Καθημερινές ιστορίες...

 Στο τρένο Νο 2

Πάνω  απ'όλα η Ελένη είχε μάθει να περιφρουρεί αυτό που όλοι ονομάζουν προσωπική ιδιωτική ζωή!
Αν αυτή η ζωή βέβαια, γύρευε το κάτι, το διαφορετικό για ν'ανατραπεί συθέμελα δεν το είχε συνειδητοποιήσει μέχρι την στιγμή που άκουσε τον Θέμη να της λέει χαμηλόφωνα στο αυτί...

-Ελένη, τι όμορφη που είσαι απόψε! και αμέσως ύστερα: Aπόψε κερνάω, είμαι χαρούμενος γιατί βοήθησα σε μια  υπόθεση του γραφείου μ'αποτέλεσμα ν'αναλάβουμε το  νομικό τμήμα  μιας μεγάλης ναυτιλιακής εταιρείας...έχεις χρόνο να πάμε για έναν καφέ να στα πω?
Η Ελένη έμεινε να τον κοιτά σαστισμένη και χωρίς να σκεφτεί άκουσε την φωνή της να απαντά: Όχι σήμερα σήμερα δεν έχω χρόνο...
-Τότε αύριο, μεθ'αύριο πότε μπορείς? επέμενε εκείνος...
-Αύριο, αύριο ψέλλισε εκείνη δειλά, θα σχολάσω δύο ώρες νωρίτερα.
-Εντάξει τότε αύριο στις 6.00  θα σε περιμένω στην Βικτώρια και απ'εκεί θα πάμε σε μια ταβερνούλα που γνωρίζω στα Α. Πατήσια, να τσιμπήσουμε κάτι.
 Το τρένο είχε φτάσει στην Αγία Ειρήνη και η Ελένη σηκώθηκε μουδιασμένα να κατέβει..
-Καληνύχτα Θέμη. Καληνύχτα Ελένη!

Ο φρέσκος κρύος αέρας έπεσε ανακουφιστικός στο φλογισμένο της πρόσωπο!
Η φωνή του ακόμα χάιδευε το αυτί της: "Eλένη τι όμορφη που είσαι σήμερα!" ενώ στα μάτια της ήρθε απότομα η φιγούρα του συζύγου της καθώς θα την αντίκριζε σε λίγα λεπτά  στο καναπέ του σαλονιού, να την περιμένει ακούγοντας ειδήσεις.
Ήταν ένας άντρας σχεδόν συνομήλικος της Ελένης, σοβαρός...πάντα τυπικός στις υποχρεώσεις του  και σωστός απέναντί της.
Μάντευε ...πως ίσως κι'εκείνος μερικά χρόνια πριν, διατηρούσε σχέσεις έξω απο το σπίτι.
Όμως δεν το έκανε ποτέ φανερό. Ζούσανε θα μπορούσαμε να πούμε αρμονικά.
Και η κόρη τους ποτέ δεν τους είχε παρουσιάσει κάτι ιδιόμορφο, κανένα φοβερό σκαμπανέβασμα σ'όλη την μέχρι τώρα μαθητική και φοιτητική ζωή της. Ολα σ'αυτή την διαδρομή των χρόνων είχαν κυλήσει ήσυχα και ήρεμα... τώρα μάλιστα που το συλλογιζόταν απελπιστικά ήρεμα!

Την επομένη, όλη την  ημέρα  στο γραφείο, τα μάτια της κάθε μισή ώρα έψαχναν τους δείκτες του ρολογιού της.
Καθώς πλησίαζε η ώρα η ένταση άρχισε να την κυριεύει!
Στο τέλος έκλεισε τα βιβλία , πήρε το μικρό τσαντάκι με  το γυναικείο οπλοστάσιο μέσα σ'αυτό και τράβηξε για τον καθρέπτη της τουαλέττας του γραφείου.
Φρεσκάρισε τις μπούκλες των μαλλιών της, τόνισε την γραμμή των ματιών της, ζωντάνεψε το κραγιόν στα χείλη της, πρόσθεσε λίγο άρωμα κάτω απο τους λοβούς των αυτιών της, μια τελική ματιά στο καθρέφτη και σίγουρη πια για το αποτέλεσμα φόρεσε το παλτό της, τύλιξε μ'ενα υπέροχο τρόπο το γυναικείο κασκώλ γύρω απο τον λαιμό και με μια καρδιά  να χτυπά σε ξεχασμένους σκοπούς, έφυγε για να τον συναντήσει...
Κατεβαίνοντας τα σκαλιά αισθάνθηκε  ότι πετούσε πίσω τα χρόνια της ένα-ένα, σκαλοπάτι και χρόνος!

Τον είδε να της κάνει νόημα μέσα απ'την  πόρτα του τρένου.
Η Ελένη δεν πέρασε μέσα, πέταξε και μπήκε!
Είχε κόσμο...πρώτη φορά έμεναν όρθιοι και οι δύο, ζουληγμένοι ακουμπώντας ηδονικά τη μέση, τους γοφούς, τις πλάτες, τα χέρια στον  κόσμο  γύρω τους που  συνωμοτικά θαρρείς κι'εκείνος τους πίεζε νάρθουν ακόμα πιο κοντά οι δύο τους!
Ήταν ψηλός ο Θέμης, την περνούσε ένα κεφάλι! Ασυνήθιστο για την Ελένη που πάντα έβλεπε τον σύζυγο στο ίδιο ύψος με τα μάτια της.
Για να δει όμως τα μάτια του Θέμη η Ελένη ανασήκωνε το βλέμμα,το σκαρφάλωνε για να τα φτάσει, να τα συναντήσει και αυτό ήταν πάλι κάτι το διαφορετικό για κείνη...
Εμεινε σιωπηλή και αμήχανη να τον κοιτά περιμένοντας ένα δικό του λόγο, μια πληροφορία για την συνέχεια της βραδιάς τους
Στην επόμενη κατεβαίνουμε της είπε και ένιωσε το χέρι του να περνά προστατευτικά γύρω απο την  μέση της αφήνοντας χώρο να προηγηθεί.

