβόητη φυλακή του Αλκατράζ, στον κόλπο του Σαν Φρανσίσκο. 

Η λέξη «Αλκατράζ» προέρχεται από την ισπανική λέξη για το θαλασσοπούλι. Έτσι ονόμασε ο ισπανός εξερευνητής Χουάν Μανουέλ ντ' Αγιάλα τη μία από τις τρεις βραχονησίδες που βρίσκονται στον κόλπο του Σαν Φρανσίσκο, όταν κατέπλευσε στην περιοχή και τη χαρτογράφησε. Λόγω της στρατηγικής του σημασίας, το 1850 ο αμερικανικός στρατός μετέτρεψε το νησάκι σε οχυρό, για την προστασία του λιμανιού. Προς τα τέλη της δεκαετίας, το φρούριο άρχισε να δέχεται και στρατιωτικούς κρατουμένους, οι οποίοι από το 1909 έως το 1911 αξιοποιήθηκαν για την ανέγερση μιας νέας στρατιωτικής φυλακής, που επρόκειτο να μείνει στην ιστορία ως «Ο Βράχος».
Για περισσότερα από 80 χρόνια χρησιμοποιήθηκε για στρατιωτικούς σκοπούς. Το 1933 πέρασε στη δικαιοδοσία του αμερικανικού Υπουργείου Δικαιοσύνης και την επόμενη χρονιά μετατράπηκε σε ομοσπονδιακή φυλακή υψίστης ασφαλείας. Εκεί στέλνονταν οι πιο επικίνδυνοι κακοποιοί και όσοι αρνούνταν να προσαρμοστούν στους κανόνες των κοινών φυλακών. Στα 29 χρόνια λειτουργίας της, τρόφιμοί της υπήρξαν ορισμένοι από τους πλέον διάσημους γκάνγκστερ, όπως ο Αλ Καπόνε
Στο Αλκατράζ, οι κρατούμενοι είχαν τέσσερα δικαιώματα: τροφή, ένδυση, στέγη και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Οποιοδήποτε άλλο προνόμιο έπρεπε να το κερδίσουν. Στα προνόμια αυτά συμπεριλαμβάνονταν οι επισκέψεις συγγενικών προσώπων, η πρόσβαση στη βιβλιοθήκη των φυλακών, ψυχαγωγικές δραστηριότητα όπως ζωγραφική, μουσική, κ.α. Από τον Βράχο δεν μπόρεσε ποτέ να αποδράσει κανείς. Όσοι το επεδίωξαν, είτε πυροβολήθηκαν και σκοτώθηκαν από τους φύλακες, είτε πέθαναν στα παγωμένα νερά του Ειρηνικού Ωκεανού.
Η φυλακή του Αλκατράζ έκλεισε στις 21 Μαρτίου του 1963. Το κόστος συντήρησης της ήταν τόσο υψηλό, που προτιμήθηκε η κατασκευή μιας νέας στην ηπειρωτική χώρα.

Το 1972: Ο δικτάτορας  Γεώργιος Παπαδόπουλος καταργεί τον Γεώργιο Ζωιτάκη από αντιβασιλέα και αναλαμβάνει ο ίδιος το αξίωμα.

Το 1979: Ιδρύεται η Ένωση Ποδοσφαιρικών Ανωνύμων Εταιριών (ΕΠΑΕ), υπεύθυνη για τις επαγγελματικές διοργανώσεις του επαγγελματικού ποδοσφαίρου.

