Η ΑΝΤΑΝΑΚΛΑΣΗ ΤΟΥ ΕΡΕΧΘΕΙΟΥ...

Aγαπημένοι μου φίλοι!
Σήμερα είμαι πολύ χαρούμενη!
Κάποιοι ίσως χαρακτηρίσουν υπερβολική την χαρά μου αυτή, αλλά εγώ έτσι σμιλεύτηκα...
και ας είμαι απο μάρμαρο!

 Θα σας εξηγήσω αμέσως πού οφείλεται αυτή η απροσδόκητη χαρά που μου δόθηκε και μ'εκανε να νιώσω πλήρης!
Εξ'άλλου απ'την σκληρή ζωή μας, μόνο οι μικρές απροσδόκητες χαρές μένουν και την ομορφαίνουν!
Στην Πόλη μας, στην Αθήνα μας, σήμερα ήρθε μια αγαπημένη για πολλούς bloggers, που κατοικεί  στην Βόρεια Ελλάδα.

Η αγαπημένη αυτή blogger που είναι εκπαιδευτικός στο επάγγελμα, επισκέφθηκε με τους μαθητές της, το "σπίτι μου" την Ακρόπολη και όπως ήταν φυσικό δεν θα μπορούσα να μην πάω να την  καλοσωρίσω...τι Καρυάτιδα-οικοδέσποινα θα ήμουν εξ'άλλου?

Ο Αττικός ουρανός σήμερα δεν άφηνε και πολλά περιθώρια, μας έπαιζε παιχνίδια, μα ευτυχώς δεν κατάφερε να μας ξεγελάσει και έτσι δώσαμε ραντεβού στην Πλάκα.

Τα κινητά (νάναι καλά η τεχνολογία) άναψαν....και η reflection με την Κάρυ βρέθηκαν αγκαλιασμένες κάπου κοντά στους Αέρηδες.

Δεν περιγράφεται  με λόγια η χαρά δύο άγνωστων, μεταξύ τους, γυναικών που επιτέλους συναντήθηκαν απο κοντά!

Δεν περιγράφεται με λόγια η στιγμή που η διαδικτυακή μέχρι τώρα επικοινωνία τους, ολοκληρώθηκε με το αντάμωμα...

Συνάντησα ένα γλυκύτατο κορίτσι με ένα πλατύ-καθαρό χαμόγελο και  ανοικτή καρδιά περιτριγυρισμένο απο τους μικρούς μαθητές της και την όμορφη κορούλα της.

Είπαμε τόσα πράγματα και αφήσαμε ακόμα τόσα....πόσα να προλάβεις ν'ανταλλάξεις μέσα σε 2,5 ώρες?
Πόσα να προλάβεις ν'ανταλλάξεις ανάμεσα στις χαρούμενες φωνούλες των μικρών μαθητών?

Καταφέραμε όμως κάτι που πολλοί αποφεύγουν και φοβούνται.
Να σπάσουμε το απρόσωπο του blogging και ν'αισθανθούμε σαν δυο παλιές καλές φίλες που ο χρόνος αποφάσισε να ξανασυναντηθούν...
Δεν ξέρω αν ποτέ έχετε ζήσει αυτό το αίσθημα, αλλά ειλικρινά σας μιλώ έτσι βίωσα αυτή την συνάντηση.
Ανταλλάξαμε  και δώρα...αναμνηστικά της γνωριμίας!

                      Τα έργα του πλανόδιου ζωγράφου έγιναν  έπαινοι της φιλίας μας!

 Ήρθαν ...και τα Χάλκινα να μας τραγουδήσουν με ρυθμούς χαρούμενους ξεσηκωτικούς και να βεβαιώσουν για μία ακόμη φορά το πολυτισμικό πια χαρακτήρα του κέντρου της  Αθήνας.

 

 Η σημερινή όμως ευτυχής αυτή  συνάντηση είχε  προεκτάσεις μεγαλύτερες  απ'αυτές που ίσως  μπορείτε να φανταστείτε!
Στάθηκε ανέλπιστη ευκαιρία για να λυθεί μία παρεξήγηση ανάμεσα σε δύο άλλους πολύ αγαπημένους μπλόγκερς!
Ελπίζω πως τώρα πια,  η όμορφη μπλογκογειτονιά μας θα ζωντανέψει πάλι με το αστήρευτο και αναντικατάστατο χιούμορ τους!!!
 ΄Οποιοι κατάλαβαν, κατάλαβαν...!!!

 Τέλος, θέλω να ευχηθώ σε όλους σας  ΚΑΛΟ-ΠΑΣΧΑ, ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ, να περάσετε καλά με τους αγαπημένους σας, να ξεκουραστείτε και ν'ανοίξετε τις καρδιές σας  για να μπει η Ομόνοια και η  Αγάπη!!!

Μόνο με ομόνοια και αγάπη μεταξύ μας, μόνο με αγάπη για την πατρίδα μας θα μπορέσουμε να προσπεράσουμε όλες τις δυσκολίες που βιώνουμε σαν λαός!

Σας αγαπώ και σας φιλώ έναν-έναν ξεχωριστά!

Ο ..."ΜΥ FRIEND!"

Βιαστική, σχεδόν έτρεχα προσπερνούσα τον κόσμο της Αθήνας, διασχίζοντας έναν απο τους πιο κεντρικούς δρόμους της!

Φιγούρες περαστικών γλιστρούσαν  δίπλα  αλλά δεν ξεχώριζα κανέναν.
 Ο προορισμός μου είχε γίνει   " ο στόχος"  και κατευθυνόμουν απορροφημένη.

Ενα "Καλημέρα σας κύριοι και κυρία" σε σπαστά ελληνικά, με τράβηξε απο τις σκέψεις μου και η ματιά μου αναζήτησε την χαρούμενη αυτή Καλημέρα...