Η ταβέρνα ήταν πολύ ζεστή και οικεία. Οι τοίχοι ζωγραφισμένοι με νερομπογιά γεμάτο μπεκρήδες μιας άλλης εποχής, στιχάκια παντού γραμμένα στους τοίχους, στις κολώνες, στις χαρτοπετσέτες

πάνω στο τραπεζι.
Η ζέστη του ξύλου και της πέτρας τριγύρω,   συμπλήρωναν την ατμόσφαιρα του μαγαζιού.
Ο Θέμης ανέλαβε γρήγορα να δώσει την παραγγελία και η κανάτα με το λευκό κρασί  ήρθε επιβλητικά πρώτη στο τραπέζι.
Τα ποτήρια γέμισαν και τσούγκρισαν για την χθεσινή επιτυχία του Θέμη!

 Η Ελένη ξεκίνησε να πίνει συντηρητικά, ακούγοντας προσεχτικά όσα της εξιστορούσε ο φίλος της.
Στο δεύτερο ποτηράκι και αφού είχαν δοκιμάσει τους πρώτους μεζέδες, άρχισε να ζεσταίνεται και έσκυψε στο μέρος του Θέμη: Eίναι υπέροχο, του είπε, με κάνει... με κάνεις και ξεχνιέμαι..!
-Απο τι? την πρόλαβε ο Θέμης
-Απο την άτονη ζωή μου! απάντησε εκείνη κι'ενιωσε όλο το αίμα να ανεβαίνει στα μάγουλά της.

Οι παρέες στα διπλανά τραπέζια άρχισαν να πληθαίνουν και η μουσική που μέχρι τότε ακουγόταν απαλά, ζωήρεψε.."τα ματόκλαδά σου λάμπουν", "χωρίσαμε ένα δειλινό"  και τα ποτήρια άδειαζαν, τα λεπτά της ώρας  περνούσαν και η Ελένη ξέχασε ό,τι άλλο υπήρχε στην ζωή της και την περίμενε...
Μπροστά της υπήρχε ο γοητευτικός Θέμης, ο λόγος του, το ενδιαφέρον του και η ελαφριά μεθυστική γεύση του κρασιού!
Ο Θέμης ανάμεσα στο "Γειά μας" "εβίβα" και "άσπρο πάτο" γέμιζε τα ποτήρια και όσο αυτά γέμιζαν τόσο λύγιζαν  μουδιασμένα τ' άκρα της Ελένης!

Εφυγαν, περασμένες δέκα.  Οι δυό τους πήγαιναν πλάι-πλάι. Είχε βγεί κι'ενα φεγγάρι ολόγιομο που θόλωνε ακόμα περισσότερο την παγωνιά.της νύχτας.

Δεν θυμόταν τίποτα άλλο, μόνο τα χέρια της πιασμένα απο το λουρί της τσάντας της, που αφέθηκαν μονομιάς, κάτω απο το δικό του άγγιγμα.
Πώς γύρισε η στιγμή, και τους βρήκε αγκαλιά να φιλιούνται μέσα στην παγωμένη νύχτα, δεν το κατάλαβε

-Άργησα είπε τρέμοντας και τραβήχτηκε απο την αγκαλιά του, άργησα δεν έπρεπε, επανέλαβε σαστισμένη...
-Μην ξεχνάς Ελένη, η ζωή είναι σκληρή αλλά και τρυφερή σαν λουλούδι.
Οσο γεύεσαι το μέλι του λουλουδιού αργεί ο δικός σου μαρασμός...

-Μα είμαστε παντρεμένοι Θέμη, δεν είμαστε μόνοι σ'αυτη την ζωή ! Τα παιδιά σου, η... κόρη μου!
-Οχι δεν είμαστε μόνοι, αλλά εγώ σε θέλω..! της είπε με παράπονο παιδιού.
-Ό,τι θέλουμε μπορούμε να τ'αποκτούμε με τόση ευκολία?
Ίσως κι'εγώ να... θέλω είπε πνιχτά, μα δεν μπορεί να τ'αποχτά κανείς όλα.! είπε και στριφογύρισε αμήχανα, με  δυσκολία την βέρα στο δάχτυλο, που απο τα χρόνια λες και είχε γίνει ένα με το κρέας.
Σ'αυτή την ηλικία δεν μπορώ να χωρίσω, δεν είμαι βέβαια ευτυχισμένη μαζί του, δεν τον αγαπώ πια αλλά...
-Μα ποιος σου μίλησε για χωρισμούς, την διέκοψε..έλα τώρα Ελένη κάνεις σαν πρωτόβγαλτη, κανείς δεν αγαπάει τον άντρα ή την γυναίκα του αρκετά, όλα είναι  μόνο μια γλυκειά συνήθεια!
Η ζωή όμως είναι μικρή και γρήγορη...φεύγει δεν περιμένει! Μόνο  κάπου-κάπου αναζητά  την ευτυχία σε μικρές στιγμές! Στιγμές μοναδικά απολαυστικές, όπως αυτές που περάσαμε εσύ και γω απόψε! Μόνο κοντά σου μπορούσα να γευτώ αυτή την λίγη ευτυχία και μόνο κοντά μου θα μπορουσες  και συ να την βρεις! Γιατί να την αφήσουμε  να χαθεί?
-Μα.... έκανε η Ελένη

Ενα δεύτερο όμως  φιλί αυτή την φορά πιο  φλογερό, ήρθε να σφραγίσει την τελευταία της πρόταση που χάθηκε στην ορμή του ατελείωτη...
-Είμαι τρελή,είμαστε και οι δυο τρελοί, είπε και κόλλησε αυτή τώρα το στόμα της στα χείλη του.