Η ανάγκη δημιουργίας ενός κανονισμού για το άθλημα που σήμερα ονομάζουμε ποδόσφαιρο γεννήθηκε στα μέσα του 19ου αιώνα, προκειμένου να οριοθετηθεί το παιχνίδι σε σχέση με άλλα παρόμοια, όπως το ράγκμπι, που παίζονταν στα δημόσια σχολεία της Αγγλίας. Οι πρώτοι κανόνες τέθηκαν στο περίφημο κολέγιο του Κέιμπριτζ το 1848, σε μία συνεδρίαση στην οποία συμμετείχαν εκπρόσωποι από τα κολέγια Ίτον, Χάροου και Ράγκμπι. Εννέα χρόνια αργότερα, το πρώτο ποδοσφαιρικό σωματείο, η Σέφιλντ, προσέθεσε τους δικούς της και διαφοροποίησε κάποιους άλλους.
Όλες αυτές οι προσπάθειες κορυφώθηκαν το 1863. Στις 26 Οκτωβρίου, αντιπρόσωποι ομάδων κι ενός κολεγίου συγκεντρώθηκαν στην Ταβέρνα των Μασόνων στο Λονδίνο, όπου συμφώνησαν στην ίδρυση της Ένωσης Ποδοσφαίρου Αγγλίας και στη δημιουργία των κανονισμών που διέπουν το άθλημα έως σήμερα. Τότε γεννήθηκε και ο όρος «soccer», όπως ονομάζεται το ποδόσφαιρο στ' αγγλικά. Η λέξη προέρχεται από τη σύντμηση δύο λέξεων: Social Ceremony, που στα ελληνικά σημαίνει «κοινωνική τελετή».
Σήμερα, υπεύθυνη για την τροποποίηση των κανονισμών είναι η Παγκόσμια Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου, η γνωστή μας FIFa, που ιδρύθηκε στις 21 Mαίου του 1904 στο Παρίσι. Τιμήν ένεκεν, για την προσφορά της στο άθλημα, η Βρετανία είναι η μόνη χώρα που διατηρεί τέσσερις εθνικές ομάδες, αυτές της Αγγλίας, της Σκωτίας, της Ουαλίας και της Βόρειας Ιρλανδίας.

Το 1988: Πέθανε ο  Πάτρικ Στέπτοου, βρετανός ιατρικός ερευνητής, που μαζί με τον συνάδελφό του Ρόμπερτ Έντουαρντς τελειοποίησαν τη μέθοδο της εξωσωματικής γονιμοποίησης [γεν. 9/6/1913]

Η εξωσωματική γονιμοποίηση αποτελεί σήμερα μία ευρέως διαδεδομένη μέθοδο τεκνοποίησης, για ζευγάρια με πρόβλημα υπογονιμότητας. Ωάρια της μητέρας γονιμοποιούνται σε εργαστηριακές συνθήκες από σπερματοζωάρια του συζύγου της και στη συνέχεια επανατοποθετούνται στο ενδομήτριο. Η μέθοδος αναπτύχθηκε από τον βρετανό γυναικολόγος και μαιευτήρα Πάτρικ Στέπτοου, σε συνεργασία με τον βιολόγο και φυσιολόγο Ρόμπερτ Έντουαρτς. Το πρώτο «παιδί του σωλήνα» γεννήθηκε στις 25 Ιουλιου του 1978, στο νοσοκομείο Όλνταμ της Αγγλίας, υπό την επίβλεψη του δόκτορος Στέπτοου. Ευτυχής μητέρα η κυρία Λέσλι Μπράουν, η οποία έφερε στον κόσμο τη Λουίζα, ένα υγιέστατο κοριτσάκι βάρους 2 κιλών και 600 γραμμαρίων.
Στην Ελλάδα, το πρώτο παιδί με τη μέθοδο της τεχνητής γονιμοποίησης γεννήθηκε στις 20 Ιανουαρίου του 1982, με καισαρική τομή. Παρών και σ' αυτή την περίπτωση ήταν ο δρ. Στέπτοου, ο οποίος χειρούργησε τη μητέρα Στέλλα Ιορδανίδου, πλαισιωμένος από το επιτελείο των ελλήνων επιστημόνων, με επικεφαλής τους Αλκ. Κόλλια και Στ. Κτενά. Η Χριστίνα Ιορδανίδου ήταν το 13ο παιδί του σωλήνα παγκοσμίως.

All'Italia-No cinque-San Marino-FINE

Ο λαμπρότερος, απ'όλους ήλιος, μας ξύπνισε την τελευταία μέρα του ταξιδιού μας στην Ιταλία!

