Η ΒΑΡΚΑ ΛΥΘΗΚΕ...

42 Βαθμούς σήμερα χτύπησε! Ψηθήκαμε!

Δεν παλεύεται άλλο η Αθήνα!

Φεύγω για ολιγοήμερες διακοπούλες... και πολύ έμεινα δηλαδή!

Θα τα πούμε συντόμως με πολλές-πολλές εικόνες του Αιγαίου.

Φιλιά σ'όλους!

... Και τα χρώματα πάψανε να υπάρχουν!

ΓΙΑ ΤΟ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΣΑΒΒΑΤΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΕΡΑΣΕ...

Στο ωραιότερο μπαλκόνι της Αθήνας στεκόμουν με τις αδελφές μου!

Μπαλκόνι με ουρανό! Ουρανό όμοιο με τον γαλάζιο, εκτυφλωτικό, Αττικό ουρανό!

Οι μάστοροι έφτιαξαν μπόλικο αιγυπτιακό μπλε χρώμα  και το άδειασαν πάνω στις φατνωματικές πλάκες του.
Γύρισαν δίπλα και αντίκρυσαν την θάλασσα...
Ζήλεψαν τα κύμματα και πρόσθεσαν μερικά απ'αυτά στον ουρανό μας.

 ΄Εγιναν κεντίστρες, μάζεψαν τον αφρό τους και τον έραψαν σταυροβελονιά σε κάθε φάτνωμα.
Μια από τις αδελφές μου λαχτάρισε  το άρωμα των αγριολούλουδων και έκανε παραγγελία μια αγκαλιά απ'αυτά...

Απλόχερα ο πρωτομάστορας-Αλκαμένης  ζήτησε μερικά και τάσπειρε στο ίδιο ουρανό, ν'ανακατευθούν με τ'άφρισμα των κυμμάτων.

Μας χάρισαν και μια δωδεκάδα γκρι αυγά και για να μην σπάσουν τα στερέωσαν σε καλάθι  με χρυσές λόγχες  πάνω στα κεφάλια μας.
Με τ'αυγά ζυμώναμε γλυκές δίπλες προσφορά στην Θεά μας.

Ο Καλλίμαχος, ο σχεδιαστής του μπαλκονιού μας αποφάσισε την πρόσοψή του να την  στολίσει με ζωφόρο.

Φρόντισε και βρήκε τους καλύτερους ζωγράφους της εποχής και τους ζήτησε να  ζωντανέψουν με  τα χρώματά τους  τους μύθους όλων των βασιλιάδων της πόλης μας : Του Κέκροπα, Ερεχθέα, Αμφικτύονα, Κραναού, Εριχθόνιου, Πανδίονα.
Όλοι καμάρωναν το μπαλκόνι των χρωμάτων, που στηρίζαμε για αιώνες στα στιβαρά κορμιά μας εγώ και οι αδελφές μου.
Μα...αυτός ο πανδαμάτωρ χρόνος! Αυτός ο ανελέητος εχθρός της ομορφιάς, χτύπησε κι'εμάς!
Αργά μα σταθερά τρυπούσε σαν σαράκι τα κορμιά μας τρίβοντας το άγιο πεντελικό μας μάρμαρο.
 Φύσηξε δυνατά για να σκορπίσει τα πάντα στα πέρατα  του χρόνου....και έτσι τα χρώματα πάψανε να υπάρχουν!
Οι επιστήμονες ανησύχησαν για μας και φρόντισαν να μας ξεκουράσουν, φτιάχνοντας ψεύτικα αντίγραφά μας, τα οποία και τοποθέτησαν στις θέσεις μας.
Τον ξεγέλασαν τον μπαμπόγερο και μας γλίτωσαν απο τα θανατηφόρα νύχια του.

Απο το 2009 ξεκουραζόμαστε πια στο πανέμορφο Μουσείο της Ακρόπολης και απολαμβάνουμε τις περιποιήσεις των επιστημόνων.
Αυτό το Καλοκαίρι   σας περιμένουμε για να σας γνωρίσουμε όλους με μεγάλη χαρά!

http://acropolis-virtualtour.gr/acropolisTour.html#2

ΤΟ ΦΙΛΙ!