 Ενα ταξί σταμάτησε στην παραπάνω γωνία για ν'αφήσει ένα πελάτη.
Η Ελένη συνειδητοποίησε πως  δεν έπρεπε ν'αργήσει περισσότερο.
-Πρέπει να φύγω με περιμένουν...είπε και τραβήχτηκε απο κοντά του, όπως ξεκολλά η τσίχλα απο τα δάχτυλα
-Αύριο? την ρώτησε με τρελή ελπίδα. Πες μου αύριο? σχεδόν έτρεξε απο πίσω της....

 Ενα "Αύριο...." ακούστηκε ταυτόχρονα με το ξεκίνημα του ταξί καθώς έκλεινε η πόρτα.
Μα σαν να μην ήταν σίγουρος ...το "αύριο" ήρθε απο το ταξί της Ελένης ή απο την απέναντι παρέα των παιδιών που αποχαιρετούσε τ' ένα τ'άλλο?

Αύριο....αύριο στο τρένο θα  μάθω!
Μονολόγησε  χαμογελαστός ο Θέμης, ανάβοντας το τελευταίο τσιγάρο του πακέτου του!

ΤΕΛΟΣ

Καθημερινές ιστορίες...

 ΣΤΟ ΤΡΕΝΟ Νο 1

Τα βλέμματά τους συναντιόνταν πάντα κάθε βράδυ στις 8.00.

Ο ένας  έμπαινε στο σταθμό της Ομόνοιας και η άλλη στην Βικτώρια.

Ο γκριζωπός σαραντάρης πάντα κρατούσε στον ώμο μία τσάντα δερμάτινη που συνήθως έδειχνε ν'ασφυκτιά απο το περιεχόμενο της και με το ίδιο χέρι ένα "σμάρτ φόουν", έτοιμο ν'απαντήσει στις συνεχείς κλήσεις.
Φρόντιζε να πιάνει την ίδια θέση γωνιακή δίπλα στο παράθυρο, αντίθετα στη φορά του τρένου.
Απο κει, σε λίγα λεπτά θ'εντόπιζε την φιγούρα της που θα εμφανιζόταν στην πόρτα του ίδιου βαγονιού.

Ήταν γυναίκα ώριμη, όμως εξαιρετικά καλοστεκούμενη με μαλλιά μακριά ίσα ν'αγγίζουν τον ώμο, βαμμένα σκούρα κόκκινα και πάντα καλοχτενισμένα σε ελεύθερες μπούκλες.
Έδειχνε πάντα  φροντισμένη και περιποιημένη, με συνδυασμούς χρωμάτων στα ρούχα και αξεσουαρ της, που τόνιζαν τα μεγάλα μελιά εκφραστικά και ελαφρώς βαμμένα μάτια της, εμφανή δείγματα πως δεν είχε εγκαταλείψει την γυναικεία της φιλαρέσκεια...
Τις περισσότερες φορές φορούσε τυπικά και αυστηρά ταγεράκια που μάλλον  της πρόσθεταν χρόνια.
Οταν δεν έβρισκε θέση αμέσως, στεκόταν υπομονετικά όρθια δίπλα στον στύλο.

Όλο και κάποιο κάθισμα θα ελευθερωνόταν στις επόμενες στάσεις, οπότε θα εξασφάλιζε μια θέση αντικριστά στον ψαρομάλλη σαραντάρη.
Τον πρώτο καιρό δεν έβγαζαν λέξη.
Ούτε καν τα τυπικά "συγγνώμη" δεν αντάλλασσαν όταν ο κύριος σηκωνόταν για να κατέβει στα Άνω Πατήσια.
Μόνο φευγαλέες ματιές στα καλλίγραμα πόδια της κυρίας, στο καλοσχηματισμένο πρόσωπο του κυρίου, στα μάτια της μιας, στο στόμα του άλλου...
Κοίταζαν όπως οι περαστικοί τις βιτρίνες με τις κούκλες, καθόλου όμως αδιάκριτα, ούτε καν με επιμονή.
Θύμιζαν διάλειμμα σε αφηρημένες σκέψεις στο άπειρο...δικαιολογημένες πάντα απο την έλλειψη ενός φυσικού τοπίου.
Η μόνη ενοχή που θα μπορούσε κάποιος να παρατηρήσει στα βλέμματα, ήταν ότι ακόμα και όταν το τρένο, άφηνε πίσω του τις υπόγειες στοές και έβγαινε στον ανοιχτό χώρο, οι ματιές παρέμειναν και οι συνταξιδιώτες εξακολουθούσαν να κοιτάζονται.
Κάπου-κάπου η γυναίκα έδειχνε πως συνερχόταν απο αυτήν την ύπνωση, χαμήλωνε αργά το βλέμμα προς τα λεπτά της δάχτυλα που μοναδικά στολίδια είχαν την βέρα και ένα εντυπωσιακό μονόπετρο  μπλε σκούρο ζαφείρι, περιτριγυρισμένο απο μικρά καλοκαρφωμένα ζιργκονάκια.
Με την πάροδο των  συνεχών καθημερινών συναντήσεων τους έμοιαζαν και των δύο τα βλέμματα να είναι μια αμοιβαία ξεκούραση, η μικρή απόλαυση της ημέρας που τελείωνε και και της νύχτας που ερχόταν..!