Καθαρή Δευτέρα σήμερα και τα νέα απο Ελλάδα είναι η κακοκαιρία και οι χιονοπτώσεις στην Αττική!
Η Άνοιξη όμως έκανε το πέρασμά της απο την Βιτσέντσα και μεις εδώ την καλημερίσαμε...

Καμμιά λαγάνα βρε παιδιά στο πρωινό να μας περιμένει?
Μπα πού τέτοιες εκπλήξεις απο τους φίλους μας τους Ιταλούς! Άλλη έκπληξη μας περίμενε!
Το ασανσέρ του ξενοδοχείου σταμάτησε στους μεσαίους ορόφους με 11 Έλληνες μέσα απο το γκρουπ.
Αναστάτωση μεγάλη, γιατί ο ένας απο τους 11εγκλωβισμένους συνταξιδιώτες έπασχε απο  κλειστοφοβία...
Η τύχη όμως μέσα στην κακοτυχία του ήταν πως εγκλωβίστηκε παρέα με 3 γιατρούς και 2 νοσηλεύτριες!
Ο ένας απο τους γιατρούς, με μεγάλη προσπάθεια και ασκώντας μεγάλη μυική δύναμη κατάφερε ν'ανοίξει την κεντρική πόρτα και έτσι να περάσει μέσα στον θάλαμο φρέσκος αέρας...
Ο νεαρός με την κλειστοφοβία, άρχισε να χάνει το χρώμα και την ψυχραιμία του, μα οι υπόλοιποι γιατροί και οι νοσηλεύτριες άρχισαν τις προσπάθειες προκειμένου να τον ηρεμήσουν.
Τα ανεκδοτάκια επιστρατεύτηκαν  στην στιγμή απο τον ψύχραιμο γιατρό και οι... απ'έξω με επικεφαλής τον Ζακυνθινό Σάκη, άρχισαν έναν χιουμοριστικό διάλογο που έδρασε θετικά στην διατήρηση της ψυχραιμίας του κλειστοφοβικού!
Η ώρα όμως περνούσε και οι υπεύθυνοι της διοίκησης του μεγάλου ξενοδοχείου, δεν έφερναν καμμία λύση στο πρόβλημα που είχε παρουσιαστεί.
Το κλειδί ασφαλείας  του μηχανισμού του ανελκυστήρα, εξαφανισμένο όπως και ο τεχνικός του ξενοδοχείου.
Ο Διευθυντής του ξενοδοχείου δεν εμφανίστηκε , προφανώς δεν είχε έρθει, και όπως καταλαβαίνετε η δική μας υπομονή άρχισε να εξαντλείται!
"Φωνάξτε την Πυροσβεστική", ζητούσαμε επίμονα απ'  τους υπαλλήλους της ρεσεψιόν οι οποίοι έβρισκαν χίλιες δυο δικαιολογίες για ν'αποφύγουν την κλήση της άμεσης βοήθειας της υπηρεσίας.
Τα λεπτά της ώρας περνούσαν και κανείς τεχνικός δεν έλεγε ν'εμφανιστεί!
Οι υπάλληλοι μουδιασμένοι και αμήχανοι γυρόφερναν χωρίς αποτέλεσμα.
Δεν χρειάστηκε περισσότερο χρόνο για να καταλάβουμε πως οι ξενοδοχοϋπάλληλοι απέφευγαν να καλέσουν την Πυροσβεστική Υπηρεσία, για να αποφύγουν την αυταπάγγελτη μήνυση που θα γινόταν  στην διοίκηση του ξενοδοχείου εφ'όσον  δεν πληρούσε κανένα μέτρο ασφαλείας στο σύστημα των δύο ανελκυστήρων του ξενοδοχείου!
Ετσι η ελληνική υπομονή εξαντλήθηκε και η ξεναγός του γκρουπ, ανέλαβε ν'ειδοποιήσει την Πυροσβεστική, η οποία ήρθε στα 5' λεπτά ακριβώς μετά την κλήση μας.
  Η απεγκλώβιση των ένδεκα, έγινε απο τους Ιταλούς πυροσβέστες σχετικά γρήγορα  και το αναπάντεχο άτυχο γεγονός έλαβε αίσιο τέλος μέσα σε κλίμα αστειασμών και γενικής ευφορίας!