Ακολουθώντας και σήμερα την συνηθισμένη διαδρομή που παίρνω κάθε μέρα 31 χρόνια τώρα,ένα τυχαίο  περιστατικό μου έφτιαξε την διάθεση για ολόκληρο το υπόλοιπο του 24ώρου!
Η Αθήνα ξυπνούσε μ' ένα ήλιο που έδειχνε απο τις πρώτες του πρωινές τις καυτές του διαθέσεις...

Τα αυτοκίνητα λιγοστά ακόμα στους δρόμους.
Το πρώτο φανάρι της Μαυροματαίων που συναντιέται με την Πατησίων με σταμάτησε...
Στα δεξιά του πεζοδρομίου ένα ζευγάρι ηλιωμένων περίμενε υπομονετικά να σταματήσει η κίνηση των τροχοφόρων ώστε  να διασχίσει τον δρόμο  και να περάσει στο απέναντι πεζοδρόμιο.

Εκείνος ψηλός, ανέπαφος σχεδόν από την οστεοπόρωση της ηλικίας , με μαλλιά χιονάτα και κείνη  στρουμπουλή και κώτσο τα μαλλιά της που φαινόταν η αρχοντιά της,πιασμένοι χεράκι-χεράκι στέκονταν και συνομιλούσαν.
Σε μια στιγμή, που δεν το περίμενε κανείς με μια τρυφερή κίνηση ο γηραλέος κύριος,  ανασήκωσε  το πηγούνι της κυρίας του και της έδωσε το πιο τρυφερό φιλί που έχω αντικρύσει ποτέ σε ζευγάρι!

Κατά την διάρκεια του Σταμάτη λοιπόν, το υπέροχο αυτό ζευγάρι πέρασε μπροστά απο το αυτοκίνητό μου και η ματιά του κυρίου έπεσε στην δική μου που τους καμάρωνε έτσι όπως προχωρούσαν και οι δύο χεράκι-χεράκι!
Δεν άντεξα ...και χαμογελώντας σήκωσα τον αντίχειρα εις ένδειξη επιτυχίας και επιβράβευσης!
Ο κύριος το πρόσεξε, κατάλαβε και  το ανακοινώνει στην σύντροφό του, η οποία δεν μ'είχε ακόμη αντιληφθεί.
Ο Σταμάτης γρήγορα άφησε την θέση του στον φίλο του Γρηγόρη και μου επέτρεψε να ξεκινήσω και πάλι...
Φεύγοντας απο το ανοιχτό μου παράθυρο άφησα δυνατά  ένα : "Ωραίοοοοοος! "για τον κύριο που με εντυπωσίασε με την τρυφερότητά του και πήρα την φοβερή ατάκα της κυρίας: "Eυχαριστωωωωωώ!!!!"
 Αν μια φορά ευχαριστήθηκα αντικρύζοντας το φιλί τους, ξετρελάθηκα με την ετοιμόλογη απάντηση της κυρίας.... χαχαχαχα!
Η σκηνή αυτή  καταμεσής των δρόμων της  μαραζωμένης Αθήνας, ήταν για μένα  ό,τι καλύτερο και ελπιδοφόρο! Ναι! Ελπιδοφόρο!
 Και ας προέρχονταν απο ζευγάρι της τρίτης ηλικίας!
Αν είχα εύκαιρη την φωτογραφική μηχανή μου θα  αποτύπωνα αυτή την τέλεια ερωτική σκηνή με μια λεζάντα απο κάτω...
Νέοι αντισταθείτε με τον έρωτα...εμείς αντέχουμε και προχωρούμε...Εσείς?

Αντί σχολίου ο φίλος μου ο Άρης Άλμπης άφησε για αυτή την ανάρτηση τους παρακάτω στίχους του
που πραγματικά  ταιριάζουν απόλυτα...

Και τι σαν ...

Με αφορμή την προχθεσινή ανάρτηση στο
 http://kariatida62.blogspot.gr/2012/07/blog-post_06.html 

Χρόνε αδίστακτε, άτεγκτε, άφιλε,

που αγωνίζεσαι για τη φθορά.

Κι αν τη ρυτίδωσες κι αν την ελεύκανες

κι αν στο λαιμό της σημάδια πολλά,

μένει για μένα η πρώτη, η μόνη μου,

πάνω απ’ όλες, γλυκιά ομορφιά,

μέσα στα μάτια της βλέπω τον κόσμο μου,

το κάθε βλέμμα της μια αγκαλιά.