Η εξαφάνιση για μία ολόκληρη εβδομάδα της κυρίας απο το καθιερωμένο πια δρομολόγιο Βικτώρια  Αγία Ειρήνη,αναστάτωσε και απογοήτευσε τον κύριο που έχασε το ίδιο ξαφνικά όσο ξαφνικά συνάντησε αυτή την μικρή χαρά της συνάντησης με την άγνωστη κομψή κυρία του τρένου.
 Την πρωτοσυνάντησε στο δεύτερο βαγόνι του συρμού, την πρώτη μόλις μέρα που αποφάσισε ότι θα έπρεπε να εγκαταλείψει το Ι.Χ. αυτοκίνητό του, για τις καθημερινές μετακινήσεις του  στο γραφείο  και να χρησιμοποιήσει τα δημόσια μέσα συγκοινωνίας.
Η αύξηση της βενζίνης, το έξοδο του πάρκιν και οι δύσκολοι οικονομικοί καιροί επέβαλαν περιορισμούς στα καθημερινά έξοδα. Απο κείνη την μέρα λοιπόν την συναντούσε πάντα στο δεύτερο βαγόνι! Την έβλεπε κάθε μέρα να μπαίνει στο ίδιο βαγόνι που προτιμούσε κι'εκείνος.

Η επανεμφάνιση όμως της κυρίας την επόμενη εβδομάδα, στάθηκε αρκετό για να εκδηλώσουν και οι δύο αυθόρμητα την χαρά τους πετώντας στην άκρη τα κοινωνικά ταμπού που απαγορεύουν την γνωριμία δύο αγνώστων ανθρώπων αντίθετου φύλου, αυτής της ηλικίας.

Η συνομιλία άρχισε με μια βασική "καλησπέρα- τι κάνετε?" και συνεχίστηκε δισταχτικά τις επόμενες μέρες με φρασούλες όπως "ο καιρός κρύωσε" ή "σήμερα έχει πολύ κόσμο.."
Η ασταθής πολιτική και οικονομική κατάσταση των τελευταίων μηνών στάθηκε μια καλή θεματολογία για να γνωριστούν περισσότερο οι δύο πρωταγωνιστές της ιστορίας μας, η Ελένη και ο Θέμης.
Τώρα πια χαμογελούσαν ο ένας τον άλλον, συνεννοούνταν ακόμα μ'ενα κούνημα του κεφαλιού και γνώριζαν πολύ καλά  την οικογενειακή κατάσταση του ενός και του άλλου.
Ο Θέμης με δύο γάμους στο ενεργητικό του και την γονική επιμέλεια δύο εφήβων αγοριών απο τον δεύτερο γάμο του και η Ελένη παντρεμένη με τον διευθυντή ενός υποκαταστήματος της Εθνικής τράπεζας και μητέρα μιας 23χρονης φοιτήτριας.
Ο Θέμης μικρομέτοχος-δικηγόρος μιας μεγάλης δικηγορικής εταιρείας  και η Ελένη υπάλληλος διαφημιστικής εταιρείας.
 Τις ζωές τους, δεν  έμοιαζε, να τις χωρίζουν σημαντικές διαφορές, ίσως μόνο μια  δεκαετία παραπάνω να βάραινε τα μάτια της Ελένης απο  ότι εκείνα του Θέμη.
.
Η καθημερινή διαδρομή είχε γίνει πια μια πρόφαση για τις καθημερινές συναντήσεις και συζητήσεις τους.
  Ταύτιση απόψεων  παρατηρούσαν σ'όποια θεματολογία επέλεγαν  ν' εξαντλήσουν στον χρόνο του ταξιδιού έως ότου φτάσουν στον προορισμό τους.

Εκείνη την Δευτέρα, είχε πιάσει ένα ξεροβόρι και οι επιβάτες έμπαιναν στο βαγόνι με μύτες κι'αυτιά κατακόκκινα, τυλιγμένοι στα μάλλινα σκουφιά και κασκώλ.
Στην Βικτώρια μπήκε και η Ελένη  και έτρεξε γρήγορα να πιάσει την ελεύθερη θέση δίπλα απο τον Θέμη, ο οποίος το τελευταίο διάστημα, φρόντιζε να  την κρατά  πάντα ελεύθερη ακουμπώντας την δερμάτινη τσάντα του, πάνω στο διπλανό κάθισμα.
Θέλεις απο το κρύο, θέλεις απο την ζεστασιά της οικειότητας που πλέον είχε δημιουργηθεί μεταξύ τους, ο Θέμης καλωσόρισε την Ελένη μ'ενα πλατύ χαμόγελο και το χέρι απλωμένο στην πλάτη του καθίσματος, δίχως να το τραβήξει ακόμα και όταν εκείνη κάθισε δίπλα του και ανταπέδωσε το καλοσώρισμά του με το πιο όμορφο χαμόγελο που διέθετε στην γυναικεία της φαρέτρα.
- Καλησπέρα Θέμη, ψέλλισε ξέπνοα, φουσκωμένη ακόμα απο το τρέξιμό της σε μια ύστατη προσπάθεια να προλάβει το δρομολόγιο των 8.00 και αφέθηκε στην νοερή αγκαλιά όπως διαγραφόταν απο την στάση του Θέμη..

 ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ....

Είμαι μια τυχερή, ευνοούμενη ...υπάλληλος!

Χαμένη στα άρθρα του  καινούργιου νόμου που ακούει στο αριθμό 4024, την τελευταία εβδομάδα, καταπιάστηκα με τις διατάξεις των επεξηγηματικών εγκυκλίων του.

Συνταξιοδοτήσεις, εφεδρείες, άμεσες καταργήσεις οργανικών θέσεων και λοιπών που τίθονται προς συζήτηση, ενιαία μισθολόγια και κατατάξεις σε βαθμούς και μισθολογικά κλιμάκια καταχωρήθηκαν άρθρο- άρθρο στον σκληρό δίσκο του εγκεφάλου που αγωνιωδώς πάσχισε σε περιορισμένα χρονικά όρια να κατανοήσει και να ερμηνεύσει τις ερμηνείες  του Νόμου Αλαλούμ!

Τα κατάφερε ο φτωχός εγκέφαλος, έκανε πραγματικά φιλότιμες προσπάθειες και κατάφερε να φέρει εις πέρας ότι του ζητήθηκε να εκτελέσει μέσα σε μηδέν χρόνο !