Ο  εκτυφλωτικός ήλιος της Αθήνας κόντρα στα μάτια μου, δυσκόλεψε να φωτίσει την μαύρη αυτή φατσούλα που καλημέριζε  τους περαστικούς μ'ενα πλατύ χαμόγελο !
Κοντοστάθηκα...

Ήταν το παιδί που πριν  απο σαράντα χρόνια κατάφερε να επιβιώσει στην Μπιάφρα της Νιγηρίας  που γεννήθηκε, στην χώρα του ανατέλλοντος ηλίου,- όπως αλλιώς ονομαζόταν- και να γίνει άντρας!

Ο εμφύλιος πόλεμος που είχε ξεσπάσει μεταξύ 1967 - 1970 με αφορμή την προσπάθεια αποσκίρτησης και ανεξαρτητοποίησης της περιοχής, είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων, περισσότερο λόγω της πείνας και της εξαθλίωσης και λιγότερο εξαιτίας των μαχών.
 Οι ομοσπονδιακές δυνάμεις της Νιγηρίας επιβλήθηκαν τελικά των αυτονομιστών και στις 15 Ιανουαρίου του 1970 έβαλαν τέλος στην τρίχρονη ανεξαρτησία της περιοχής την οποία μετονόμασαν σε Μπόνι.

Σαράντα χρόνια μετά, η Μπιάφρα,  εξακολουθεί να μαστίζεται από την φτώχεια και τις αρρώστιες.
Αλλά εξακολουθεί να ζητά και την ανεξαρτησία της, με αποτέλεσμα νέες προστριβές να έχουν ξεκινήσει!
Οι καινούργιες λοιπόν  δύσκολες συνθήκες διαβίωσης σ'αυτή την χώρα της Μαύρης Ηπείρου, ανάγκασαν τον  "Μy friend " της φωτογραφίας μας ν'αφήσει την πατρίδα του και να ζητήσει απο τον περασμένο Γενάρη την Γη της Χαναάν στην Ελλάδα!

Πού να φανταστεί κι'αυτός τι γη θάβρισκε εδώ που τον έφερε η τύχη του...
Δεν τόβαλε όμως κάτω! Αρχισε αμέσως το εμπόριο...
Πήρε αναμνηστικά διακοσμητικά και είδη λαικής τέχνης απ'την  πατρίδα του και έστησε το αυτοσχέδιο μαγαζάκι στα σκαλοπάτια του κλειστού καλοκαιρινού αττικού θεάτρου.

Για να τιμήσει το επάγγελμα φόρεσε πουκάμισο με γραβάτα, άρπαξε την σκούπα και καθάρισε όλο το τετράγωνο του πεζοδρομίου, κατέβηκε και κάτω απ'αυτό, μάζεψε τα σκουπιδάκια της άκρης του δρόμου (εθελοντής στο έργο του Καμίνη) και άρχισε να διαλαλεί την πραμάτεια του με χαρούμενες Καλημέρες!!!

Το απωθημένο του ρεπόρτερ δεν χαλιναγωγήθηκε, αμέσως έβγαλα το κινητό κι'αρχιζα να τον φωτογραφίζω!
Ωωωω! Και τότε ο "Μy friend" έχασε στην στιγμή το πλατύ χαμόγελο και μεταλλάχθηκε σε  Μαύρο Λυκουρέζο!

 Πετάχτηκε μπροστά μου και κουνώντας το δάχτυλο μου φώναξε: Why you take photos,without my permission? It's against the Law!!! Don't you know that taking pictures, is against the Law?
Γελώντας, του εξήγησα πως δεν κάνω τίποτα το παράνομο και ότι στην Ελλάδα μπορείς ελεύθερα να φωτογραφίζεις την Ακρόπολη, τα Μουσεία, τους δρόμους, τ'αυτοκίνητα, τους ανθρώπους της ...
Επέμενε πως δεν του είχα ζητήσει την άδεια...ο καυμένος φοβήθηκε πως άλλος ήταν ο σκοπός μου και προσπαθούσε κουνώντας μου νομικίστικα το δάχτυλο να μ'αποτρέψει!
Ενα χαμόγελο ανθρώπινο και η διαβεβαίωση μου πως ο άψογος επαγγελματισμός που έδειχνε με παρακίνησε  για να τον αποθανατίσω, έδιωξε αμέσως την ανασφάλειά του και το επιθετικό της άμυνάς του.
Χαμογέλασε κι'αυτός και δειλά-δειλά άρχισε ν'απαντά στις ερωτήσεις τις δικές μου που ζητούσαν να μάθουν απο πού ήρθε, πώς τον λένε, και πώς έφτασε στην χώρα μας!
Ανοιξε την ψυχούλα του και ο πόνος του ανθρώπου που προσπαθεί με νύχια και δόντια να επιβιώσει εμφανίστηκε.

Ξέρω...ξέρω τι θα μου πείτε! Πόσους πια να μαζέψουμε, πόσους πια να ταίσουμε!

 Αυτός δεν πληρώνει φόρους,ΦΠΑ και λοιπά  που πληρώνει ο Έλληνας μαγαζάτορας που κι'αυτός προσπαθεί με νύχια και με δόντια ν'εξασφαλίσει την επιβίωσή του στην ίδια του την πατρίδα.

Δεν ξέρω πια για ποιον να ευαισθητοποιηθώ για τον "Μy friend" της Μπιάφρα, ή για το άνεργο Ελληνόπουλο?

Δεν ξέρω ειλικρινά να σας πω για ποιον να ματώσει η καρδιά μου!

΄Αφησα πίσω μου τον "My friend" της Νιγηρίας και μονολόγησα για μια ακόμη φορά το Αχ!!! του Παπαδιαμάντη:
 "Σαν νά 'χανε ποτέ τελειωμό τα πάθια κι οι καημοί του κόσμου.!








 

Ο ερημίτης του κόσμου...

 "Σαν νά 'χανε ποτέ τελειωμό τα πάθια κι οι καημοί του κόσμου.!