Κι όταν γερμένοι στων χρόνων τα πράγματα,

ίδιες οι σκέψεις μας μες στη σιωπή,

πάντα με θέρμη μιλούν τ’ ακροδάχτυλα,

όπως και τότε, απ’ την πρώτη στιγμή.

Tα φωνήεντα είναι επτά μα...τους έκλεισαν το στόμα και δεν φωνάζουν δυνατά!

Απίστευτο: Κατήργησαν το «η» και το «ω» από τη νέα Ελληνική Γραμματική;

Αλλάζουν τα δεδομένα στην ελληνική γλώσσα, αφού το υπουργείο Παιδείας αποφάσισε πως τα φωνήεντα της ελληνικής γλώσσας είναι πέντε και τα σύμφωνα... 18, καταργώντας το «η» και το «ω» και αντικαθιστώντας τα με το «ου».

Σύμφωνα με καταγγελία του συλλόγου δασκάλων Ανατολικής Αττικής στο enikos.gr, αυτό ακριβώς θα μάθει όποιος διαβάσει το βιβλίο '«Νέα Ελληνική Γραμματική» για την Ε' και ΣΤ'  δημοτικού.
Και απ' ότι φαίνεται είναι όντως...νέα η εν λόγω ελληνική γραμματική αφού ο μαθητής ή ο αναγνώστης που θα διαβάσει το βιβλίο θα μάθει ότι τα φωνήεντα της ελληνικής γλώσσας είναι πέντε και είναι τα εξής: α, ε, ι, ο και.. ου. Και μπορεί να συγκατελέγεται στα φωνήεντα ο δίφθογγος «ου», όμως από το βιβλίο απουσιάζουν παντελώς τα φωνήεντα «η» και «υ»!
Αυτά για τα φωνήεντα, γιατί άλλαξαν και τα σύμφωνα, αφού στα... 18 που απαριθμεί το βιβλίο συγκαταλέγονται το «ντ», το «μπ» και το «γκ» και απουσιάζουν το «ξ» και το «ψ».
Κανείς δεν γνωρίζει αν τα παραπάνω τραγελαφικά αποτελούν...νεωτερισμό στην ελληνική γλώσσα ή πρωτοφανή τσαπατσουλιά και επιπολαιότητα από τους αρμόδιους φορείς.
Μέχρι στιγμής δεν έχει υπάρξει επίσημη αντίδραση από το Υπουργείο Παιδείας, ωστόσο ειδικοί επισημαίνουν ότι με βάση τη Γλωσσολογία έτσι χωρίζονται τα γράμματα οπότε το «η» και το «ω» αποτελούν «ήχους».
Σε κάθε περίπτωση το υπουργείο Παιδείας οφείλει να πάρει θέση και να διευκρινίσει είτε ότι το βιβλίο δεν είναι καλογραμμένο είτε ότι οι δάσκαλοι που έκαναν την καταγγελία δεν ξέρουν να κάνουν καλά τη δουλειά τους...



Είναι φανερό πλέον πως τα στοιχεία που διατηρούν την εθνική μας ταυτότητα δηλαδή γλώσσα και ιστορία βάλλονται πολλαπλώς.
Το τραγικό είναι ότι επίσημα πλέον το ελληνικό κράτος μέσω του Υπουργείου Παιδείας, συντάσσεται στο  πόλεμο αυτό  εναντίον της Ελληνικότητας αναλαμβάνοντας ηγετικό ρόλο!

Περιμένω  να δω τι θέση θα πάρει ο "Ελληνολάτρης"  Άδωνις Γεωργιάδης...

H Καρυάτιδα απαντά στον Κάμερον!

Μπορεί ο Βρετανός Πρωθυπουργός, Ντέιβιντ Κάμερον, να είναι έτοιμος να κλείσει τα σύνορα της χώρας του σε Έλληνες μετανάστες,  αλλά οι χρήστες των social media ήταν εξίσου έτοιμοι να του απαντήσουν... καταλλήλως.

Με την ανάρτηση της φωτογραφίας της Καρυάτιδας που βρίσκεται στο Βρετανικό μουσείο, οι χρήστες απάντησαν καυστικά στις δηλώσεις του Κάμερον ενώπιον της Επιτροπής Εσωτερικών Υποθέσεων του βρετανικού κοινοβουλίου.