 Πρώτα-πρώτα εντοπίσαμε τους συναδέλφους που έπρεπε να  πετάξουμε έξω απο την πόρτα,  με διοικητικές πράξεις των διοικητικών πράξεων ώ!, διοικητικές πράξεις... όλες συνεταγμένες και

και με νομιμότυπες διαδικασίες, "διαυγέστατα" αναρτημένες, στο διαδίκτυο της ανοικτής διακυβέρνησης του "Διαύγεια προγράμματος", στο οποίο όλοι πια οι πολίτες έχουν πρόσβαση και μπορούν να ενημερώνονται!

Μετά κατατάξαμε τους εναπομείναντες σε καινούργιους βαθμούς και μισθολογικά κλιμάκια, περικόπτοντας τους έτσι, ανάλογα με τα τυπικά  προσόντα και τα χρόνια υπηρεσίας τους πάνω κάτω 300  ευρουλάκια!
.Αυτό το ποσόν αναλογούσε σε μισθούς που οι υψηλότεροι πλησίαζαν τα 1200-1500 ευρώ μηνιαίως.
Δεν ανήκουμε σε υπηρεσία προνομιούχου Υπουργείου! Βρισκόμαστε στα υπόγεια του δημοσιουπαλληλικού χώρου,ούτε καν σε διαμερίσματα του πρώτων ορόφων του!

Η ικανοποίηση έκδηλη στα πρόσωπα των συναδέλφων του τμήματός μου που τελειώνοντας όλες αυτές τις πολυδαίδαλες διοικητικές πράξεις και τις σπαζοκεφαλιές-υπολογισμούς, αφέθηκαν με ανακούφιση  στις πλάτες των τριμμένων απο την πολυκαιρία καθισμάτων τους.

Και τότε συνειδητοποίησα για  μία ακόμα φορά πόσο μα πόσο απελπιστικά ανούσια  και αντιπαραγωγικά  έχω περάσει τριάντα παγγελματικά χρόνια της ζωής μου, ανάμεσα σε αθώα λευκά χαρτιά που μουτζουρώνω...όπως εύστοχα πριν ένα ολόκληρο αιώνα, ένας ποιητής Κώστας περιέγραψε κλαίγοντας την δική του ίδια άχαρη και μίζερη ζωή που αναγκάστηκε ν'ακολουθήσει...
Εχω μια διαφορά βέβαια με την κατάσταση του τότε αξιολύπητου δημόσιου υπάλληλου.
Δεν μουτζωρώνει πια το μολύβι μου, αλλά ο πρίντερ του υπολογιστή μου!
Αχαρη επαγγελματική ζωή και ταυτόχρονα (αν είναι δυνατόν!) τυχερή που κέρδισε, την πολυπόθετη για τους περισσότερους, δημοσιουπαλληλική θεσούλα ικανή να καλύψει τα αναγκαία του "ζειν"!
Η ανεργία βρισκόταν πάντα στην γωνία και απαιτούσε πολλές "μετάνοιες" για να  σε προσπεράσει!

Να κατατάξω και  τον εαυτό μου στους ευνοούμενους  της Θεάς Τύχης ?

Στίχοι: Κώστας Καρυωτάκης
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Πρώτη εκτέλεση: Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Άλλες ερμηνείες:
Αλέξια


Οι υπάλληλοι όλοι λιώνουν και τελειώνουν
σαν στήλες δύο-δύο μες στα γραφεία.
Ηλεκτρολόγοι θα ‘ναι η πολιτεία
κι ο θάνατος που τους ανανεώνουν.

Κάθονται στις καρέκλες, μουτζουρώνουν
αθώα λευκά χαρτιά χωρίς αιτία.
"Συν τη παρούση αλληλογραφία
έχομεν την τιμήν..." διαβεβαιώνουν.

Και μοναχά η τιμή τους απομένει,
όταν ανηφορίζουνε τους δρόμους,

το βράδυ στις οχτώ, σαν κουρντισμένοι.

...Παίρνουν κάστανα σκέφτονται τους νόμους,
σκέπτονται το συνάλλαγμα τους ώμους
σηκώνοντας οι υπάλληλοι, οι καημένοι...

...Ας πάει και το παλιάμπελο!

Κάρυ: Tι ακούς εκεί Μαμούνι?
Μαμούνι: Tραγούδια απο τον παλιό ελληνικό κινηματογράφο.
Συγκεκριμένα στίχους του Αλ.Σακελλάριου, όπως το παλιάμπελο! Ωραίο δεν είναι η Κάρυ?
Οι στίχοι του ακούγονται εξαιρετικά επίκαιροι σήμερα!
Κάρυ: Αλήθεια ξέρεις την ιστορία του παλιάμπελου και πώς πρωτοπειπώθηκε η φράση ας πάει και το παλιάμπελο?
Είναι μια "δημώδης έκφραση" την οποία χρησιμοποιούμε συχνά όταν θέλουμε να δηλώσουμε την μεγάλη επιθυμία μας ν'αποκτήσουμε κάτι έναντι ενός μεγάλου ποσού που θα προσφέρουμε.
Μαμούνι: Oχι δεν ξέρω Κάρυ. Ποια είναι η ιστορία του παλιάμπελου?

Κάρυ: Η ιστορία ξεκινά απο τα χρόνια του Οθωνα, στην λασπωμένη και μπαρουτοκαπνισμένη ακόμη, Αθήνα του  1838.
Μια  Ιταλίδα πριμαντόνα, ήρθε να ταράξει με την ομορφιά και την υπέροχη φωνή της τα χρηστά ήθη της πολύ συντηρητικής τότε Αθηναικής κοινωνίας

Η Ρίτα Μπάσο  μέλος του Ιταλικού μελοδραματικού θιάσου, που είχε προσκληθεί για να εγκαινιάσει το πρώτο θέατρο των Αθηνών, στην οδό Μενάνδρου, ήταν η πρώτη θεατρίνα  που αντίκριζαν οι Αθηναίοι. Γυναίκες ηθοποιοί δεν είχαν εμφανιστεί ακόμα στην Αθήνα.