Είπε με την λεπτή φωνούλα της και γύρισε το φλυτζανάκι του καφέ ανάποδα απάνω στο πιατάκι.
-Γιαγιά ξέρεις να λες τον καφέ? ρώτησε η δωδεκάχρονη και σπίθισαν τα ματάκια της απο πονηρεμένη περιπαιχτική διάθεση
-Τι λες παιδάκι μου, οι καφέδες και τα χαρτιά είναι της σολομωνικής...κάνω εγώ τέτοια πράγματα?
-Τότε γιατί γυρνάς το φλυτζάνακι ανάποδα αμέσως μετά την τελευταία γουλιά καφέ?
Το γυρνάς και θα το διαβάσεις αργότερα, όταν εγώ θα φύγω...
-Πα, πα πα  τι είναι αυτά που λες  γιατε μένα?
Ετσι κατά το συνήθειο...όπως τόκανε η μάνα μ'  και το Ουρανιώ.
΄-Ουρανιώ την λέγανε την δική σου γιαγιά?
-Ουρανιώ...ναι αχ ! όχι λάθος λάθος στα' πα...ανασήκωνε το βλέμμα της απο το εργόχειρο , ανέβαζε το δεξί φρύδι ψηλά και άρχιζε ν'αναφέρει  όλο το γενεαλογικό κλαρί των γυναικών της οικογένειας.
Η Νεραιδούλα η Μανιάτη έκανε το Ουρανιώ, το Ουρανιώ γέννησε τ'Αμυγδαλιώ, τ'Αμυγδαλιώ το Κοντυλιώ, το Κοντυλιώ την Μαριγούλα, η Μαριγούλα την μάνασ' και η μάνασ' εσένα το βάσανο πούρχεσαι κάθε μεσημέρι και μου τριβιλίζεις το κεφάλι μ'  και δεν μ'αφήνεις ήσυχη να τελειώσω την δουλειά μ...  έλεγε και μέσα σε πνιχτά γελάκια χαμήλωνε το βλέμμα πάνω στην "δουλειά της" όπως συνήθιζε να αποκαλεί όλα τα εργόχειρα που κεντούσε  καθημερινά με ρυθμούς ολοήμερης εργασιακής υποχρέωσης, κατάλοιπο των ακατάπαυστων ωρών εργασίας της ζωής της, πάνω απο το βελόνι όπως συνήθιζε να αναφέρει μ'αυτό, το επάγγελμα της μοδίστρας.
-Γιαγιά αυτό που είπες προηγουμένως-πώς τόπες αλήθεια-τα πάθια και οι καημοί του κόσμου, τι ωραίο που ήταν ...μ'αρεσε! Πώς ακριβώς τόπες?
-Α! αυτό δεν είναι δικό μου. Είναι κουβέντα πούγραψε ο κυρ-Αλέξανδρος! Ξέρεις για ποιον κυρ-Αλεξανδρο σου μιλώ...τον Αλέξανδρο του νησιού μου! Τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, τον Άγιο των Γραμμάτων!

Η Μάνα μ' συχνά μου ανέφερε πως μια μακρινή συγγένεια την εδενε μαζί του...τον θυμούμαι καλά.
-Θυμάσαι τον Παπαδιαμάντη? Αλήθεια? Τόσο μεγάλη είσαι γιαγιά?
-Γεννήθηκα στα 1888. Ο κυρ-Αλέξανδρος, πέθανε τον Γενάρη του 1911. Ήμουν αρκετά μεγάλη  κοπέλλα και τον θυμούμαι σχεδόν τυφλό, υποβασταζόμενο απο τις δύο γεροντοκόρες αδελφές του, να προχωρούν μέρα μεσημέρι κρατώντας φανάρι.
Λέγανε πως τάχε λίγο χάσει τα λογικά του. Ίσως και νάταν κάτω απο την επήρρεια του αλκοόλ. Τα έτσουζε ο κυρ-Αλέξανδρος. Το κρασάκι ήταν η αδυναμία του.
Περιφερόταν σχεδόν ρακένδυτος. Ο πατέρας του ήταν παπάς και έκανε πολλά παιδιά .
9 τον αριθμό μούλεγε η μάναμ'. Πολλά απ'αυτά πέθαναν γρήγορα.
Εγώ γνώρισα μόνο τις τρείς αδελφές του οι οποίες του  παραστάθηκαν με αφοσίωση, σε όλες τις δύσκολες στιγμές και στις αρρώστιες του, σαν μάνες! Ήταν φιλάσθενος.
Στο νησί μας, υπήρχε ένα μοναστήρι. Η μονή του Ευαγγελισμού.
Εκεί φοιτούσαν  πολλά παιδιά ιδίως τα παπαδοπαίδια