Η φωτογραφία δεν αφήνει περιθώρια για περαιτέρω σχόλια, καθώς οι προτάσεις που τη συνοδεύουν συμπυκνώνουν σε δύο λόγια το νόημα της συγκεκριμένης είδησης.

Στη φωτογραφία αναγράφεται: "Ο Βρετανός πρωθυπουργός θέλει να αρχίσει να απελαύνει τους Έλληνες πολίτες και να κλείσει τα σύνορα της Αγγλίας για τους Έλληνες. Ίσως θα έπρεπε να αρχίσει την απέλαση με αυτήν" εννοώντας την Καρυάτιδα.

Η επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα κυριαρχεί πάντα στις συζητήσεις για την Ελλάδα και στη συγκεκριμένη περίπτωση λειτούργησε ως ''πληρωμένη'' απάντηση  στα λόγια του Βρετανού Πρωθυπουργού.

Άσφαλτο πιάνει, χρυσάφι γίνεται!

ΑΤΤΙΚΗ ΟΔΟΣ: O Mεγαλοεργολάβος έβαλε μόνο το 13% του προυπολογισμού. Το Δημόσιο έβαλε και εγγυήθηκε το 75%. Τα διόδια τα εισπράττει ο μεγαλοεργολάβος...

Υπάρχει ένα ρητό που αποτελεί αξίωμα για τους πλούσιους της χώρας.
΄Οσα λεφτά και αν έχεις, αν κάνεις μια νέα επιχείρηση, δεν βάζεις ποτέ έτοιμα.
 Παίρνεις δάνεια και βρίσκεις χρηματοδότες.
΄Ετσι περίπου, έκανε και ο Μπόμπολας στην Αττική Οδό. Λεφτά είχε!
 Αλλά δεν έβαλε παρά μόνο το 13% του έργου!
 Έπεισε όμως το ελληνικό Δημόσιο να βάλει τα υπόλοιπα. Και αυτός απλά το μετρούσε...
Το 2003 το Κέντρο Προγραμματισμού και Οικονομικών Ερευνών(ΚΕΠΕ) δημοσιεύει μια μελέτη αναφορικά με την ιδιωτική χρηματοδότηση των μεγάλων έργων της χώρας( Αεροδρόμιο Σπάτων, Αττική Οδός, Γέφυρα Ρίου-Αντίρριου) με εντυπωσιακά αποτελέσματα για εμάς τους πολίτες.
Για τους πολιτικούς αυτά είναι γνωστά καθότι τα ψήφιζαν στην βουλή.
Ακούστε λοιπόν τι βρήκαν λογικό οι πολιτικοί του ΠΑΣΟΚ:
Τα χρήματα που έβαλαν απο την τσέπη τους οι τρεις επιχειρηματικοί όμιλοι (η γερμανική Χόχτιφ στο αεροδρόμιο, ο Γιώργος Μπόμπολας στην Αττική Οδό και η γαλλική Μπουίγκ στην Γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου) είναι ελάχιστα. Είπαμε...όσο πιο πολλά λεφτά έχεις τόσο πιο σίγουρα δεν θα βάλεις απο την τσέπη σου. ΄Ισως γι'αυτό οι κακεντρεχείς να τους λένε "νταβατζήδες" τώρα που το σκέφτομαι...
Ας πιάσουμε λοιπόν την σύμβαση της Αττικής Οδού που μπήκε η υπογραφή του Μπόμπολα.