Ενα ερωτικό ντελίριο τότε  κατέκλυσε όλο τον τότε αντρικό πληθυσμό.
Ανδρες κάθε ηλικίας και κοινωνικού επιπέδου,ονειρεύονταν μία θέση στην πλατεία των  θεατρικών παραστάσεων που έδινε η Ρίτα στο  θέατρο Μπούκουρα.
Σχετική αναφορά συναντούμε ακόμα και στα Απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη:

 "Στα 1840, περίπου, νέοι και γέροι έχουν χάσει τα χρηστά ήθη και η Ελλάς καταστρέφεται. 
Το έθνος αφανίσθη όλως διόλου….φκιάσατε το θέατρο δια να μας μάθει παραλυσία και τα παιδιά…πουλάνε τα βιβλία τους να πάνε να ακούσουν τη Ρίτα Βάσσω, την τραγουδίστρια του θεάτρου…τον γερο Λόντο, όπου δεν έχει ούτε ένα δόντι, τον παλάβωσε η Ρίτα Βάσσω και τον αφάνισε τόσα τάλιρα δίνοντας και άλλα πεσκέσια».

Ο Δάσκαλος Μακρυγιάννης, ανησυχούσε γιατί ο άλλος συναγωνιστής του, ο Ανδρέας  Λόντος, γινόταν περίγελως στην κοσμική Αθήνα.
Μάλιστα, ο Λόντος δεν μπορούσε να μιλήσει καθαρά, γιατί δεν είχε  δόντια και έτσι φαφούτης φώναζε κατά την παράσταση «μπλάβο Λίτα..! μπλάβο Λίτα!» και του έτρεχαν τα σάλια.
Ο ήρωας του 21 μπροστά στις καλλίγραμμες γάμπες της Ρίτας, γινόταν ένας παθιασμένος "γεροξεκούτης" για τις συντηρητικές αντιλήψεις της εποχής που δεν επέτρεπαν παρόμοιες εκδηλώσεις της ανθρώπινης φύσης του...

  Για τα μάτια λοιπόν αυτής της γυναίκας -Κίρκης  πρωτοειπώθηκε και η φράση «…ας πάει και το παλιάμπελο».
Την φώναξε ένας κτηματίας της Αττικής για να μπει στο μάτι των «αριστοκρατών» της πρώτης σειράς του θεάτρου που προσέφεραν λουλούδια στην πριμαντόνα.
Λουλούδια εσείς; - Ολόκληρο αμπέλι Εγώ!!! σκέφτηκε ο  κτηματίας και μας χάρισε τη φράση
«…ας πάει και το παλιάμπελο!!!».

Ο "ΑΔΡΙΑΣ" ΚΑΙ ΟΙ ...ΑΝΔΡΕΙΟΙ ΤΟΥ!

Μέρες σαν τις μέρες μας, έρχονται στην θύμηση όνειρα τρελλά ήρωες και μάχες που αγγίζουν τον θρύλο κι'όμως αληθινά συνέβησαν χωρίς καμμιά  υπερβολική διάσταση στην απόδοση των γεγονότων!

Βρισκόμαστε στα τέλη  του  1941.
  Η Βρεταννία, ύστερα από ελληνικό αίτημα, δίνει στην Ελλάδα δύο από τα νέα αντιτορπιλικά τύπου "Hunt", τα οποία ονομάστηκαν "Πίνδος" και "Αδρίας".

Κυβερνήτες τοποθετήθηκαν οι αντιπλοίαρχοι Κύρης και Ιωάννης Τούμπας αντιστοίχως.

Στις 20/7/1942, στο Νιούκαστλ της Αγγλίας, υψώνεται επισήμως η ελληνική σημαία επί του αντιτορπιλικού "Αδρίας"!

 Την 7.30  πρωινή  της 21/10/1943, το "Αδρίας" μέλος του στόλου των συμμαχικών δυνάμεων, απέπλευσε από την Αλεξάνδρεια, με προορισμό τα Δωδεκάνησα.
Ήδη είχε γίνει ξακουστό για την δράση του και τον ηρωισμό του πληρώματός του!

Στις 8 το βράδυ της 21ης Οκτωβρίου 1943, ο "Αδρίας" και το βρεταννικό αντιτορπιλικό "Χάργουορθ", αποχωρίστηκαν από το συμμαχικό στολίσκο και κατευθύνθηκαν προς την Κάλυμνο, όπου έφτασαν τα ξημερώματα της 22ας Οκτωβρίου.

 Αποστολή τους η έρευνα  των  ακτών του νησιού επί δίωρον.

Στις 3 το πρωί απομακρύνθηκαν, όταν ξαφνικά υπέστησαν νυχτερινή αεροπορική προσβολή, από γερμανικά αεροσκάφη καθέτου εφορμήσεως  "Στούκας".

Το αντιτορπιλικό Αδρίας και το βρεταννικό Χάργουορθ πλέοντας ελίγδην (= ζικ-ζακ) προς το στενό της Κω,  απέφυγαν τις γερμανικές βόμβες.
Στις 6 το πρωί 22 Οκτωβρίου, τα δύο πολεμικά αγκυροβόλησαν στον τουρκικό όρμο Γεντί Αταλά.
Το απόγευμα της ίδιας ημέρας, τα δύο αντιτορπιλικά έλαβαν εντολή, να επαναπλεύσουν προς την Κάλυμνο, επιχειρώντας αντιπερισπασμό.