Το San Marino ήταν ο τελευταίος προορισμός της εκδρομής.
  Το συναντήσαμε πάνω στην κατεύθυνση μας προς Ανκόνα, όπου  μας περίμενε το πλοίο για να μας φέρει πίσω στα πάτρια εδάφη.
Ας πούμε λίγα λόγια για το ανεξάρτητο αυτό κρατίδιο που βρίσκεται στην κεντρική Ιταλία.

Ιδρύθηκε από τον Μαρίνο, ένα χριστιανό λιθοξόο το έτος 301,  όταν, προσπαθώντας να ξεφύγει απ' το διωγμό του Διοκλητιανού, κατέφυγε στον τόπο που βρίσκεται σήμερα το κρατίδιο και έχτισε μια εκκλησία.

Σύμφωνα με την παράδοση, ο Μαρίνος έφυγε από το νησί Ραμπ, μαζί με τoν αδελφικό του φίλο Λέο και κατευθύνθηκε στην πόλη του Ρίμινι.

Μετά το διωγμό λόγω της χριστιανικής πίστης του και των θερμών κηρυγμάτων του, κατέφυγε στο κοντινό βουνό (Monte) Titano, όπου έχτισε μια μικρή εκκλησία και με αυτόν τον τρόπο ίδρυσε την πόλη και ό,τι σήμερα αποτελεί το κράτος του Αγίου Μαρίνου.
Κατά τον 5ο αιώνα σχηματίστηκε στην περιοχή  μια κοινότητα η οποία λόγω  της σχετικά απρόσιτης περιοχής  κατάφερε να διατηρήσει την αυτονομία της.

Το 1631 η ανεξαρτησία του κρατιδίου αυτού ήρθε και με την αναγνώριση του Πάπα.
Κατά την  φάση  της ιταλικής  ενοποίησης του 19ου αιώνα, ο Άγιος Μαρίνος αποτέλεσε τόπο καταφυγίου για πολυάριθμους ανθρώπους οι οποίοι διώχθηκαν επειδή ήταν οπαδοί της Ιταλικής ενοποίησης.

Για την παραπάνω συμπεριφορά των κατοίκων του Σαν Μαρίνο, ο  Τζουζέπε Γκαριμπάλντι(ο Ιταλός-Κολοκοτρώνης-που λέγαμε) αποδέχθηκε την επιθυμία τους, να μη συμπεριληφθεί το San Marino,στο νέο ιταλικό κράτος.
Λέγεται πως ο Ναπολέων αρνήθηκε, μάλιστα, να το καταλάβει.
Ο ίδιος σχολίασε: "Μα γιατί, είναι μια πρότυπη Δημοκρατία!"
Κατά τη διάρκεια του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου, ο Άγιος Μαρίνος παρέμεινε  ουδέτερος.
Η χώρα κατέχει το παγκόσμιο ρεκόρ της πρώτης δημοκρατικά εκλεγμένης κομμουνιστικής κυβέρνησης, η οποία διήρκεσε από το 1945 έως το 1957.
Η έκτασή του είναι μόλις  61,2 τετρ.χλμ. και  οι κάτοικοί του σύμφωνα με εκτίμηση του 2009 φτάνουν στους 30.324.

Είναι προτέρημα για έναν Ιταλό να πολιτογραφηθεί κάτοικος του San Marino διότι στο κρατίδιο αυτό δεν υπάρχουν φόροι!
Επίσημο νόμισμα είναι το ευρώ, παρ'όλο που  η χώρα δεν είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μάλιστα, έχει το δικαιώμα να χρησιμοποιεί τις δικές της εθνικές παραστάσεις στις δύο όψεις των ευρωνομισμάτων.
Ο τουρισμός συνεισφέρει  πάνω από 50% στο εγχώριο προιόν, εφ'όσον  3,3 εκ. τουρίστες επισκέπτονται τη χώρα.