Πόσα χρήματα έβαλε ο Μπόμπολας απο την τσέπη του για να φτιάξει την Αττική Οδό;
Mόλις το 13% του προυπολογισμού. Συγκεκριμένα, όπως προκύπτει από την μελέτη του ΚΕΠΕ, το 33% το έβγαλε και το έδωσε απο το ταμείο του το ελληνικό δημόσιο(μαζί με τις επιδοτήσεις της ΕΕ), το 42% του κόστους καλύφθηκε με δάνειο απο την Ευρωπαική τράπεζα Επενδύσεων με εγγύηση του ελληνικού δημοσίου! 
Όχι με εγγύηση του εργολάβου Μπόμπολα. Με εγγύηση του ελληνικού δημοσίου.!Μην τυχόν αναλάβει κανένα! Το δημόσιο να είναι καλά να αναλαμβάνει ρίσκα!
Το υπόλοιπο της χρηματοδότησης προέρχεται απο δάνεια απο τις εμπορικές τράπεζες.
Μετά τα νούμερα, η ουσία. Πόσα λεφτά έβαλε απο την τσέπη του ο μεγαλοεργολάβος Μπόμπολας; Mόλις το το 13%! Και ρωτώ. Και γιατί δεν έκανε το έργο το Δημόσιο μόνο του και έπρεπε να πληρώνει τον Μπόμπολα για χρόνια; Για το 13%???
Το ψευδέστατο (όπως προκύπτει από τα στοιχεία) επιχείρημα που επικαλούνταν τότε ήταν- θα το θυμάστε-ότι το Δημόσιο προχώρησε σ'αυτές τις αποικιοκρατικές συμβάσεις παραχώρησης για να κινητοποιηθούν ιδιωτικά κεφάλαια. Ποια ιδιωτικά κεφάλαια? Αυτά του 13%?
Αν ήθελαν οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και ΝΔ να κινητοποιήσουν τα ιδιωτικά κεφάλαια, θα έπρεπε ο εργολάβος να αναλάβει το 73% του κόστους και όχι το 13%! Αν αναλάμβανε το 73% ας έπαιρνε τελικά αυτά που πήρε.  Στην ουσία χρηματοδότης ήταν το ελληνικό Δημόσιο όπως καταδεικνύει η μελέτη του ΚΕΠΕ..

΄Αρα δεν είναι ακριβής η φράση "ο Μπόμπολας έκανε το έργο!" Ακριβής είναι η διατύπωση:"Το δημόσιο έκανε ένα έργο για τον Μπόμπολα!"
Εδώ και δεκαετίες μας έχουν πείσει ότι πάση θυσία τα δημόσια έργα θα πρέπει να τα αναλαμβάνουν οι ιδιώτες εργολάβοι και σε καμμία περίπτωση δεν μπορεί να τα κάνει το Δημόσιο μόνο του.
Το Δημόσιο μπορεί, αλλά οι πολιτικοί δεν θέλουν!!!
Αυτό λέει, ουσιαστικά το ΚΕΠΕ. Προτιμούν να τα δίνει σε ιδιώτες εργολάβους που ο Καραμανλής βάφτισε "νταβατζήδες"(ώρες-ώρες έλεγε και κανένα πετυχημένο).
Σύμφωνα με την μελέτη του ΚΕΠΕ οι εργολάβοι της Αττική Οδού υπολογίζεται ότι απεκόμισαν υπερδιπλάσια κέρδη σε σχέση με τον αρχικό προυπολογισμό του έργου, ο οποίος ήταν ύψους 1,2 δις ευρώ. Πώς? Όπως πάντα...με μια σειρά απο παράλληλες και συμπληρωματικές συμβάσεις για έργα πους τους ανατέθηκαν την περίοδο κατασκευής του οδικού άξονα καθώς και με την ενεργοποίηση ρητρών υπέρ του εργολάβου. Για παράδειγμα: H Aττική Οδός  ΑΕ έλαβε bonus 58 δις δρχ. επειδή παρέδωσε εγκαίρως το τμήμα "Σταυρός-αεροδρόμιο Σπάτων" δεδομένου ότι ήταν απαραίτητο για την λειτουργία του Ελ. Βενιζέλος τότε.
(Απόσπασμα απο το ΧΩΝΙ :BOBOLASGATE)

"Περπατούσε πάνω από τις κορυφές των δέντρων..."

 Για το Λογοτεχνικό Σάββατο της Βερόνικας Μαρσά.

Πήρε ο ήλιος να γύρει πέρα απο το γαλάζιο Της φόρεμα και φόρεσε την χρυσαφένια πορτοκαλί του ρόμπα.