Ενώ τα δύο πλοία έπλεαν σε "γραμμή παραγωγής" (= το ένα πίσω από το άλλο) με προηγούμενο το βρεταννικό "Χάργουορθ",  μια ισχυρή διπλή δόνηση στις 21:56 συγκλόνισε τον "Αδρία", για να ακολουθήσει μία τρομακτική έκρηξη!

Ο αντιπλοίαρχος Τούμπας, ο οποίος βρισκόταν στη γέφυρα, εκτινάχθηκε από τα αέρια της  έκρηξης, και ξανάπεσε τραυματισμένος πάνω σε αυτήν, καταπλακωμένος από τα συντρίμμια της.

Ολόκληρο το μπροστινό μέρος  της γέφυρας (πρωραίο) τμήμα, είχε αποκολληθεί, ενώ στο υπόλοιπο πλοίο είχε ξεσπάσει πυρκαϊά από βραχυκύκλωμα.

Ενα πανδαιμόνιο ανάμεσα σε πύρινες γλώσσες, κομμένα μέλη  ναυτών διάσπαρτα παντού και νεκρών σωμάτων, κυριάρχησε πάνω στο πολεμικό πλοίο.

Ο πλοίαρχος Τούμπας αν και τραυματισμένος απο την πτώση του, προσπαθεί να βάλει μία τάξη στο πανικό του πληρώματος  και να επιβάλλει την ψύχραιμη αντιμετώπιση του προβλήματος.
Η πυρκαϊά αντιμετωπίζεται έγκαιρα απο την ομάδα πυρόσβεσης και η φωτιά δεν επεκτείνεται στο υπόλοιπο μέρος του  πλοίου μέχρι την πλήρη κατάσβεσή της.
Ο Τούμπας, διαπιστώνει ότι, το τμήμα του πλοίου που επέπλεε, παρέμενε αξιόπλοο, αν και με κλίση 15 μοιρών προς τα δεξιά, καθώς το σύστημα προώσεώς του δεν παρουσίαζε ιδιαίτερα προβλήματα.
Ο Βρεταννός διοικητής αντιπλοίαρχος Ράιτ, καλεί τον Τούμπα να πλευρίσει δίπλα του ώστε να παραλάβει το πλήρωμα του ελληνικού πλοίου, όμως ο Έλληνας κυβερνήτης αρνείται δύο φορές να εγκαταλείψει το πλοίο του, δηλώνοντας ότι θα πλησίαζε τις τουρκικές ακτές για να προσαράξει σ'αυτές.
Ενώ το "Χάργουορθ" προσπαθούσε να πλησιάσει τον "Αδρία" και να παραλάβει τουλάχιστον όσους από το πλήρωμα δεν ήταν απαραίτητοι, μια νέα  τρομακτική έκρηξη  στις 22.10  ακούστηκε!

Το Αγγλικό πλοίο τινάχτηκε ολόκληρο στον αέρα και ακολούθως βυθίστηκε αστραπιαία.
Όλοι αντελήφθησαν τότε πως, τα δύο πολεμικά, βρίσκονταν εν μέσω ενός γερμανικού ναρκοπεδίου, που είχε ποντιστεί το πρωί της ίδιας μέρας.

Ο Αδρίας άρχισε να βάζει νερά, και μέσα σ'αυτές τις στιγμές αγωνίας  ο κυβερνήτης του αποφασίζει να απομακρυνθεί τάχιστα και με ταχύτητα έξι κόμβων, προσεγγίζει τις τουρκικές ακτές,
όπου προσάραξε ομαλά, στην αμμώδη ακτή του όρμου του Γκιουμουλσούκ, έχοντας διανύσει σε περίπου τρεις ώρες (2 ώρες και 50 λεπτά), απόσταση 15 μιλίων από το σημείο της πρόσκρουσης στην γερμανική νάρκη...

Στην διάρκεια αυτού του πλου, ο γιατρός του "Αδρία", ανθυποπλοίαρχος Καποδίστριας, επέδενε τα τραύματα των τραυματιών, κάτω απο πρωτόγονες συνθήκες.
Δύο τραυματίες, ο σημαιοφόρος Θέμελης και ο δίοπος Χαβιάρας, απεγκλωβίστηκαν από τα συντρίμμια της κομμένης πρώρας, μόνο μετά την προσάραξη του πλοίου!...
Διαβάζοντας το ημερολόγιο του πλοίου μαθαίνουμε πως το:

Το ηθικό των ανδρών, ήταν εξαιρετικά υψηλό!
Μοναδικό παράδειγμα θάρρους και υψηλού πνεύματος θυσίας, ήταν η περίπτωση του δίοπος μηχανικού Παπαφραντζέσκου, ο οποίος είχε τραυματιστεί σοβαρότατα στο αριστερό χέρι του, και ο γιατρός Καποδίστριας, ήταν υποχρεωμένος να του το κόψει κάτω από τον αγκώνα, χωρίς αναισθητικό.
Όταν ο τραυματίας Παπαφραντζέσκος αντιλήφθηκε τον κυβερνήτη, να εισέρχεται στο χώρο της "χειρουργικής επεμβάσεως", γυρνάει και λέει στον Κυβερνήτη του, για να του δώσει θάρρος: "Μη στεναχωριέστε, κύριε Κυβερνήτα. Καλά είμαι!
Τι είναι ένα χέρι για την Πατρίδα; Τίποτα!" 
Ο Τούμπας, γύρισε όλο το πλοίο. Μίλησε, χαιρέτησε και ευχαρίστησε έναν προς έναν το πλήρωμα του. Και μόλις χαιρέτησε και τον τελευταίο, λιποθύμησε από την αιμορραγία του τραύματός του.

Οι απώλειες του "Αδρία", ανήλθαν σε 18 νεκρούς, 3 εξαφανισθέντες και 24 τραυματίες, μεταξύ των οποίων και ο κυβερνήτης του.