 Ο Αλέξανδρος τα πρώτα του γράμματα τα έμαθε εκεί.
Τις δύο πρώτες τάξεις του  Ελληνικού Σχολείου ή Σχολαρχείου όπως το λέγαμε τότε, τις έβγαλε κι'αυτές στο νησί μας, μαζί με τον ξάδελφό του  Αλέξανδρο Μωραιτίδη, κατοπινό ανταγωνιστή του στα γράμματα και την λογοτεχνία.
Λέγανε λοιπόν πως ως μαθητής ο Αλέξανδρος ήταν συνεσταλμένος και ντροπαλός.
Απο την αρχή όμως ξεχώρισε για την εξυπνάδα και επιμέλειά του. Ήταν πολύ καλός μαθητής. Μόνο στα αριθμητική είχε χαμηλό βαθμό.
Την τελευταία τάξη αναγκάστηκε να πάει να την  βγάλει δίπλα  στην Σκόπελο, γιατί ο δάσκαλός του έφυγε απο το νησί.
Στην συνέχεια ο πατέρας του τον έστειλε γυμνάσιο στην Χαλκίδα και νομίζω πως  το τελείωσε στο Βαρβάκειο της Αθήνας.
Η οικογένειά του φτωχή οπότε αναγκάστηκε απο μικρός να παραδίδει μαθήματα και να προγυμνάζει τους μικρούς μαθητές, έτσι ώστε να κερδίζει το ψωμί του.
Γράφτηκε και στο Πανεπιστήμιο στην Φιλοσοφική Σχολή, την οποία όμως δεν την τελείωσε, δεν κατάφερε να πάρει το δίπλωμά του, γιατί η φτώχεια και η ασθενική του κράση τον εμπόδισαν.
 Αυτό στάθηκε μαράζι για τον  πατέρα του, που τον περίμενε ο φτωχός να γυρίσει καθηγητής στο νησί για να βοηθήσει και τις αδελφές του.
Γνώριζε πολύ καλά Γαλλικά αλλά και Αγγλικά. Τα γαλλικά τάχα μάθει και γω  στις Καλόγριες.
Υπήρχαν μοναστήρια με καλόγριες που μιλούσαν την γαλλική, στην Σκιάθο και πολλά παιδιά ευπόρων οικογενειών ιδίως καπετανέων όπως ήμουν κι'εγώ, φοιτούσαν εκεί και μάθαιναν ξένες γλώσσες.
΄Αρχισε λοιπόν να κάνει μεταφράσεις γιατί εκείνοι την εποχή λίγοι γνώριζαν  ξένες γλώσσες τόσο καλά όσο εκείνος.
 Όμως οι απολαβές του δεν ήσαν τόσο μεγάλες και αναγκαζόταν να ζει φτωχικά, λιτοδίαιτα.

Δούλεψε και ως δημοσιγράφος στην εφημερίδα Ακρόπολη.
Εκείνη την περίοδο κατάφερε να δει περισσότερα χρήματα στα χέρια του.
Τα μοίραζε όμως όλα στους φτωχούς. Πολλοί φτωχοί  της Σκιάθου βοηθήθηκαν απο τα χρήματα  που έστελνε στους γονείς του και στην εκκλησία του νησιού για να μοιραστούν σε χήρες κι'ορφανά.

 Γενικά στην ζωή του ήταν κλειστός άνθρωπος, σχεδόν απλησίαστος.
Τού άρεσε η μοναξιά και η απομόνωση μέσα στα βιβλία του.
Ελάχιστους φίλους είχε.
Καθε τόσο όταν τον κούραζε η αδικία του κόσμου στην Αθήνα, έφευγε και γυρνούσε πίσω στο νησί μας για  να πάρει δύναμη να πιάσει την  πέννα του και να εξιστορίσει με τον τρόπο που μόνο αυτός γνώριζε τις αναμνήσεις, τους θρύλους, την φτώχεια και τους καημούς του κόσμου!
Εζησε βασανισμένη ζωή.  Η εντατική εργασία, το ξενύχτι και προπάντων το κρασάκι που σιγά-σιγά του έγινε πάθος, το τσιγάρο και η καθημερινή υπερβολική κούραση του κατάστρεψαν την υγεία και  τον έφεραν γρήγορα στο θάνατο.

Μέσα στα διηγήματά του θα συναντήσεις όλες τις ομορφιές του νησιού μου, τις ρεματιές, τα καταπράσινα υψώματα, τις  χρυσές αμμουδιές της,  τους γκρεμούς, τις σπηλιές τα γαλήνια ακρογυαλια της , τα λαλάρια της μοναδικά βότσαλα στο κόσμο όλο!

Θα συναντήσεις όμως και τα βάσανα και τις έγνοιες των ανθρώπων της, που μεγαλώνοντας στην ψυχή του γίνονται στοιχειά(στειά) ασυγκράτητα και ξεχύνονται μέσα απο την πέννα του με την μορφή των ηρώων του που δεν είναι άλλοι απο τον ψαρά,τον αγρότη, τον παπά τον πολυφαμελίτη που παρατά την οικογένεια και γίνεται μετανάστης, την αναξιοπαθούσα χήρα και τ'άμοιρα τα ορφανά αλλά και τις κακές μάγισσες καφετζούδες , χαρτορίχτρες  και κάθε λογής αγύρτισσες.
Και όταν πια τελειώνουν  οι παιδικές του αναμνήσεις, τότε παίρνει τα θέματα του από τη ζωή των φτωχογειτονιών της Αθήνας.
Πολλοί τον ονόμασαν Ντοστογιέφσκι της Ελλάδας κι'αυτό γιατί η περιγραφή του ήταν πάντα τόσο διεισδυτική  μέχρι τα κατάβαθα της ψυχής.
Βαθειά θρησκευόμενος ... έγραψε και ποιήματα θρησκευτικής έμπνευσης, που εξυμνούν τη μητέρα του και την Μητέρα του Κόσμου όλου, την Παναγία.
Ολόκληρη η  θεωρία  του περικλείεται στα παρακάτω λόγια  που έγραψε: «Το έπ έμοι, ενόσω ζω, και αναπνέω καί σοφρωνώ, δεν θα παύσω να υμνώ μετά λατρείας τον Χριστόν μου, να περιγράφω μετ' έρωτος την φύσιν, καί να ζωγραφώ μετά στοργής τα γνήσια ελληνικά ήθη».
Η καθαρεύουσα γλώσσα πού χρησιμοποιεί, δεν σε δυσκολεύει σχεδόν καθόλου, γιατί μέσα σ'αυτήν  βάζει πολλά λαϊκά στοιχεία, με αποτέλεσμα η καθαρεύουσα να γίνεται αντιληπτή και οικεία.
Λίγο πριν το θάνατό του έγραψε και διηγήματα στη δημοτική γλώσσα.
Θάταν τέλη του Μάρτη  του 1908  όταν επέστρεψε στο νησί.
Όπως είπε χαρακτηριστικά δεν άντεχε άλλο την πόλη της δουλοπαροικίας και των πλουτοκρατών.
Τότε τον ενθυμούμαι εντονώτερα. Η υγεία του είχε κλονιστεί, η τύφλωση είχε σακατέψει την ψυχολογία του και βεβαια τον σταμάτησε απο την αγαπημένη συγγραφή του.
Εκέινη την περίοδο τον θυμούμαι πολύ καλά να σαν νάταν τώρα... να σηκώνεται πολύ πρωί και να φέρνει βόλτες στην ακρογιαλιά με το φανάρι στο ένα χέρι, σαν τον Διογένη, φορώντας πάντα τα  μικρά ολοστρόγγυλα γυαλάκια του. Απ'τ'αλλο χέρι στηρίζονταν στο μπαστουνάκι του συνοδευόμενος πάντα απο τις αδελφές του.
Στην συνέχεια πέρναγε απο την βρύση και κατέληγε απέναντι απο το σπίτι μας στην εκκλησία.
Πρέπει να πέρασαν κανα δυο χρόνια απο τότε που γύρισε με σακατεμένη την υγεία του, όταν τον Γενάρη του 1911, το κακό νέο εξαπλώθηκε σαν σύννεφο πάνω απο την Σκιάθο.
Ο κυρ-Αλέξανδρος απόθανε. Θυμάμαι την κηδεία του, όλο το νησί  είχε βυθιστεί στο πένθος.
Τον έκλαψαν μέχρι και οι πέτρες μας, τον έκλαψε όμως και  η Ελλάδα ολάκερη !