 Άρπαξε απο τον καμβά τα χρώματα του ζωγράφου και τα σκόρπισε ολόγυρα έτσι σαν να ράντιζε με άγιο μύρο το πλήθος...
Μα αλλιώτικος δείχνει σήμερα απο κει πάνω, απο τον ψηλό τον  βράχο.
Αυλακωμένο δειλινό με  άφωνες αστραπές, έκανε το σάλτο του και κείνη έμεινε να το αγναντεύει με απορία...
Ενα αεράκι ένοχο για τα κατοπινά που προμηνύονταν, σήκωσε την άκρη του χιτώνα της και έσπρωξε βίαια όσες ασύμμετρες μπούκλες ξέφυγαν την τελευταία στιγμή απο την σφιχτή πλέξη της κοτσίδας της.
Σύμφωνα με το εορτολόγιο ήταν η ημέρα των Πέτρου και Παύλου των μεγαλομαρτύρων.  
Στην αρχή ενός καυτού  Καλοκαιριού, κι'όμως οι πρώτες στάλες εδώ και κει έκαναν την εμφάνισή τους αφήνοντας ίχνη στο χώμα.
΄Επεσαν βαρειές κι'απάνω στο ολόλευκο μάγουλό της.
Η ατμόσφαιρα ξαφνικά άρχιζε ν'ανταριάζει για τα καλά μα όλα συνέχιζαν τον ρυθμό τους λες και κανείς άλλος εκτός απο κείνη  δεν καταλάβαινε την καταιγίδα που ερχόταν... ούτε ακόμα κι'αυτός ο νάρκισσος ήλιος τους!
------

Δυο μάτια γερακίσια ήρθαν και στάθηκαν πάνω απο την θωριά της.
Γεράκι εδώ πάνω?  Αναρωτήθηκε ..."Κανένα πουλί δεν σιμώνει αιώνες τώρα στον ιερό μου βράχο"
Τι ζητά το περήφανο Γεράκι εδώ πάνω μονολόγησε.
Μα το Γεράκι άκουσε τον συλλογισμό της και χτύπησε δυνατά τα πελώρια γκρίζα φτερά του, καλώντας την μ'ένα μυστικό τρόπο για μια βόλτα μαζί του.
Η Καλοκαιρινή μπόρα είχε πεισμώσει και το νερό δυνατό έπαιρνε ότι συναντούσε μπροστά του.
Δίστασε για αυτή την πτήση με τέτοια άγρια θεομηνία που ξεσπούσε κατακαλόκαιρο, μα το δυνατό χτύπημα των γερακίσιων φτερών της έδωσαν κουράγιο.
Σήκωσε το δεξί της χέρι και έπιασε την πρώτη φτερούγα ,με μια  δεύτερη αέρινη θαρρείς  κίνηση, ανασήκωσε το πόδι κάτω απο τον πολύπτυχο χιτώνα και ώπ κάθησε ήρεμα στο πλάτη του πουλιού.
Το ταξίδι άρχισε καθώς η μπόρα δυνάμωνε και γινόταν ένα με το  κακό!

Πάνω απο τα σπίτια της πόλης, πάνω απο  κεραίες και  ηλιακούς  το κορίτσι με τον χιτώνα έβλεπε απο πάνω τον κόσμο της ενώ η βροχή την μούσκευε ως το κόκκαλο.
Εκείνες οι οργισμένες αστραπές ακόμα και οι μακρινότερες την άγγιζαν μέχρι τα μέσα της ψυχής ΄της.
"Δεν έχω γλυτωμό" σκέφτηκε "μόνο από θαύμα!" Και τότε κοίταξε κάτω και είδε κόσμο απελπισμένο να τους παίρνει το ρεύμα του ποταμού που είχε δημιουργηθεί μέσα σε λίγα λεπτά και όλο φούσκωνε και φούσκωνε απειλητικά.