Έπειτα από επισκευές, που διήρκεσαν περίπου 40 μέρες, στις 21:00 της 1ης Δεκεμβρίου 1943 ο "Αδρίας" ξεκίνησε το ταξίδι της επιστροφής, πλέοντας με την πρύμη του.
Γρήγορα ο Τούμπας, διαπίστωσε ότι αυτό ήταν αρκετά χρονοβόρο, οπότε αποφάσισε να πλεύσει "επί το πρόσω", με το υπόλοιπο κομμένο τμήμα του πλοίου του ως νέα "πρώρα".

Στις 14:08, της 6ης/12/1943, ανήμερα μάλιστα του Αγ. Νικολάου, το εναπομείναν τμήμα του θρυλικού "Αδρία" έμπαινε περήφανα στο λιμάνι-ναύσταθμο της Αλεξανδρείας, αφήνοντας έκθαμβους τους πάντες!

Ψηλά, στον κεντρικό ιστό του, η ελληνική σημαία, κυμμάτιζε υπό τους θριαμβευτικούς συριγμούς του συνόλου των βρεταννικών, ελληνικών και λοιπών συμμαχικών πλοίων που είχαν παραταχθεί για να τιμήσουν το αντιτορπιλικό μας, που κατάφερε το ακατόρθωτο!
 Ενα ηρωικό ταξίδι επιστροφής,   αδιανόητο για όλους, αλλά αντάξιο της πανάρχαιας ελληνικής  ναυτοσύνης μας!

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΒΙΝΤΕΑΚΙ ΜΕ ΤΗΣ ΔΙΗΓΗΣΗ ΜΕΛΟΥΣ ΤΟΥ ΗΡΩΙΚΟΥ ΠΛΗΡΩΜΑΤΟΣ ΜΕ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΑ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ.

Ελα πιάσε με απ' τον ώμο..!

Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν ότι ο χορός είναι δώρο των θεών προς τον άνθρωπο.

Ο χορός είναι τρόπος έκφρασης συναισθημάτων ομορφαίνει ξελαφρώνει την ζωή!
Αποτελεί το κεντρικό στοιχείο κάθε κουλτούρας και ιδανικό μέσος προσέγγισης  των ανθρώπων.

Η Ελισάβετ Σάντη Λουμάκη (ή Λομάκη ή Λουμάκα ή Μαμάκη) Σενιέ ήταν Κύπρια λόγια - διανοούμενη που έζησε στο Παρίσι  στις αρχές του 19ου αιώνα.
Ήταν μητέρα των δύο φημισμένων γάλλων ποιητών της εποχής, του Ανδρέα Μαρία Σενιέ, που καρατομήθηκε την παραμονή της πτώσης του Ροβεσπιέρου (συνήθιζε να υπογράφει ως Andreas Byzantinus), και του Ιωσήφ Σενιέ.
Ασχολήθηκε με την ελληνική λαογραφία και μέσα απο τις επιστολές της έχουμε τις παλαιότερες αναφορές για τον χασάπικο χορό, τον οποίο αναφέρει και  περιγράφει ως «Αρναούτικο».

 Χορευόταν στην Κων/πολη τις ημέρες του Πάσχα, απο τους χασάπηδες της Πόλης, τους Μακελάρηδες του Βυζαντίου, των οποίων την καταγωγή προσδιορίζει ως Έλληνες Μακεδόνες.
Η πρώτη σειρά κρατούσε μαχαίρια, ραβδιά και μαστίγια, ενώ η δεύτερη δεν είχε όπλα^{.
Η  ελληνική ονομασία του ήταν μακελάρικος και στην συνέχεια μετωνομάσθη χασάπικος απο την τουρκικής προέλευσης λέξη kasap που σημαίνει κρεοπώλης.}
Οι χορευτές,  στέκονταν σε σειρά ο ένας δίπλα στον άλλον και κρατώντας ο ένας από τα ζωνάρια  του άλλου για να είναι ακόμα πιο σφιχτά δεμένοι.
Επαναλάμβαναν  όλοι το ίδιο βήμα ώστε  φαίνονταν σαν να ήταν όλοι ένα σώμα !
Υπήρχαν δύο πρωτοχορευτές και μία ολιγομελής σειρά μετά από αυτούς, οπλισμένοι με μαχαίρια, ραβδιά και μαστίγια.
Η πολυπληθέστερη  σειρά που ακολουθούσε, δεν κρατούσε όπλα.

 Σήμερα διατηρεί τα βασικά στοιχεία του, είναι συντροφικός χορός, χορεύεται σε ευθεία γραμμή από άνδρες και γυναίκες  που κρατιούνται από τους ώμους.

Υπάρχει ένας βασικός βηματισμός, ο οποίος εναλλάσσεται με εντυπωσιακές φιγούρες.
Το τέμπο είναι τα 4/4. Η χορογραφία,  πιστή  στις ρίζες της, απαιτεί συγχρονισμό των χορευτών, πειθαρχία και ακρίβεια!
Η γραμμή του χασάπικου δεν κινείται κυκλικά, αλλά μπρος, πίσω, δεξιά και αριστερά με μέτωπο προς τους θεατές.

^{Ο χασάπικος όταν αποφάσισε να πάρει  έναν πιο γρήγορο ρυθμό γέννησε το χασαποσέρβικο.
Στην καινούργια γρήγορη αυτή εκδοχή του βασίστηκε και το συρτάκι που έγινε δημοφιλές (μέσα απο την κινηματογραφική ταινία του Μιχάλη Κακογιάννη Αλ.Ζορμπάς) και ο κατ'εξοχήν αντιπροσωπευτικός χορός των Νεοελλήνων.}

ΧΑΣΑΠΙΚΟΣ                  

ΧΑΣΑΠΟΣΕΡΒΙΚΟΣ

ΣΥΡΤΑΚΙ

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ....

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΑΚΙ
(Δεν είναι μεγάλο-κλείστε για λίγο την μουσική και ακούστε , τι μας αποκαλύπτει...)