 Έγιναν επίσημα μνημόσυνα στην Αθήνα, στην Πόλη, στην Αλεξάνδρεια κι άλλου.
Οι ποιητές μας του έγραψαν εγκωμιαστικά τραγούδια (Μαλακάσης, Πορφυράς κ.α.) και τα φιλολογικά περιοδικά της εποχής εξέδωσαν τιμητικά τεύχη, αφιερωμένα στη μνήμη του.
 Αργότερα  ο Ελευθερουδάκης εξεδωσε τα «Απαντα» τα οποία και σας τ'αγόρασα να τα διαβάσετε με τον αδελφό σου.
Το 1925 γίνεται ή γιορτή των αποκαλυπτηρίων της προτομής του στη Σκίαθο και τότε επισκεφτήκανε τη Σκιάθο τετρακόσιοι Γάλλοι διανοούμενοι, που μαζί με εκατόν πενήντα Έλληνες λογοτέχνες και άλλους θαυμαστές του, μίλησαν μπροστά στην προτομή του για το έργο του Γάλλοι καί Έλληνες.
Μερικοί φίλοι του δημοσιογράφοι: ο Γαβριηλίδης, ο Καμπούρογλου, ο Κορομηλας, ο Ζερβός, ο Δημ. Χατζόπουλος που είχε και την φήμη του Μποέμ, είναι οι πρώτοι που μίλησαν ανεπιφύλακτα και εγκωμιαστικά για το έργο του.
Όλοι όμως οι άλλοι και κυρίως οι κριτικοί λογοτέχνες: ο Ροΐδης, ο Βλάχος, ο Μητσάκης, ο Δαμβέργης, ο Κονδυλάκης, ο Ξενόπουλος, ούτε λέξη δεν είπαν  για το έργο του.
Δεν τον συμπάθησαν  για την γλώσσα της καθαρεύουσας που χρησιμοποιούσε.
Μόνο ο Γαβριηλίδης έγραφε για τον δικό μας κυρ-Αλέξανδρο: «Δεν είναι απλός διηγηματογράφος, είναι πνευματικός και ηθικός εργάτης, αγωνιστής της προόδου, της ενημερώσεως, της δικαιοσύνης...».
 Αυτός ήταν ο Παπαδιαμάντης!

 Ενας μεγάλος πνευματικός άνθρωπος, που έζησε μια λιτοδίαιτη ζωή, ζωή που σχεδόν τον αγίασε. Συντροφιά είχε την  απέραντη αγάπη των  φτωχών ανθρώπων του νησιού μας.
΄Ερωτάς του στάθηκε η φύση.
Παρηγοριά του πάντα στάθηκε η θρησκεία, η περισυλλογή στην μοναξιά του και το άρωμα της τέχνης της συγγραφής του.
Μοναδική λατρεία η προσήλωσή του  στις παραδόσεις, τα ήθη καί τα έθιμα της πατρίδας μας.

Αντε τώρα πήγαινε άνοιξε τα άπαντα που σας αγόρασα και μη ξεχάσεις να διαβάσεις:
τη "Φόνισσα", το " Όνειρο στο κύμα"τη "Στρίγγλα Μάνα", τους Εμπόρους των Εθνών,την Γυφτοπούλα, το Χριστόψωμο, την Μαυρομαντηλού, τον φτωχό άγιο, τ'αγια και πεθαμένα,τ'αγνάντεμα,τις  μάγισσες, το ενιαύσιον θύμα, την φαρμακολύτρια, το μοιρολόγι της Φώκιας, το άνθος του γυαλού, την Σταχτομαζώχτρα, στον Χριστό στο Κάστρο και τόσα τόσα  άλλα ποιήματα αλλά κυρίως πεζογραφήματα, μέσα στα οποία θα διακρίνεις τον πλούσιο συναισθηματικό κόσμο του και την απέραντη, τρυφερή αγάπη του για τον ΄Ανθρωπο!


ΓΙΑ ΤΑ 100 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠ'ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΑΛ.ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗ
ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ 
ΑΝΑΦΟΡΕΣ ΤΗΣ ΣΥΝΤΟΠΙΤΙΣΑΣ ΤΟΥ  ΚΑΙ ΓΙΑΓΙΑΣ ΜΟΥ

OI ΦΟΝΙΑΔΕΣ ΤΩΝ ΛΑΩΝ..!