Είδε ανθρώπους πιασμένους χέρι-χέρι να πηδούν απο ταράτσες και μπαλκόνια, είδε νέους με μια ένεση στο χέρι να τρέχουν να γλιτώσουν την τελευταία στιγμή απο την απειλή του βέβαιου θανάτου, είδε ανήμπορους να αφήνονται στο έλεος της μανίας της φύσης, είδε καραβάνια ανθρώπων να φεύγουν για άλλους τόπους με την ελπίδα να γλιτώσουν, είδε τον πόνο και την απελπισία, είδε  μίσος και απληστία, είδε την προδοσία ζωγραφισμένη στα μάτια τους και έβγαλε φωνή μεγάλη προς τους ουράνιους Θεούς της εκλιπαρώντας: "Aς έχουν κάποτε  τελειωμό τα πάθια και οι καυμοί του κόσμου...!"
Της απάντησε μια καινούργια αστραπή, πιο δυνατή απ'όλες τις άλλες μαζί, ασύλληπτη σε ένταση κάπου πιο πέρα, και μια στριγγλιά  που έσκισε τους αιθέρες!
΄Εκλεισε τα μάτια και έσκυψε στην ράχη του πουλιού που συνέχιζε να πετά τώρα πάνω από ψηλά βουνά, κάμπους και δέντρα.
Μετά το κάθε τι βουβάθηκε μέσα στον ορυμαγδό απο βροντές που ακολούθησαν.
Το γεράκι δεν σταμάτησε στιγμή, δεν έκοψε την ταχύτητα της πτήσης του, μόνο  τώρα χαμήλωσε τόσο όσο τα ακροδάχτυλα των κρεμασμένων ποδιών της άρχισαν ν'ακουμπούν τις κορυφές των δέντρων.
Αν κάποιος σήκωνε το βλέμμα του, θα νόμιζε πως έβλεπε το κορίτσι ότι περπατούσε πάνω απο τις κορυφές των δέντρων.
Οι βροντές πήραν να λιγοστεύουν μέχρι που η βροχή σταμάτησε εντελώς
Αναθάρρησε και έριξε πάλι κάτω την ματιά της να δει τι απέμεινε...
"΄Ελα μη φέρνεις την καταστροφή" άκουσε μια φωνή σιμά της," μπόρα ήταν και πέρασε!"
Νάταν το γεράκι που είχε πάρει ανθρώπινη λαλιά και της μιλούσε, ή οι ξέπνοες κουβέντες από την παρέα τριών αγροτών που προσπαθούσαν να συμμαζέψουν τα ασυμμάζευτα απο το βιος τους?
"Εγώ προσωπικά νιώθω ξελαφρωμένος ..."συνέχισε η φωνή ΄"όπως μετά από καβγά νιώθω ήσυχος έτσι και τώρα...πάντα οι μπόρες με ξελαφρώνουν!"
Τώρα σιγουρεύτηκε πως άκουγε την κουβέντα των ανδρών, που μάταια πάσχιζαν να βρουν μιαν άκρη για να περισώσουν,σ' ότι είχε μισογλιτώσει απο την αναπάντεχη θεομηνία.
Η αγωνία ήρθε και θρόνιασε τώρα στην ψυχή της σκύβοντας περισσότερο για να βρει κι'άλλους διασωθέντες.
Εσκυβε κι'εσκυβε και έψαχνε να δει να διακρίνει  την "ζωή" να παίρνει και πάλι τον δρόμο της
Όλα γύρω ήταν τόσο κορεσμένα απο την  βροχή όλα ανέδιδαν την υγρασία της, η ίδια η ατμόσφαιρα μετά απο τόσο νερό που εγκλωβίστηκε σε λιμνούλες στο έδαφος ανάμεσα απο πέτρες και κλαράκια.
Για μια στιγμή νόμισε πως δεν ήταν νερό αλλά αδικοχαμένο αίμα!
Μα να πάνω σ'εκείνο το φυλλαράκι είδε το πρώτο σαλιγκάρι να βγαίνει και να στεγνώνει στις ακτίνες ενός καινούργιου ήλιου που ήρθε και θρόνιασε αποφασισμένος να δώσει ένα τέλος σ'όλη αυτή την κοσμοχαλασιά.

Κι'άλλο σαλιγκάρι, κι'άλλο , κι'αλλο έδειχνε με το δάχτυλο και χαιρόταν σαν μικρό παιδί.
Γέμισε η ρεματιά σαλιγκάρια που πήραν τον ανήφορο το ένα πίσω απο τ'άλλο.
"Θα πέσω , θέλω να πέσω κι'εγώ να πάρω τον ανήφορο να γίνω ένα με τα σαλιγκάρια του τόπου μου" μονολόγησε το κορίτσι και το έπιασε μια νοσταλγία να μυρίσει απο κοντά το βρεγμένο χώμα, να κυλιστεί πάνω σ'αυτό, χωρίς να νοιάζεται αν θα λερώσει το λευκό της χιτώνα.
Και έγειρε έτοιμη να εγκαταλείψει τις φτερούγες που την κρατούσαν ψηλά, αποφασισμένη γι'όλα!
-------
Ο διαπεραστικός ήχος ενός ηλεκτρονικού ξυπνητηριού επανέφεραν όλες τις αισθήσεις μου  στην πραγματικότητα.
19.36 έδειχνε η μικρή οθόνη του, με πήρε και πάλι ο ύπνος  παραπάνω....
Τελευταίως τα καλοκαιρινά όνειρα του μεσημεριού δεν έχουν τελειωμό!