Άλλες βιομηχανίες-"κλειδιά" είναι οι τράπεζες, η κεραμική και τα ηλεκτρικά είδη.
Τα κύρια γεωργικά προϊόντα είναι το κρασί  και το τυρί
Τα γραμματόσημα του Αγίου Μαρίνου, τα οποία είναι έγκυρα μόνο για επιστολές εσωτερικού, πωλούνται κυρίως σε φιλοτελιστές και αποτελούν πηγή εισοδήματος.
Στο κρατίδιο λειτουργεί πανεπιστήμιο,το οποίο περιλαμβάνει σχολή Ιστορικών Σπουδών "Scuola Superiore di Studi Storici in San Marino".

Επίσης, άλλα σημαντικά εκπαιδευτικά ιδρύματα είναι το Μουσικό ινστιτούτο και η Διεθνής Ακαδημία Επιστημών του Αγίου Μαρίνου, η οποία  έγινε γνωστή για την υιοθέτηση της  εσπεράντο ως γλώσσα για τα μαθήματα αλλά και για τις πανεπιστημιακές εκδόσεις.

 Όπως βλέπετε φτάσαμε στο γραφικό αυτό μέρος  που είναι ντυμένο στα λευκά και  το μεσαιωνικό φρούριο που βρίσκεται στην κορυφή του βουνού είναι το στολίδι του κρατιδίου.

Στο Σαν Μαρίνο, αρκετά καταστήματα, πωλούν κολώνιες και φτηνά ντιζαινάτα ρολόγια.
Κάνουν με τους τουρίστες χρυσές δουλειές!
Οι πωλητές μιλούν ελληνικά γιατί κάποτε οι Έλληνες τουρίστες ήσαν οι καλύτεροι πελάτες τους.
Επισκέπτονταν το Σαν Μαρίνο και αγόραζαν ολόκληρες ηλεκτρικές οικοσυσκευές...
Τώρα όμως έχουν αλλάξει τα πράγματα και περιορίζονται μόνο στις  κολώνιες,( φημολογείται,ότι οι περισσότερες απ'αυτές ανεβαίνουν στα δέντρα-μαιμούδες), στα καπελάκια και στα ρολογάκια.

Γνωστό το μαγαζάκι του Σαραβάκου! Ενός πανέξυπνου Ιταλού έμπορα που ισχυρίζεται ότι έχει ελληνική φλέβα!
Ρωτώντας τον, το Μαμούνι ανακάλυψε πως η γιαγιά του Ιταλού Σαραβάκου και του Μαμουνιού έπλεναν στην ίδια σκάφη...χαχα!

Η θέα του χιονισμένου τοπίου απο ψηλά είναι εκπληκτική

 Προχωρούμε προς την είσοδο του κάστρου

και ακολουθούμε τα ανηφορικά μονοπάτια του.

Χαρείτε το!

Ενα καπουτσίνο, βρε παιδιά να πιούμε...πριν αφήσουμε την όμορφη Ιταλία, έναν τελευταίο Καπουτσίνο για το αντίο...

Ο πιο εύγευστος καπουτσίνο μ'όλη του την κρέμα σε σχήμα λουλουδάκι, στην τιμή μόνο του 1.90€, θα μας μείνει αξέχαστος!

Το ταξίδι μας έφτασε στο τέλος με μια επιστροφή που στάθηκε το κερασάκι της εκδρομής!
Τα 9 μποφώρ που μας επεφύλλασσε η Αδριατική θάλασσα για την επιστροφή μας δεν στάθηκαν ικανά για να μας πτοήσουν..!
Η ατρόμητη ομάδα, τα εκμηδένισε στο ενδέκατο όφορο του κρουαζιερόπλοιου χορεύοντας μέχρι της 4.00π.μ!

Η ζωή μας είναι τόσο μικρή αλλά ωραία μόνο όταν της αλλάζεις πρόσημο!

Ενα απ'αυτά είναι και τα ταξίδια στο Κόσμο μας..!