Στο παρακάτω σύνδεσμο που σας παραπέμπω, θα δείτε την βαρβαρότητα που γεννά και μεγαλώνει η μεγάλη χώρα που λέγεται Αμερική.
Την μεγαλώνει με joystick στις φτωχογειτονιές του Χάρλεμ και του Μπρονξ!
Στις συνοικίες-σύμβολα της Αστικής παρακμής της Νέας Υόρκης!

Θα δείτε φωτογραφίες και videos που αποδεικνύουν την κτηνωδία νεαρών ατόμων που έντυσαν με στρατιωτικές στολές και τους αμόλησαν στις χώρες για να σκοτώσουν!!!
Θα δείτε την ωμή βαρβαρότητα και την διαστροφή ειδεχθών εγκληματιών πάνω σε άμαχο πληθυσμό Αφγανών.

΄Ετσι ίσως συνειδητοποιήσετε την κύρια αιτία του φαινομένου της διαφυγής Αφγανών πολιτών απο την χώρα τους προς την Δύση.
Ίσως  έτσι καταλάβετε τι αναγκάζει τους σημερινούς Αφγανούς, σωρηδόν να παίρνουν τα μάτια τους και να μεταναστεύουν με τις οικογένειές τους προς την χώρα μας αλλά και προς άλλες ευρωπαικές χώρες.
΄Ισως έτσι συνειδητοποιήσετε τι περνά ακόμα αυτός ο άμοιρος Λαός!

Οι σκηνές που αποτυπώνονται στις φωτογραφίες και τα videos που ακολουθούν είναι αποτρόπαιες και φρικιαστικές!

 Σκοτώνουν χωρίς κανένα μα κανένα λόγο αμάχους, τεμαχίζουν τα πτώματά τους και επιδίδονται σε μακάβριες διασκεδάσεις!

Οι ίδιοι αυτοί εγκληματίες Αμερικανοί "στρατιώτες" μόνταραν τα  αποτρόπαια videos, «ντύνοντας» εικόνες από δολοφονίες αμάχων ή υπόπτων με μουσική χέβι μέταλ, σε μία περίπτωση του συγκροτήματος «Αποκαλύπτικα» από τη Φινλανδία.

Τις φωτογραφίες και τα videos αποκάλυψε το περιοδικό Rolling Stone.

 Ο 22χρονος στρατιώτης Τζέρεμι Μόρλοκ, είναι ένας από τους διεστραμμένους πρωταγωνιστές των εκτελέσεων, οι οποίες πραγματοποιήθηκαν το πρώτο πεντάμηνο του 2010.

 Την περασμένη εβδομάδα καταδικάστηκε σε φυλάκιση 24 ετών παραδεχόμενος την ενοχή του ενώπιον του δικαστηρίου.

Ο Μόρλοκ αντιμετώπιζε ισόβια κάθειρξη, όμως πέτυχε να μειωθεί η ποινή του καταθέτοντας κατά τεσσάρων συναδέλφων του οι οποίοι επίσης κατηγορούνται για δολοφονίες Αφγανών πολιτών στην επαρχία Κανταχάρ του Αφγανιστάν.

Ο στρατιώτης παραδέχθηκε ότι οι δολοφονίες ήταν προμελετημένες και ότι γίνονταν κατόπιν σχεδίου.
Σύμφωνα με την κατάθεση του ιδίου, όλα είχαν σχεδιαστεί το 2009 από τους Αμερικανούς στρατιώτες, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις τις σκηνοθετούσαν με τέτοιο τρόπο ώστε να φαίνεται ότι είχαν δεχθεί επίθεση και να δικαιολογήσουν με αυτό τον τρόπο τις ενέργειές τους.

ΟΠΛΙΣΤΕΙΤΕ ΜΕ ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΤΙΚΡΙΣΕΤΕ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ  ΤΗΣ   ΚΑΤΟΧΗΣ ΤΟΥ ΑΦΓΑΝΙΣΤΑΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥΣ!


http://www.zougla.gr/page.ashx?pid=2&aid=283408&cid=5

Πρόσκληση σε ...πάρτυ!!!

΄Ανοιξη έρχεται μ'εναν ήλιο που μας ξέρει... και λούζει τα μπαλκόνια μας! .

 Άνοιξη έρχεται...  και   γενική αναστάτωση σέρνει πίσω!
Αναστάτωση με απειλητικά μνημόνια, με κοσμογονικά τσουνάμια αλλά και με μια φυσική ευφορία που εκδηλώνεται με φως και αρώματα!

Όσο  και να μην αισθάνομαι ψυχολογικά ήρεμα και καλά, όσο και αν τα γεγονότα με αποκαρδιώνουν και με ανησυχούν ιδιαίτερα, δεν μπορώ να αντισταθώ  στην ζωή που δεν στέκεται αλλά τρέχει και ξεκινά  μια ολότελα  καινούργια, γεμάτη αισιοδοξία αρχή.
 Είναι η αλλαγή  που φέρνει η φύση  γύρω μου.  Παίρνω  λοιπόν κουράγιο, δύναμη και αισιοδοξώ!
Το ίδιο θα ήθελα να κάνετε και σεις  απόψε μαζί μου, τουλάχιστον για σήμερα που γιορτάζω την πιο προσωπική επέτειο. Αυτή των γεννεθλίων μου!
Χαίρομαι που κατάφερα να φτάσω και ν'αντικρύσω  τον μισό αιώνα, όντας καλά στην υγεία μου,  χαίρομαι πούχω ακόμα κοντά μου τους περισσότερους απο τους ανθρώπους που αγαπώ, την οικογένειά μου και τελευταίως τους καινούργιος διαδικτυακούς φίλους μου! Όλους εσάς!

Σας καλώ λοιπόν σήμερα να πιείτε ένα κρασάκι στην υγειά μου, να με βοηθήσετε να κλείσω την 4η δεκαετία της ζωής μου σβήνοντας το κεράκι(φέτος αποφάσισα να βάλω ένα κεράκι στην τούρτα-όχι όπως πέρυσι που τόκανα μανουάλι) και να μου χαρίσετε ένα χορό της επιλογής σας!

Δωρείστε μου τα τραγούδι σας..!Αλήθεια σκεφτήκατε ποτέ πώς μπαίνουν στα τραγούδια μας  οι δρόμοι και οι δεσμοί μας?

Εξηγώ τι ακριβώς εννοώ: Επιλέξτε τραγούδι της αρεσκείας σας, βρείτε το στο youtube, αντιγράψτε με την γνωστή μέθοδο το url που φαίνεται πάνω-πάνω(όποιος δεν ξέρει, ας μου το πει και θα τον βοηθήσω) και αφήστέ το μου στα σχόλια.  Αφήστε τις παραγγελιές σας και το Μαμούνι θα τις  ενσωματώσει σε τούτη εδώ την ανάρτηση.
 Θα ψάξει να τις βρει και να τις βάλει και στο τζουκ-μποξ(mix-pod) για να τις χορέψουμε μαζί!

Χρόνια ΜΟΥ Πολλά λοιπόν, να σας χαίρομαι και να με χαιρόσαστε, υγεία νάχουμε και όλα εύχομαι να  πάνε καλά!!!

Ξεκινώ εγώ με  το πάρτυ του Λουκιανού και καλή μας διασκέδαση!!!



ME ΤΟΝ ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗ:

ME THN KOYΛΑ...

ΜΕ ΤΗΝ ΠΕΛΑ ΜΟΥ

ΜΕ ΤΟΝ VANGEL GREKO

ME TON ΔΗΜΗΤΡΑΚΗ Η ΖΕΜΠΕΚΙΑ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΤΙΓΟΝΟΥΛΑ ΜΟΥ!

AΠΟ ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ ΜΟΥ!

ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΤΑΝΑΚΛΑΣΗ ΜΟΥ...ΕΝΑ ΚΑΥΤΟ ΦΛΑΜΕΝΚΟ!

ΜΕ ΤΗΝ ΑΝD KAI TIΣ ΦΑΚΕΣ ΤΗΣ ΠΟΥ ΠΟΛΥ ΜΟΥ ΑΡΕΣΟΥΝ...

ΜΕ ΤΟΝ ΣΤΡΑΤΗΓΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΠΡΩΤΟ ΦΙΛΑΡΑΚΙ ΜΟΥ!

ΜΕ ΤΗΝ ΜΑΓΔΑ ΜΟΥ:

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΘΕΟ!!! ...Κι'αυτός με το βιολί του! χαχαχα!

ΓΙΑ ΤΟΝ ΙONNKORR χορεύω για την πάρτη του!!!

ΜΕ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ ΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ΙΑΜΑΤΙΚΟ!

ΕΝΑ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ ΤΑΝΚΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΦΙΛΗ ΜΟΥ ΜΕ ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ!

ΑΠΟ ΤΗΝ ROAD MOY ΕΝΑ ΖΟΡΙΚΟ ΗΑPPY BIRTHDAY!

ΞΑΝΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΘΕΟ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΞΥΠΝΗΣΕΙ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΝΕΙΡΕΜΑΤΑ ΜΟΥ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΟΛΟΙ ΚΑΛΑ ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΟΛΟΥΣ!
ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΝ...ωραία ΜΟΥ!!!

...και η βρόχα έπιπτε στρέιτ θρού..!

 Για το εγκεφαλικό ξέχασμα που έχουν πάθει όλοι τους,  αλλά και που τους ευχαριστώ πολύ για την πολυτέλεια που μου δίνουν να ντρέπομαι γι'αυτούς!
....Πού να το πάρουνε όμως χαμπάρι. Όλοι δεξιοί,αριστεροί, μεσαίοι μόνο να τρώγονται ξέρουν!
Να τρώγονται και να τρώνε. Μηδενός εξαιρουμένου! Μια μέρα όλοι αυτοί θα την καταστρέψουνε εντελώς την χώρα!
Αλλά κάνουμε και μεις πολλά λάθη. Δεν εκτιμάμε αυτό που έχουμε στα χέρια μας,αυτό που μας ανήκει.

Την Ελλάδα μας! Την βρίζουμε, δεν την αγαπάμε, δεν την γνωρίζουμε.
Ισως γι'αυτό μας τιμωρεί πολλές φορές, μας εκδικείται με τον τρόπο της.
Πόσες φορές έχει πάει ο καθένας μας στην Ακρόπολη, στα μουσεία που είναι η ιστορία μας όλη, στα αξιοθέατά της. Που πρέπει να πηγαίνουμε μια φορά την βδομάδα και να τα κοιτάμε και να κλαίμε..

Να κλαίμε γιατί μετανιώνουμε για τα κακά που της έχουμε κάνει, για την αγάπη που δεν της έχουμε δώσει και να φεύγουμε μετά με φτερά και κουράγιο.
Να πηγαίνουμε να ξομολογιόμαστε σ'αυτά τ'αρχαία, στις πέτρες, αφού κανένας άλλος δεν μπορεί να μας δώσει κουράγιο και δύναμη

....Η Αθήνα τότε ήταν ένας μεγάλος κάμπος. Κάμπος απέραντος με δέντρα, με σπαρτά. Ό,τι έβλεπε το μάτι ήταν ε σπαρμένο. Στάχυα ένα μπόι. Αμολάγαμε αϊτο απ'τον Βοτανικό και τον πηγαίναμε με την καλούμπα στο Αιγάλεω. Ούτε ένα σπίτι δεν συναντούσαμε!

....Και μου πήρανε και τον ελαιώνα, το δάσος που πήγαινα και σπούδαζα την μουσική μου, που έκανα τον περίπατό μου και μου καθάριζε και τον αέρα και τα κάνανε βιομηχανικά εργοστάσια και συνεργεία αυτοκινήτων και τελικά όλοι τους μου βρίζουν την Αθήνα μου! Δεν πρέπει να τη βρίζει κανένας την πόλη μου,την Αθήνα που την έχουνε πλέξει με χίλια δυο όμορφα τραγούδια και ποιήματα. Αμα δεν τους αρέσει να φύγουνε..! Εσείς την καταντήσατε έτσι ρεεεει! λέω εγώ. Δεν σας ζητάω να μου την φτιάξετε όπως ήταν πριν. Ζητάω, παρακαλάω να μη μου την βρίζετε...σας απαγορεύω να την βρίζετε!

Την παιδική και εφηβική μου ηλικία την έζησα σε χρόνια αδελφικά και ρομαντικά. 

Περνούσε απ'τους δρόμους η ρομβία κι η λατέρνα και παίζανε. Η ρομβία είναι αυτή που την σέρνανε, ενώ η λατέρνα αυτή που κουβαλούσαν στην πλάτη.

 Ήταν τα χρόνια που στις γειτονιές πέρναγε ο μανάβης με το γάιδαρο φορτωμένο, ο γιαουρτάς με την τάβλα και πούλαγε γιαούρτι σιλιβριανό.

 Ο νερουλάς που πούλαγε νερό αιγινήτικο στις στάμνες. Τα χρόνια που είχαμε πηγάδια στις αυλές , αλλά παίρναμε καμιά φορά νερό αιγινήτικο για πιο καλό. Ο μπακάλης που πούλαγε σε τσουβάλια το καλαμπόκι, τις φακές, τη ζάχαρη, τα κουκιά.

Τον καφέ τον είχε σε σπόρο και τον έπαιρνες στο σπίτι και τον καβούρδιζες και τον άλεθες.

Στην Κατοχή όμως για καφέ καβουρδίζαμε το στάρι, αν υπήρχε, και τα ρεβύθια. Ρεβυθοκαφέ. Γελάγαμε τον εαυτό μας ότι ήταν καφές , πως πίναμε καφέ. Στις ταβέρνες πούλαγαν απ'ατα βαρέλια κρασί. Κρασί στα βαρέλια είχαν και τα καρβουνιάρικα. Κρασί είχε και ο μπακάλης. Εμπαινες στον μπακάλη κι'άνοιγε η ψυχή σου! Τι μοσχοβολιά! Τότε που η παραγγελιά στον μπακάλη ήταν "βάλε μου 50 δράμια ζάχαρη, μισή οκά φασόλια, 100 δράμια λάδι και ρέστα απο κατοστάρικο" Τάπαιρνες  όλα και έλεγες μετά "γράφτα". Το Σάββατο όμως τα ξόφλαγες όλα. Αυτή ήταν η ελληνική κοινωνία.

Ήταν όμως και χρόνια πολύ σκληρά. Εζησα και τ'απομεινάρια του πολέμου και του εμφυλίου. Δεν υπήρχε τότε σπίτι που να μην είχε κλάψε άνθρωπο....αυτά πρέπει να διδάσκονται στα σχολεία και το παιδί να φεύτει απ'το μάθημα με σηκωμένη την τρίχα, για να καταλάβει το τι σημαίνει λευτεριά που σήμερα την έχει και δεν αγωνίστηκε αυτό να την αποκτήσει. Να καταλάβει τι ήτανε αυτοί που του χαρίσανε την λευτεριά του. Αν υπήρχε μια τέτοια παιδεία δεν θα ήταν τα πράγματα, έτσι όπως είναι σήμερα...

Αυτά είναι λίγα απο τα λόγια που άφησε σε τελευταία του συνέντευξη πριν 20 περίπου χρόνια, ένας μεγάλος αυτοδίδακτος μουσικός συνθέτης! Ο αξέχαστος Γιώργος Ζαμπέτας.

Ενας άνθρωπος χείμαρρος εξυπνάδας που του επέτρεπε να βάλει στην θέση του, απο το πάλκο, όποιον "ξύπνιο" επιχειρούσε να του μπει στο ρουθούνι. Κι όχι μόνο απο το πάλκο αλλά και στην ζωή.

Ολη του η ζωή, έτσι όπως εξιστορείται στην βιογραφία του : και η βρόχα έπεφτε στρέιτ θρού" απ'τον ίδιο,μ'ένα σπαθί ανυποχώρητος, ταμένος σ'έναν Έλληνα θεό, άνοιγε δρόμο στο ελληνικό τραγούδι.

Τα τραγούδια μου είναι τραγούδια που έγραψαν οι κολώνες του Παρθενώνα συνήθιζε να λέει και το εννοούσε.

Τα υπέροχα τραγούδια του, το μαγικό παίξιμο, το λαμπερό μυαλό, η θυμοσοφία και το ανεπανάληπτο χιούμορ του δεν έχουν ξεχαστεί παρ'όλο που στις 10 Μαρτίου ολοκληρώθηκαν 19 χρόνια απο τότε που μας αποχαιρέτισε και έφυγε απο κοντά μας.

Ως συνθέτης ο Γιώργος Ζαμπέτας βρίσκεται μέσα στην πρώτη δεκάδα του ρεμπέτικου και λαικού τραγουδιού.

Ο βίος και η πολιτεία του γραμμένη στη  βιογραφία του, είναι ένα οδοιπορικό τόσο του δικού του βίου όσο και του βίου των νεοελλήνων των τελευταίων 80 χρόνων.

Απεικονίζει τον κόσμο της ψυχαγωγίας, της νύχτας μ'όλα τα λαμπερά και σκοτεινά σημεία του.

Εναν κόσμο που ο Ζαμπέτας και οι αληθινοί ρεμπέτες του καιρού του τον ήθελαν όμορφο, ανθρώπινο και ονειρεμένο, μέσα απο τις μουσικές αναζητήσεις του παρελθόντος..!